Δημήτρης Αθηνάκης

«Η μνήμη μου είναι ένα ιδιότροπο μνήμα», λέει ο σουηδός ποιητής Magnus William-Olsson. Αυτήν τη μνήμη – ως γεγονός, όχι ως νοσταλγία – προσπαθώ να διασώσω τις μέρες του εγκλεισμού ως απόσπαση από την αφόρητη πραγματική πραγματικότητα. Προσπαθώ, όμως, να μην καταφεύγω στα όνειρα· δεσμεύουν την πραγματικότητα. Σπάνια βλέπω όνειρα ή, κατά το επιστημονικοφανώς λεγόμενον, σπάνια τα θυμάμαι. Εχω αντιστάσεις – ενίοτε στα όρια της δυσανεξίας – σε αυτά, είτε είναι ενύπνια είτε ρεμβασμοί. Παραμένω αφοσιωμένος στο εδώ-και-τώρα· ακόμη και οι ρεμβασμοί μου περιορίζονται σε πράγματα που μπορώ να κάνω – όσα δεν μπορώ, όπως εξάλλου και όσα χάνω, τα κάνω ποιήματα.

Θα ομολογήσω, όμως, ότι ενέδωσα και απευθύνθηκα στο υποσυνείδητό μου, προκειμένου να εμφανιστεί με όνειρα που συνδυάζουν όσα έχω ζήσει και πιστέψει προ του εγκλεισμού και όσα επιθυμώ να ζήσω όταν όλο «αυτό» θα έχει τελειώσει. Μου έκανε τη χάρη άπαξ. Ηταν τη νύχτα που είχα σημειώσει en passant κάτι λέξεις της Τσβετάγεβα: «Αν δεν με ξεχάσατε, όπως σας ξέχασα εγώ, αυτό οφείλεται στο γεγονός πως ποτέ δεν με είχατε ερωτευτεί όπως εγώ εσάς. Εγώ τελείωσα με το να σας αναγνωρίζω, εσείς ποτέ δεν αρχίσατε καν να με αναγνωρίζετε. Τι σημαίνει ξεχνάω κάποιον; Σημαίνει να ξεχνάς ότι υπέφερες γι’ αυτόν».

Και το όνειρο ήρθε. Ημουν σώματι στην Κυψέλη και ψυχή στη Johannisstraße, στο Βερολίνο. Εβγαινα από ένα δήθεν φουτουριστικό κτίριο γεμάτο με πανομοιότυπα δυάρια βραχυχρόνιας μίσθωσης. Μία φιγούρα – ημίψηλη, με σγουρά μαλλιά, λεπτή, χωρίς μάτια – επέμενε να με συνοδεύσει στον περίπατο. Είχε πάρει, μάλιστα, μαζί της τα «χρειώδη»: ένα ζευγάρι πάνινα σνίκερς, δύο φλου αρτιστίκ κούπες του καφέ, μία ασύμμετρη μαύρη κάπα και ένα πορτοκαλί πικάπ. Κυκλοφορούσαμε από το Λίχτενμπεργκ ως το Σαρλότενμπουργκ και από το Πρεντσλάουερ Μπεργκ ως τα πέρατα του Νόικελν. Της περιέγραφα ενθουσιωδώς κτίρια κι ανθρώπους – νόμιζα ότι την ενδιέφερε να δει, ενώ εκείνη ήταν εκεί μόνο για την παρέα.

Με όλο το βάρος των χρειωδών στα μπάκπακ μας, η φιγούρα κι εγώ συζητούσαμε για τον Μις φαν ντερ Ρόε και την Αννα Βίσση, κάναμε τραπεζάκι το πικάπ τρώγοντας εβραϊκό brunch και στρώναμε την κάπα στα πάρκα για να κοιμηθούμε. Στο όνειρό μου, ήθελα να κοιμηθώ.

Οταν συνεχίσαμε αργότερα τον περίπατο, σταμάτησε μπροστά μας, έξω από ένα κλαμπ στο Κρόιτσμπεργκ, ένα τρίθυρο αυτοκίνητο (που στην πραγματικότητα είχα συναντήσει στην πιλοτή ενός κτιρίου του Οσκαρ Νιμάγερ). Μέσα σε αυτό άρχισε η επιστροφή στην πραγματική πραγματικότητα. Από εκεί και πέρα, θυμάμαι μόνο το ντουλαπάκι του αυτοκινήτου να μεγαλώνει και να μεγαλώνει και να μεγαλώνει, έτοιμο να σκάσει· κάτι έμοιαζε να ‘χει εγκλωβιστεί στη μηχανή του αυτοκινήτου.

Οταν σκάει και λίγο προτού ξυπνήσω, με θυμάμαι να φωνάζω: «Το ρολόι!» – ήθελα, φαίνεται, να ξέρω πόσο κράτησε αυτό. Η φιγούρα, δίπλα μου, σε εμβρυακή στάση· στα χέρια της, κάτι χάπια, ένα αεροπορικό εισιτήριο με σημειώσεις πάνω του, ένα διαφημιστικό της Airbnb και το πορτοκαλί πικάπ.

Οταν ξύπνησα στις παρυφές της Κυψέλης, αναρωτήθηκα μόνο – δουλειά μου είναι οι λέξεις – τι να έλεγε το εισιτήριο. Αποφάσισα αυθαίρετα ότι ήταν η συνέχεια του ποιήματος που ανέφερα στην αρχή: «Δεν θέλεις το κακό μου. Απλώς δεν μπορείς να δώσεις καρπό».

INFO: Ο Δημήτρης Αθηνάκης είναι δημοσιογράφος και ποιητής. Τέταρτη και πιο πρόσφατη συλλογή του, «φτηνό κρεβάτι», εκδ. Πόλις, 2018.