H παγίδα

Ενας ερευνητής της Οξφόρδης έγραψε πριν από λίγες ημέρες στο μπλογκ τού «London Review of Books» για την οργή. Οχι τη θλίψη για τον θάνατο από τον ιό της φίλης του, της γελαστής Κ., αλλά την οργή για την ηγεσία της χώρας του, που κοίταγε αφ’ υψηλού, καλλιεργούσε θεωρίες, αδιαφόρησε, άργησε, εγκλημάτησε. Θα πουν ότι είναι πολύ νωρίς για οργή – σημείωσε -, αυτό που προέχει τώρα είναι να είμαστε ενωμένοι και πειθαρχημένοι. Υστερα θα πουν πως είναι πολύ αργά, πως ό,τι έγινε έγινε, αυτό που προέχει τώρα είναι να κοιτάμε μπροστά.

Θα πουν τέλος, κι αυτό θα είναι το πιο σκληρό πλήγμα απ’ όλα, ότι δεν πρέπει να πολιτικοποιείται ένας θάνατος. Μα είναι ήδη πολιτικός! Θα υπάρξει λοιπόν πολλή οργή. Ας είναι τουλάχιστον καθαρή.

Με το συναίσθημα αυτό μπορεί να βρεθούν αντιμέτωποι κι άλλοι ηγέτες: της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Σουηδίας, των Ηνωμένων Πολιτειών. Οχι όμως της Ελλάδας. Εδώ επελέγησαν οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις και έγιναν οι κατάλληλες επιλογές την κατάλληλη στιγμή. Τα αποτελέσματα είναι μπροστά μας. Η χώρα μας περιλαμβάνεται στα πρότυπα του πλανήτη, μαζί με την Πορτογαλία και τη Νέα Ζηλανδία. Η δημοτικότητα της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού έχουν απογειωθεί. Και όλοι τρέμουν στη σκέψη τι θα είχε συμβεί αν η κρίση είχε εκδηλωθεί έναν χρόνο πριν.

Ο κίνδυνος λοιπόν είναι άλλος. Η μεγάλη παγίδα είναι πάντα η αυταρέσκεια και η αλαζονεία. Μου έκανε εντύπωση η αποκάλυψη του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι στις 7 Μαρτίου, όταν δηλαδή η Ιταλία είχε σχεδόν 6.000 κρούσματα, το οικονομικό του επιτελείο τον παρακαλούσε να μην κλείσει τη χώρα «γιατί θα καταστραφούμε» («Η Καθημερινή», 18/4). Δύο τινά συμβαίνουν. Ή οι οικονομικοί του συνεργάτες ήταν ανενημέρωτοι (ενώ εκείνος διάβαζε πολύ) ή έβαζαν την οικονομία πάνω από τους ανθρώπους (κάτι σαν τον Τραμπ δηλαδή). Και στις δύο περιπτώσεις εμετρήθησαν και εκρίθησαν ανεπαρκείς.

Γιατί ο Πρωθυπουργός επέλεξε να βγάλει το οικονομικό του επιτελείο στη σέντρα; Και γιατί χρησιμοποίησε το πρώτο ενικό όταν αναφέρθηκε στο κλείσιμο των σχολείων, δύο ημέρες αργότερα; Με εξαίρεση τους ανόητους, τους φανατικούς και όσους ασκούν κατ’ επάγγελμα αντιπολίτευση, όλοι αναγνωρίζουν τις ικανότητές του. Δεν θα ήταν προτιμότερο λοιπόν να δείξει μεγαλύτερη σεμνότητα και ένα πιο συλλογικό πρόσωπο; Για την απόδοση ευθυνών, άλλωστε, υπάρχει πάντα ο ανασχηματισμός.

Αν το unfair αυτό είναι ενδοκυβερνητικό, το σημαντικό είναι να φανεί δίκαιος o Κυριάκος Μητσοτάκης απέναντι στα θύματα, άμεσα ή έμμεσα, του φονικού εισβολέα. Τους πολίτες, δηλαδή, που του έδειξαν εμπιστοσύνη και αυτές τις κρίσιμες μέρες τήρησαν (σχεδόν) ευλαβικά τους κανόνες. Η επόμενη ημέρα θα είναι τρομακτική. Κι αν θα λείπει η οργή, δεν πρέπει να επιτραπεί να κυριαρχήσει η απελπισία. Γιατί κι αυτή πολιτική είναι.