Αχ πατρίδα μου γλυκιά

Πατρίδα μου, γεννήθηκες από βρακοφόρους, κοτζαμπάσηδες, τσοπάνηδες, καπεταναίους, καραβοκύρηδες, αρματολούς και κλέφτες, από απροσπέλαστα βουνά και από αβάφτιστα μέρη.

Πατρίδα μου, ήσουν μια άλλη πατρίδα εκείνη τότε το 1821, φτωχή, ασχημάτιστη, αμόρφωτη, σκληροτράχηλη, αδημιούργητη αλλά με πολύτιμο φορτίο υπερηφάνειας που είχε πάρει τον δρόμο για την εθνική υπόσταση. Ομως πατρίδα μου, ένας χώρος ήσουνα και είσαι, οργανωμένη χώρα δεν έγινες ακόμη, τι κι αν διάφοροι ηγέτες σε οδήγησαν στις Βρυξέλλες και σε άλλα διεθνή φόρουμ.

Πατρίδα μου, γεννήθηκες από όσους τα ‘διναν όλα ενώ σε κυβέρνησαν άλλοι που σου τα ‘παιρναν όλα με γλυκιά παρόλα. Πατρίδα μου, γεννιέσαι κάθε στιγμή όταν τα παλικάρια σου ξενιτεύονται για ένα καλύτερο αύριο ή πετούν ψηλά οι πιλότοι σου στις αερομαχίες με τους γείτονες που σε επιβουλεύονται ή φυλάσσουν στα σύνορα τις νέες Θερμοπύλες.

Πατρίδα μου, το αριστερό σου χέρι κρατά μια πόρπη που δεν κλείνει, το δεξί σου μια πόρτα που δεν ανοίγει ενώ το κέντρο κάνει κοιλιά. Πατρίδα μου, μεταξύ μας, η αλήθεια είναι πως η μόνη επανάσταση που κάναμε από το 1821 μέχρι σήμερα είναι η επανάσταση του αυθαίρετου: η μισή Ελλάδα μια αυθαιρεσία εις βάρος της φύσης, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Πατρίδα μου, περάσαμε πολλά τα τελευταία διακόσια χρόνια, πιο πολύ εξαιτίας των λάθος επιλογών των ηγετών μας και εμάς των ιδίων που τους επιλέγαμε. Οι εμφύλιες διαμάχες, παρότι έρχονται απ’ τα αρχαία χρόνια, μας τυφλώνουν και μας στοιχίζουν ακόμη πολύ. Οι πατριδοκάπηλοι αφθονούν, όπως και πολλοί που δεν σε καταλαβαίνουν και μετά μας λένε «Δεν ήξερα» ή «Ηταν μια αυταπάτη». (Αναρωτιέμαι, αν ήταν να μας γράψεις ένα γράμμα τι θα μας έγραφες; Πού δεν πήγαμε καλά; Πού τα κάναμε θάλασσα;).

Πρέπει να αλλάξουμε πλευρό, πατρίδα μου. Εχουν περάσει δύο αιώνες από τότε που έγινες η νέα Ελλάδα αλλά οι κοινωνικές ανισότητες δεν παλεύονται εύκολα, ενώ οι κόκκινες γραμμές για τα κόμματα σβήνονται εύκολα.

Πατρίδα μου είναι η θάλασσα και τα βουνά και τα χωράφια και τα λαγκάδια και οι πόλεις και τα χωριά και η ζώσα φύση αυτού του τόπου. Και η γλώσσα μου. Και η ιστορία μας. Και όσα εκπνέω και όσα αναπνέω. Και όσα βλέπω, ακούω και λέω. Πατρίδα μου, οι ποιητές γράφουν την ιστορία σου από τον Ομηρο ίσα με τις μέρες μας. Σολωμός, Κάλβος, Καβάφης, Σικελιανός, Σεφέρης, Ρίτσος, Ελύτης είναι η αλυσίδα της γλώσσας μας, είναι η εξέλιξη του πολιτισμού μας, είναι η αδιάπτωτη συνέχεια της εθνικής μας ύπαρξης.

Τελευταία με τον κορωνοϊό οι Ελληνες προστατεύουμε από τον θάνατο τον εαυτό μας και τους γύρω μας με ασυνήθιστη πειθαρχία. Η κυβέρνηση και οι δομές τους κράτους δείχνουν απίστευτη τόλμη, οργάνωση και ψυχραιμία. Από τις ελάχιστες φορές που το κράτος πήρε έγκαιρα τα μέτρα ασφάλειας. Με τον τρόπο μας, όσοι «μένουμε σπίτι» αναβαθμίζουμε τη θέση σου, πατρίδα μου, στον παγκόσμιο χάρτη της αξιοπιστίας. Αυτό είναι μια μικρή επανάσταση κατά ενός αθέατου εχθρού με αποτέλεσμα να ανεβαίνει ο πήχης της εθνικής μας αυτοπεποίθησης κι αυτό ίσως μας βγάλει σε νέες λεωφόρους για να αντεπεξέλθουμε με επιτυχία τις τυχόν επόμενες κρίσεις.

Ο Ντίνος Σιώτης είναι ποιητής – εκδότης του περιοδικού «Δέκατα».