Η μπουγάτσα κάνει μπράτσα!

Είναι κάτι στέκια στην Αθήνα που εμείς οι γλυκατζήδες τα έχουμε σταμπάρει στον χάρτη της ψυχής μας και όποτε περνάμε σε ακτίνα χιλιομέτρου, λες και μας τραβάνε σαν μαγνήτης. Οταν κατεβαίνω στο κέντρο για πρωινές δουλειές, στην Ομόνοια στη Σωκράτους το ξεχασμένο πηγάδι περιμένει το θύμα του. Κτιστάκης – Λουκουμάδες Χανίων, λέει η ταμπέλα. Τα μικρά, ολοστρόγγυλα λουκουμαδάκια φαίνονται κάπως στεγνά στα μάτια ενός πρωτάρη. Τίποτα δεν μαρτυρά την άκρως σιροπιαστή συνέχεια που ακολουθεί. Αφού ροδίσουν καλά, έρχονται σερβιρισμένα σε ένα μεταλλικό πιατάκι, πασπαλισμένα με μπόλικη κανέλα και σουσάμι. Στην πρώτη μπουκιά το στόμα γεμίζει σερμπέτι. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν αυτή την παλαιού τύπου σιροπιαστή έκρηξη ευτυχίας στον ουρανίσκο.

Λίγο παρακάτω, χαμηλά στην Αιόλου προς Πλατεία Κοτζιά, ο χρόνος σταματάει στο ιστορικό ζαχαροπλαστείο Κρίνος. Σε αυτό το κτίριο λειτούργησε το 1855 το πρώτο φαρμακείο της Αθήνας από τον φαρμακοποιό Σταμάτη Κρίνο. Σήμερα φημίζεται για τους φρέσκους λουκουμάδες του, με την τρύπα στη μέση – που σερβίρονται ακόμη ζεστοί και τραγανοί όπως παλιά -, αλλά και για την άπαιχτη μπουγάτσα. Πρόκειται για ένα πανέμορφο διώροφο κτίριο με διαρρύθμιση που δεν έχει αλλάξει ούτε στο ελάχιστο, παρά μόνο για να αναπαλαιωθεί. Το 1923 ο Μηνάς Κασιμάτης με καταγωγή από την Πόλη αγοράζει το κτίριο και ο Κρίνος πλέον μετατρέπεται στο μεγαλύτερο ζαχαροπλαστείο των Αθηνών – όποτε βρεθώ στα πέριξ για βόλτα ή δουλειά, θα κάνω πάντα μια γλυκιά στάση εκεί. Παλιά που με έπαιρνε ακόμα, χτύπαγα αλύπητα μια μερίδα λουκουμάδες και μια μπουγάτσα.

Σερμπέτια. Παρακάτω, στο τέρμα της Πατησίων, είναι η θρυλική Χαρά, ένα ρετρό ζαχαροπλαστείο με σέπια γυάλινους τοίχους, το παλιομοδίτικο σήμα της και έναν τεράστιο καφέ κατάλογο. Τα γλυκά έχουν ονόματα όπως Ρόκι, Φωλιά του Κούκου, Μαρακαΐμπο (σοκολάτα γάλακτος με βύσσινο) και Πάσχα (μπακλαβάς με παγωτό καϊμάκι). Οι διάσημες σπεσιαλιτέ όμως είναι δύο: πολίτικο εκμέκ και παγωτό Σικάγο. Χτυπάω αλύπητα και τα δύο και φεύγω πάντα με πλατύ χαμόγελο μέχρι τ’ αφτιά.

Λίγο πιο κάτω, στον Αγιο Νικόλαο, απέναντι από τον ηλεκτρικό, ελλοχεύει το περιβόητο Γαλακτομπούρεκο Κοσμικόν. Εδώ είναι ο ναός του γλυκατζή. Οποιος δεν έχει φάει, δεν ξέρει τι χάνει. Η κόλαση προσωποποιημένη σε γλυκό! Ολη η γειτονιά μοσχομυρίζει φρέσκο βούτυρο…

Στην Κηφισίας επίσης, στο ύψος του Γηροκομείου, δεν γλιτώνεις ποτέ! Οι ενέδρες είναι δύο και αντικριστές. Είτε ανεβαίνεις είτε κατεβαίνεις, οι περίτεχνες καφέ επιγραφές σε καθηλώνουν: Κωνσταντινίδης. Πρώτη επιλογή το μιλφέιγ. Απλά θεϊκό. Αλλά και το εκμέκ και η σοκολατόπιτα δεν πάνε πίσω. Αγνά υλικά, κορυφαία ποιότητα. Respect.

Ποιος δεν θυμάται όμως την καταπληκτική σκηνή με τον Γιώργο Κωνσταντίνου στην ταινία «Χτυποκάρδια στο θρανίο», που έκανε το προφιτερόλ διάσημο σε όλα τα ελληνικά σπίτια; Στους Αμπελόκηπους λοιπόν, και συγκεκριμένα στη Σεβαστουπόλεως, βρίσκεται το ντεμοντέ εμφανισιακά ζαχαροπλαστείο Ανδριάς. Αναμφισβήτητα πρόκειται για το καλύτερο προφιτερόλ της πόλης. Σε ατομική μερίδα ή ακόμα και σε τούρτα, το προφιτερόλ του Ανδριά είναι ασυναγώνιστο. Με μπόλικη παχύρρευστη σοκολάτα να τυλίγει τα φρέσκα σού, γεμισμένα με αφράτη σαντιγί, δημιουργεί ένα υπέροχο αποτέλεσμα που λιώνει απολαυστικά στο στόμα.

Στο κέντρο. Στη Χαριλάου Τρικούπη είναι οι περιβόητοι Αφοι Ασημακόπουλοι. Ανοιξαν το 1915 και μέχρι το 1950 ήταν γαλακτοπωλείο. Εχει φοβερές κρέμες, γιαούρτια και ρυζόγαλα, πάστες, άφθαστο κοκ και τρουφάκια. Λίγο ακριβό, αλλά αξίζει τα λεφτά του…

Το Αριστοκρατικόν, Βουλής 7 στο Σύνταγμα, άνοιξε το 1928 και έκτοτε έχει τα ίδια εκλεκτά τρουφάκια και χειροποίητες σοκολάτες, απλές ή γεμιστές με επιλεγμένους καρπούς από όλη την Ελλάδα: δαμάσκηνα Σκοπέλου, φιστίκια Αιγίνης, κάστανα Πηλίου, βύσσινα Τριπόλεως είναι μερικές μόνο από τις πρώτες ύλες που εσωκλείονται στα φημισμένα σοκολατάκια του. Μπουκιά και συχώριο!

Στο Παγκράτι είναι η Τούλα που κάνει φοβερό πολίτικο τσουρέκι με μαχλέπι, μαστίχα και βούτυρο γάλακτος.

Στη Μαρίκας Κοτοπούλη στην Ομόνοια βρίσκεται η Στάνη· δεν ξέρεις τι να πρωτοπαραγγείλεις. Φρέσκο ανθόγαλο,

κρέμες βανίλιας και σοκολάτας, ρυζόγαλα και φυσικά αγελαδινό και πρόβειο γιαούρτι με ένα δάχτυλο πέτσα, καρύδια και μέλι.

Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος… Βάζω λοιπόν μια άνω τελεία, με ένα σχετικό τραγουδάκι που σκάρωσα καταβροχθίζοντας μια μπουγάτσα με διπλή κανέλα:

Η ΜΠΟΥΓΑΤΣΑ ΚΑΝΕΙ ΜΠΡΑΤΣΑ

Η μπουγάτσα κάνει μπράτσα

το μιλφέιγ κοιλιακούς

γράμμωση το κανταΐφι

και η σοκολάτα μους.

Το εκμέκ αδυνατίζει

για κορμί φανταστικό

πάντα να το συνοδεύεις

με γαλακτομπούρεκο.

Μπακλαβά ένα ταψάκι

κι από πάνω παγωτό

μαραθώνιο θα κάνεις

και ρεκόρ στα εκατό.

Η μπουγάτσα κάνει μπράτσα

ραχιαίους το παρφέ

γλουτιαίους τα λουκούμια

αντοχή το κιουνεφέ.

Παντεσπάνι από τούρτα

στο καπάκι μπακλαβάς

και με μια ντουζίνα δίπλες

για ολυμπιονίκης πας!

Ο Παντελής Αμπαζής είναι τραγουδοποιός