Χαρά αγνοείται

Χαρά αγνοείται

Στο διαδικτυακό λεξικό η ανηδονία ερμηνεύεται ως η ανικανότητα βίωσης της απόλαυσης και της ευχαρίστησης. Στις συνθήκες τού, έστω και οικειοθελούς, εγκλεισμού που ζούμε ως κοινωνία εδώ και σχεδόν πενήντα ημέρες, αυτό θα μπορούσε να είναι μια παράπλευρη απώλεια. Οσο και να προσπαθεί κάποιος να κάνει την απομόνωση και το δάκρυ του χαρά, η διάθεσή του σπάει συχνά τα μούτρα της στα ντουβάρια των τετραγωνικών του και στην αβεβαιότητα για ένα μέλλον που προοιωνίζεται τουλάχιστον πρωτόγνωρο. Οταν όμως μια τέτοιου είδους – και με α μπε μπα μπλομ επιχειρήματα – «ξινίλα» πυροδοτεί τον, επίσημο και ανεπίσημο, αντιπολιτευτικό λόγο, στην ουσία τον αποδυναμώνει. Και τον κάνει να εκπίπτει σε επίπεδο κρεβατομουρμούρας «περσινής αρραβωνιαστικιάς».

Αυτό συνέβη προχθές με αφορμή το «Από τον δρόμο με αγάπη». Την πρωτοβουλία του Δήμου της Αθήνας και της Αλκηστης Πρωτοψάλτη να περιδιαβάσει τραγουδώντας, από την καρότσα ενός φορτηγού, σε κάποιες γειτονιές της πρωτεύουσας. Μια νότα χαράς και αισιοδοξίας («Κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός») για ανθρώπους που εδώ και ενάμιση μήνα ο ορίζοντάς τους φτάνει έως το απέναντι μπαλκόνι.

Η «καρότσα» των Ολυμπιακών

Πριν προλάβουν οι ρόδες του φορτηγού να τσουλήσουν τα πρώτα χιλιόμετρα, τα πληκτρολόγια και τα προσκείμενα στην αντιπολίτευση Μέσα έπιασαν το «ευλογητός». Οτι το θέαμα ήταν πολύ κιτσάτο, ότι θύμιζε παλιατζήδες και πλανόδιους μανάβηδες, ότι ήταν κυβερνητικό επικοινωνιακό τρικ, μέχρι και το ότι να τραγουδάει η Πρωτοψάλτη κάτω από τα παράθυρα των αρρώστων (το φορτηγό πέρασε και από νοσοκομεία αναφοράς) είναι σαδιστικό.

Ναι, μωρέ, και αυτοί που τα γράφουν και εμείς που τα διαβάζουμε αν, από παιδιά λέμε τώρα, δεν ακούγαμε τουλάχιστον τρεις άριες δεν μπορούσαμε να πιούμε το γάλα μας. Τρέχει από τα μπατζάκια μας ο ελιτισμός σε αυτήν τη χώρα και δεν ξέρουμε από πού να τον μαζέψουμε. Βέβαια, αν αυτό γινόταν, για παράδειγμα, στην Ιταλία, αν στην καρότσα του φορτηγού παιζόταν κάποια όπερα, θα ήταν μια «συγκινητική πρωτοβουλία». Ε, τι να κάνουμε τώρα που η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων με αυτά τα τραγούδια διασκεδάζει. Να θυμίσω ότι στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων ο Δημήτρης Παπαϊωάννου αγροτικό με καρπούζια έβγαλε στο στάδιο.

Βέβαια, επιστρατεύθηκε ως άλλοθι ότι έξω από το Μαξίμου, όπου έκανε στάση το φορτηγό με την Πρωτοψάλτη και βγήκε ο Πρωθυπουργός να τη χαιρετήσει, δεν κρατήθηκαν οι αποστάσεις ασφαλείας. Εκτός του ότι, σε μια φωτογραφία, οι αποστάσεις υπολογίζονται από τη θέση των ποδιών και όχι των κεφαλιών, ποιοι δεν τις τήρησαν; Ανθρωποι που δουλεύουν στα ίδια γραφεία;

«Ή εμείς ή κανείς»

Το θέμα όμως δεν είναι αυτό, αλλά η εχθροπάθεια που κινεί ακόμη ένα ποσοστό πολιτών και πολιτικών. Που μόνο το δηλητήριο μπορεί να μοιραστεί και καμιά χαρά. Το αντιμνημονιακό «Ή εμείς ή αυτοί» έχει γίνει, μετά την ήττα του, ένα τοξικό «Ή εμείς ή κανείς». Και αν αυτό εκπορευόταν μόνο από τους ινστρούχτορες του πληκτρολογίου, δεν πειράζει, σε λίγο θα επιτραπεί το μπάνιο στη θάλασσα, θα εκτονωθούν. Οταν όμως υιοθετείται και από «κύκλους της Κουμουνδούρου», είναι θλιβερό. Για τη δημοκρατία που ένας άξονάς της είναι η σοβαρή αντιπολίτευση.