Αθήνα: μια πόλη – σκιά του εαυτού της

Μια πόλη παραδομένη στη σκιά της και σε εκείνους που μέχρι χθες ζούσαν κρυμμένοι στα σκοτάδια της μοιάζει πλέον η Αθήνα. Οι εικόνες της φέρνουν στον νου σκηνικά μετα-αποκάλυψης σαν αυτά που κάποτε ζωντάνευαν μόνο σε δυστοπικά βιντεοπαιχνίδια ή ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Ενα οδοιπορικό στην Αθήνα, ανήμερα το Πάσχα, αποκαλύπτει πως η γιορτή πέρασε φέτος δίχως να αφήσει το στίγμα της στην πόλη. Δρόμοι έρημοι, έντονη κίνηση μόνο έξω από τα νοσοκομεία, δεκάδες άστεγοι ξαπλωμένοι σε βρώμικες κουβέρτες στο Μοναστηράκι, χαμένοι τοξικομανείς στα στενά της Ομόνοιας, αγέλες με αδέσποτα σκυλιά στην Πλατεία Συντάγματος – αυτοί είναι οι τωρινοί θαμώνες της πόλης, με τους περισσότερους κατοίκους της να παραμένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους ή να κατακλύζουν τις γειτονιές των προαστίων για «σωματική άσκηση»…

Ηταν η πρώτη φορά που οι δρόμοι της πόλης ήταν τόσο άδειοι. Χρειάστηκαν μόλις 10 λεπτά για να φτάσουμε από την Πλατεία της Αγίας Παρασκευής στο Σύνταγμα.
Στις κεντρικές λεωφόρους ελάχιστα αυτοκίνητα κυκλοφορούσαν, εν αντιθέσει με τα περιπολικά: τουλάχιστον τρία στη Λεωφόρο Μεσογείων, Ομάδα ΔΙΑΣ στη Βασιλίσσης Σοφίας και στην Ομόνοια, κινούμενα οχήματα της Αστυνομίας στην Πανεπιστημίου, ακόμη και τα Εξάρχεια «παραδόθηκαν» στους αστυνομικούς – τους μόνους που περπατούν στα στενά τους. Μια αίσθηση αλάνας διακατείχε τους ελάχιστους διαβάτες της πόλης: ποδήλατα στη μέση του δρόμου, εντυπωσιακά πολλοί δρομείς στους κεντρικότερους δρόμους της Αθήνας, μια παράλληλη ζωή τοποθετημένη σε ένα τοπίο που κάτι μας θυμίζει αλλά σίγουρα δεν το ξαναζήσαμε ποτέ.

Τα λίγα μαγαζιά που παρέμειναν ανοιχτά το Πάσχα μοιάζουν να δεσπόζουν μέσα στην ερημιά. Ημιφωτισμένα ανθοπωλεία αναμένουν ματαίως πελάτες, λίγα ζαχαροπλαστεία με ελάχιστη κίνηση και ψιλικατζίδικα. Στην άδεια οδό Ερμού ένα ζευγάρι φωτογραφίζεται με θέα την Καπνικαρέα – η έκπληξή τους είναι εμφανής για το απόκοσμο φόντο. Στην τουριστική καρδιά της Αθήνας, την Πλάκα, δεν υπάρχει ψυχή. Ξενοδοχεία κλειστά, μαγαζιά κλειστά και σκοτάδια. Σαν να ‘χει λιγότερο φωτισμό η πόλη από τις καθημερινές – μπορεί και να είναι έτσι αφού οι δραστηριότητες σταμάτησαν πια. Μοναδική κίνηση στην οδό Μητροπόλεως, τρεις άνδρες της ΔΙΑΣ που ελέγχουν δύο μετανάστες.

ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΨΗ. Στην Πλατεία Μοναστηρακίου οι άνθρωποι αλλάζουν όψη. Μέσα στην απόλυτη ερημιά, άστεγοι τοξικομανείς είναι πλέον οι απόλυτοι κυρίαρχοι του χώρου, έχοντας κάνει κατάληψη της πρόσοψης του Σάββα. Δεν ήταν άλλοτε εδώ· αθόρυβες διεργασίες συμβαίνουν, προφανώς, όσο η πόλη έχει τεθεί σε καραντίνα. Σχεδόν δύο χιλιόμετρα πιο πέρα, στην οδό Δεληγιώργη, πηγαίνοντας για το Μεταξουργείο, τέσσερις πέντε άνθρωποι παραπαίουν στον δρόμο, κάποιος μαζεύει γόπες απ’ την άσφαλτο, ένας στρώνει τη βρώμικη κουβέρτα του έξω από τη φωτισμένη Alpha Bank στην Πλατεία Καραϊσκάκη. Στη Βάθη, τραγικές φιγούρες τα λιωμένα κορίτσια που τριγυρνούν στις αλλοτινές πιάτσες, αναζητώντας τη δόση τους. Κι έπειτα Πατησίων,  Αλεξάνδρας, Εξάρχεια, Κολωνάκι, τα πάντα νεκρά – πρώτη φορά συναντάς ταξί, μετά από ώρες διαδρομής, έξω από τον Ευαγγελισμό. Κι έπειτα πάλι Πατησίων και Αχαρνών, η Αχαρνών είναι ένας δρόμος που «αντιστέκεται» εδώ και μέρες στους περιορισμούς. Στις γειτονιές της η κίνηση είναι αυξημένη. Μπουλούκια μεταναστόπουλων παίζουν έξω από τις εισόδους των πολυκατοικιών. Ομάδες νέων περιφέρονται ασκόπως, κάθονται στα πεζοδρόμια, στα σκαλάκια, στις στάσεις των λεωφορείων και συζητούν.
Η άνοδος από το κέντρο στα προάστια αποκαλύπτει σταδιακά τη μεταμόρφωση της πόλης. Οι άνθρωποι πληθαίνουν στους δρόμους. Παρέες βγαίνουν για μια δόση άνοιξης και ένα «γεια» στον γείτονα. Ολοι βιάζονται να φτάσουν στην επόμενη μέρα. Και η ίδια η πόλη, άλλωστε, ασφυκτιά στην ερημιά της. Θυμίζει πως οι πόλεις δεν είναι παρά οι άνθρωποί τους – και αναμένει ξανά τη ζωή.