Υπερηφάνεια

Μέρες που είναι, να την πω την αμαρτία μου.

Αυτή η πατέντα με τα ΚΕΚ, τα ΚΙΚ ή όπως τα λένε και κάτι κουπόνια για να μάθουν κάποιοι σε ακατάληπτη μετάφραση πώς ανοίγει και κλείνει ένα κομπιούτερ μού έφτιαξε το αλλόκοτο Πάσχα.

Δεν ξέρω πόσο σοβαρή είναι. Δεν ξέρω αν την έστησαν οι σημερινοί ή οι προηγούμενοι. Δεν ξέρω αν έχει ξαναγίνει. Δεν ξέρω ποιοι είναι στο κόλπο, ούτε τι κάνουν, ούτε ποιο ακριβώς είναι το κόλπο.

Αλλά είναι μια πατέντα που παραπέμπει στην ελληνική παράδοση πιο πολύ κι από τα κόκκινα αβγά.

Ακόμη και τα «ψηφίσματα διαμαρτυρίας» άγνωστων διαμαρτυρομένων. Με καπάκι τον τέως πρωθυπουργό που μπήκε πασχαλιάτικα στο τρολάρισμα επειδή νόμιζε ότι κάποιοι του πείραξαν ένα «μαξιλάρι» που κανείς δεν ξέρει αν υπάρχει αλλά τελικά οι σημερινοί τα λεφτά τα είχαν βρει από αλλού.

Ξέρετε κάτι; Είναι ίσως η απόδειξη ότι η Ελλάδα ποτέ δεν τελειώνει. Αλλά ξέρετε και κάτι άλλο; Είναι και το καμπανάκι ότι αυτή τουλάχιστον η Ελλάδα πρέπει να τελειώσει.

Τις τελευταίες εβδομάδες, ταλαιπωρημένοι και μη, πιεσμένοι και μη, αισθανθήκαμε υπερήφανοι επειδή δώσαμε την εικόνα μιας συγκροτημένης χώρας κι ενός συντεταγμένου λαού.

Δεν ήταν ο Μητσοτάκης, ο Τσιόδρας ή ο Χαρδαλιάς.

Ηταν η συνολική εικόνα ενός πραγματικού κράτους σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Το κράτος δηλαδή που όλοι φοβόμασταν ότι δεν θα υπήρχε αν δεν είχε μεσολαβήσει η πολιτική αλλαγή τον περασμένο Ιούλιο.

Αλλά μια έκτακτη κατάσταση δεν μπορεί να μετατραπεί σε μόνιμο καθεστώς.

Αργά ή σύντομα, η Ελλάδα, η Ευρώπη και ο πλανήτης ολόκληρος θα επιχειρήσουν να ανακτήσουν τον βηματισμό τους. Και η προσπάθεια επανόδου στην κανονικότητα θα είναι εξίσου σημαντική (αν όχι σημαντικότερη…) από τη μάχη εναντίον του κορωνοϊού που προηγήθηκε.

Εδώ θα παιχτεί όλο το παιχνίδι.

Αν βγαίνοντας από τα σπίτια μας ξαναβρούμε μπροστά μας πολιτικάντηδες που μοιράζουν κουπόνια, πονηρούς συνδικαλιστές, ασυνείδητους επιχειρηματίες που χρησιμοποιούν την κρίση για την τσέπη τους, απροστάτευτους εργαζομένους, κοινώς μια κοινωνική ζούγκλα, τότε η υπερηφάνεια θα μετατραπεί γρήγορα σε οργή.

Αν πάλι συναντήσουμε την ίδια μεθοδική, ειλικρινή κι αποφασιστική κυβέρνηση, αν αναδείξουμε ξανά τα καλά στοιχεία που μας έκαναν υπερήφανους στην κρίση, αν παραμείνουμε μια συγκροτημένη χώρα κι ένας συντεταγμένος λαός, τότε η πατρίδα μας θα έχει την ευκαιρία να κάνει όχι απλώς μια απόπειρα ανάνηψης, αλλά μια προσπάθεια συνολικότερης επανεκκίνησης.

Φοβάμαι το πρώτο. Ελπίζω να συμβεί το δεύτερο.