Η ανακούφιση χρέους είναι η πιο αποτελεσματική βοήθεια για την πανδημία

Τα έθνη του ανεπτυγμένου κόσμου ανταποκρίθηκαν στην κρίση του COVID-19 υποστηρίζοντας τις εγχώριες οικονομίες και τα χρηματοπιστωτικά τους συστήματα με τολμηρούς και πρωτοφανείς τρόπους, σε μια κλίμακα που θα ήταν αδιανόητη πριν από τρεις μήνες.

Οταν οι υπουργοί Οικονομικών του κόσμου και οι διοικητές της κεντρικής τράπεζας συνεδρίασαν στο πλαίσιο της εξαμηνιαίας συνόδου Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου – Παγκόσμιας Τράπεζας, συζητήθηκαν μέτρα για την ενίσχυση του διεθνούς συστήματος. Αλλά τίποτα συγκρίσιμο με αυτό που κάνουν οι χώρες στο εσωτερικό τους. Ιστορικοί όπως ο Τσαρλς Κιντλμπέργκερ υποστήριξαν ότι ήταν μια αποτυχία της διεθνούς συνεργασίας που έκανε μεγάλη την ύφεση της δεκαετίας του 1930. Ακόμη και όταν έχει υπάρξει συντονισμένη δράση για την αντιμετώπιση των κρίσεων που έχουν συμβεί από τότε, τις περισσότερες φορές δεν έχει γίνει αυτό πριν να υπάρξει ένα τεράστιο ανθρώπινο κόστος.

Ακριβώς όπως η πανδημία μπορεί να περιοριστεί αποτελεσματικότερα και λιγότερο δαπανηρά με επιθετική προληπτική δράση, το μάθημα από το παρελθόν είναι ότι οι παγκόσμιες υφέσεις και το ανθρώπινο κόστος τους αντιμετωπίζονται καλύτερα γρήγορα και με τόλμη. Ενα διετές μορατόριουμ στις πληρωμές χρέους για κάθε αναδυόμενη και αναπτυσσόμενη οικονομία που χρειάζεται βοήθεια θα εξυπηρετούσε και τους δύο στόχους.

Η πιο άμεση και μεγαλύτερη βραχυπρόθεσμη στήριξη μπορεί να προέλθει από την παραίτηση από τις επικείμενες πληρωμές χρέους από τις 76 χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος που υποστηρίζονται από τη Διεθνή Ενωση Ανάπτυξης. Η τρέχουσα πρόταση είναι ότι οι πιστώτριες χώρες θα προσφέρουν εξάμηνη με εννιάμηνη παύση στη διμερή αποπληρωμή χρέους, με κόστος 9-13 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αλλά αυτή η πρόταση περιορίζεται τόσο στο χρονικό της πλαίσιο όσο και στο εύρος των πιστωτών που περιλαμβάνονται. Προτείνουμε ανακούφιση άνω των 35 δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά τη διάρκεια του τρέχοντος έτους και του επόμενου, επειδή η κρίση δεν θα επιλυθεί σε έξι μήνες και οι κυβερνήσεις πρέπει να είναι σε θέση να σχεδιάσουν τις δαπάνες τους με κάποια βεβαιότητα. Εδώ ο ρόλος της Κίνας, που κατέχει πάνω από το ένα τέταρτο αυτού του διμερούς χρέους, θα είναι ζωτικής σημασίας.

Ο Γκόρντον Μπράουν είναι πρώην πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας. Είναι ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ για την Παγκόσμια Εκπαίδευση. Επίσης είναι πρόεδρος του συμβουλίου του Catalyst Foundation.
Ο Λόρενς Σάμερς διετέλεσε υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ (1999-2001) και επικεφαλής του εθνικού συμβουλίου οικονομικών εμπειρογνωμόνων (2009-2010). Είναι καθηγητής και πρώην πρόεδρος του Χάρβαρντ