Στον αέρα {LF}η Προοδευτική Συμμαχία

Χάσαμε την Προοδευτική Συμμαχία… stop! Παραφράζοντας το γνωστό θεατρικό έργο του Γιώργου Διαλεγμένου, θα λέγαμε πως το ίδιο ισχύει για το συμμαχικό εγχείρημα που αθροίστηκε πλάι στον ΣΥΡΙΖΑ κυρίως μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών, αλλά σήμερα μοιάζει να μένει πίσω. Βεβαίως, λόγω της πανδημικής κρίσης και σε μια συγκυρία που τα πάντα πάγωσαν, αυτό δεν θα ήταν εξαίρεση και για τον ΣΥΡΙΖΑ και τις διεργασίες του. Για παράδειγμα, δύο κορυφαίες διαδικασίες, το διεθνές προσυνέδριο με συμμετοχή προσωπικοτήτων από την ευρωπαϊκή Αριστερά μα και Σοσιαλδημοκρατία, αλλά και το 3ο τακτικό συνέδριο έχουν πάει πίσω, συναρτώμενα από τις εξελίξεις. Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ ας μην ξεχνάμε πως ήταν επιταχυντής εξελίξεων για την αξιωματική αντιπολίτευση, ενώ από αυτό θα κρινόταν ο βαθμός μετασχηματισμού του κόμματος. Σήμερα δεν φαίνεται ορίζοντας για το πότε ακριβώς θα γίνει, ενώ και μια σειρά ωθήσεων, όπως το κείμενο του προγράμματος ή το αυτοκριτικό κείμενο για τη διακυβέρνηση δεν φαίνεται να ταμιεύει μια κάποια πολιτική επιρροή και αποκρυστάλλωση, λόγω του κορωνοϊού. Βεβαίως, η υπόθεση της Προοδευτικής Συμμαχίας δεν είναι μόνον διαδικαστική. Δεν είναι λίγοι αυτοί που παρατηρούν πως ο Αλέξης Τσίπρας τις ημέρες της κρίσης έχει κλειστεί στο επιτελείο του και μιλάει με συγκεκριμένα στελέχη, κυρίως κομματικά. Το σημειώνουμε αυτό αφού πρέπει να θυμίσουμε πως παρά τις συνεδριάσεις της ΠΓ του κόμματος, η αντίστοιχη ΚΕΑ (Κεντρική Επιτροπή Ανασυγκρότησης) έχει χαμηλά τις μηχανές της, ενώ μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού τα πρόσωπα της Προοδευτικής Συμμαχίας που και αντιπολιτευτικά αυτές τις ημέρες βγαίνουν προς τα έξω και δοκιμάζονται με την κυβέρνηση στον δημόσιο λόγο. Ακόμη και η πρόσφατη ηχηρή παρέμβαση του Νίκου Μπίστη κατά ακραίων τοποθετήσεων στελεχών ή μελών του ΣΥΡΙΖΑ πιο πολύ ως μια κίνηση «προς τα μέσα» αξιολογήθηκε παρά αμιγώς αντιπολιτευτική.

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΜΟΣΙΑΛΟΥ. Υπάρχει και μια ακόμη διάσταση στη θολή υπόθεση της Προοδευτικής Συμμαχίας. Πολλοί φέρνουν το παράδειγμα του Ηλία Μόσιαλου, που πλέον εγγράφεται ως πρόσωπο στη στρατηγική της κυβέρνησης. Ο διαπρεπής καθηγητής του LSE δυνητικά θα μπορούσε και υπό όρους να συμμετέχει σε μια συμμαχική ή και κριτική στήριξη πλατφόρμας του νέου ΣΥΡΙΖΑ. Δεν εγγράφηκε ποτέ ως τέτοιος, αλλά θα μπορούσε. Η αξιοποίησή του από τον Κυριάκο Μητσοτάκη καταγράφει και μια τάση απομάκρυνσης πιο κεντρώων φωνών από το όποιο εγχείρημα του Τσίπρα, ενώ δίνει πόντους στη ΝΔ αφού της κομίζει μια πιο μετριοπαθή εικόνα και μάλιστα στο κεντρικό κρισιακό κάδρο των ημερών. Μια εικόνα, όπως λένε παράγοντες της αστικής παράταξης, αναγκαία και χρήσιμη για τον Κυριάκο Μητσοτάκη την επόμενη μέρα της κρίσης του κορωνοϊού. Αν χάνει από το Κέντρο ο Τσίπρας, το κερδίζει ο Μητσοτάκης. Την ίδια στιγμή που καθόλου τυχαία πυκνώνουν οι φωνές του βαθέος ΣΥΡΙΖΑ που ακούγονται αυτές τις ημέρες και που όχι σπάνια είναι και πιο σκληρές προς την κυβέρνηση και τους χειρισμούς της. Σήμερα, κοιτώντας προς τα πίσω και προ κορωνοϊού, νομίζει κάποιος ότι μιλάμε πάλι για έναν αμιγώς ΣΥΡΙΖΑ του 2012, λένε οι γνώστες των διεργασιών, και όχι τον ΣΥΡΙΖΑ του 2019. Το μετέωρο βήμα της Προοδευτικής Συμμαχίας επιτείνει την εικόνα αυτή και στερεί προς το παρόν μια δεξαμενή από τον Αλέξη Τσίπρα, χρήσιμη και κρίσιμη για ηγεμονίες και ανατάξεις του χώρου του.