Λογική

Λογική

Τα μέτρα, των μέτρων, τα μέτρα, ω μέτρα. Πάμε πάλι από την αρχή: τα μέτρα, των μέτρων, τα μέτρα, ω μέτρα – για το Πάσχα. Ακούω ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει, επανασχεδιάζει και ξανασχεδιάζει τα μέτρα που θα λάβει για το Πάσχα, προκειμένου να αποκλείσει τη διασπορά του κορωνοϊού στην περιφέρεια, και ειδικά στις περιφέρειες εκείνες που σήμερα δεν έχουν πρόβλημα. Γίνονται, λέει, συνεχείς τηλεδιασκέψεις του Πρωθυπουργού, με τους αρμοδίους (υπουργούς, υφυπουργούς, ΕΛΑΣ, Πολιτική Προστασία) και ακόμη δεν έχουν καταλήξει κάπου, λες και χρειάζεται μεγάλος σχεδιασμός για να γίνει αυτό που πρέπει να γίνει. Δεν είμαι ειδικός, αλλά η απλή λογική, που φαίνεται να διαθέτω, θα μου υπαγόρευε τα ακόλουθα:

Σε ό,τι αφορά τις μετακινήσεις με τα αυτοκίνητα στην περιφέρεια, πιάνεις τα διόδια, τα κλείνεις και τελειώνεις. Ελέγχεις και δύο παράδρομους από τους οποίους μπορεί να παρακάμψει κανείς τα διόδια και τελειώσαμε. Για δε τα νησιά, ακόμη πιο εύκολα: στήνεις ένα τραπεζάκι στον καταπέλτη του πλοίου και ελέγχεις, με βάση το ΑΦΜ του καθενός, ποιος έχει μόνιμη κατοικία στο νησί, διασταυρώνεις ότι αυτός έχει εισιτήριο ΑΠΛΗΣ μετάβασης, one way σαν να λέμε, τον ενημερώνεις ότι δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει πίσω έτσι και ανέβει στον καταπέλτη, και τελειώσαμε, επίσης. Πού είναι το τόσο σοβαρό, δηλαδή, ώστε να χρειάζεται όλη αυτή η φιλολογία;

Γνώμη μου: Παιδιά, μην το παρακάνετε με κάτι τέτοια, διότι σε νοήμονες ανθρώπους απευθύνεστε, όχι σε γίδια…

Αγγλος ασθενής

Η άσχημη είδηση ότι ο Μπόρις Τζόνσον νοσηλεύεται σε νοσοκομείο στο Λονδίνο θύμα του κορωνοϊού και της ίδιας της πολιτικής του έρχεται να αποθεώσει γι’ άλλη μια φορά τα μέτρα που έλαβε έγκαιρα η Ελλάδα και ήδη βρισκόμαστε σε ένα καλό σημείο σε σχέση με άλλες χώρες. Παράλληλα να μας υπενθυμίσει – για όσους την αγνοούν δηλαδή – ότι τελικά υπάρχει Θεία Δίκη, η οποία από μακριά, από εκεί πάνω, ψηλά, βλέπει, κρίνει, ακούει, οσμίζεται και παρεμβαίνει.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι και το γεγονός, το πραγματικό γεγονός, ότι η βρετανική κυβέρνηση άφησε να εξελιχθεί επί δέκα και πλέον ημέρες η πανδημία χωρίς να λάβει το παραμικρό μέτρο, και παρά τις προσπάθειες του Ηλία Μόσιαλου που ζει στο Λονδίνο να πείσει τους βρετανούς υπευθύνους να κάνουν ό,τι και η Ελλάδα.

Χθες με μια ανάρτησή του στο facebook ο Ηλίας απευθύνεται προσωπικά στον Μπόρις Τζόνσον και του λέει ότι όταν με το καλό επιστρέψει στα καθήκοντά του, θα πρέπει να δημοσιοποιήσει τις εισηγήσεις των συμβούλων του που τον έπεισαν να υιοθετήσει την (καταστροφική) πολιτική που συνοπτικά ονομάζεται «η ανοσία της αγέλης». Γιατί αυτοί που τον πήραν στο λαιμό τους, και μαζί και χιλιάδες βρετανούς πολίτες, δεν μπορεί να παραμένουν στο απυρόβλητο. Πρέπει να κατονομαστούν και να εισπράξουν τα επίχειρα των εισηγήσεών τους.

Σημειωτέον, ο Μόσιαλος είχε προβλέψει – και σε μια προ 15ημέρου συνομιλία που είχαμε μου είχε αναλύσει λεπτομερώς τι θα συμβεί στη Βρετανία εξαιτίας της «ξεροκεφαλιάς» του Τζόνσον – και ιδού που τώρα επαληθεύεται στο ακέραιο με τον πιο τραγικό τρόπο…

(Εξίσου οδυνηρή ήταν και η πρόβλεψή του για τις ΗΠΑ, λόγω της ανάλογης στάσης του Τραμπ…)

Haters

Την έχει «πέσει» το συμπαν σε κυρία εκ Λέσβου και εκεί δραστηριοποιούμενης, ονόματι Μυρσίνη Βουνάτσου, η οποία έδωσε άλλη διάσταση στο συγκρίνω μήλα με κολοκύθια, αφού προανήγγειλε ότι στο τέλος της πανδημίας θα συγκρίνει τους νεκρούς από τον κορωνοϊό με εκείνους στο Μάτι, και αλίμονό τους ετούτων εδώ αν είναι περισσότεροι. Διότι η κυρία αυτή, ως μεγαλοστελεχάρα ΣΥΡΙΖΑ, θέλει «μετά να λογαριαστεί». Με τη ΝουΔου, τον Μητσοτάκη, τον Κικίλια, τον Τσιόδρα, τον Χαρδαλιά ή όποιον βρει πρόχειρο τέλος πάντων…

Η περί ου λόγος κυρία (κατάγεται άραγε από το σόι του Δημήτρη Βουνάτσου, του άλλοτε στελέχους του ΠΑΣΟΚ; Ποιος ξέρει) «υπόσχεται ότι θα ζητήσει – η θεά! – ποινικές ευθύνες αν τα φέρετρα από τον κορωνοϊό είναι περισσότερα, και μη διαμαρτυρηθεί κανείς, διότι το ίδιο έγινε με τον Τσίπρα και τη Δούρου (λέει και ψεματάκια το κορίτσι, αλλά δεν πειράζει) για τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι.

Την αποδοκίμασε φυσικά ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας όμως κατά την πάγια τακτική του δεν είπε και πάλι τίποτε γι’ αυτούς τους άθλιους ρεβανσιστές που έχουν κάνει το μίσος τρόπο κοινωνικής συμπεριφοράς και έκφρασης, τους haters, όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο, και κάπως έτσι το πράγμα πάει να κουκουλωθεί. Αυτό θα γίνει τελικά, αλλά ο Κυριάκος και οι δικοί του να καθίσουν να σκεφτούν πόσες σαν τη Βουνάτσου υπάρχουν μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τι θα γίνει αν τους δοθεί η λεγόμενη «δεύτερη ευκαιρία»…

Δημιουργική ασάφεια

Από τη μια η Βουνάτσου και όσοι ζουν με το μίσος και τον ρεβανσισμό να τους κατακαίει τα σωθικά και από την άλλη ο Τσίπρας να κάνει παραγωγικού χαρακτήρα συναινετικές προτάσεις για τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας. Αν αυτό δεν είναι το διπλό πρόσωπο του Ιανού, τότε οι όροι έχουν χάσει τη σημασία τους και στην πραγματικότητα έχουν γίνει ένα τεράστιο καζάνι πλιγούρι που ανακατεύει κάποιος με μια τεράστια κουτάλα για να μην κολλήσει στον πάτο (το πλιγούρι, ποιο;) και μετά δεν τρώγεται.

Εβγαλε και σχετικό σύνθημα με την ευκαιρία (του οικονομικού προγράμματος ρε παιδιά, όχι το πλιγούρι) το κόμμα της χαράς, το οποίο όπως μας είπε ο κύριος Τσίπρας – είναι το:

«#Μένουμε_Όρθιοι: ΣυνεχίΖουμε μετά την πανδημία. Μην μαζεύουμε πάλι συντρίμμια. Για τον εργαζόμενο και την επιχείρηση, για την κοινωνία και την οικονομία».

Ωραία λόγια, τόσο ωραία που κανείς δεν μπορεί να έχει αντίρρηση, διότι άμα ο άλλος σού λέει πέντε πράγματα, και όχι «παπάντζες», σημαίνει ότι θέλει να βοηθήσει έστω και με τον δικό του τρόπο. Ο Αλέξης λοιπόν πίσω από τις λέξεις στην πραγματικότητα παρουσίασε ένα πρόγραμμα, το οποίο θα κάνει φιτίλια το περίφημο «μαξιλάρι» των 30-35 δισ. και θα φέρει τη χώρα ουσιαστικά μπροστά στον γκρεμό της χρεοκοπίας, αφού ούτε πότε θα τελειώσει όλο αυτό γνωρίζουμε, ούτε πόσα λεφτά θα χρειαστούν για να συντηρηθεί ένας κόσμος που παραμένει σπίτι του λόγω της επιδημίας, και πόσα μετά για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Αλλά το έντυσε με μπόλικες δόσεις «δημιουργικής ασάφειας» για να μην καταλαβαίνει κάνεις τίποτε. Αλέξης, as usual. Οπως πάντα.

Haters ΙΙ

Η Βουνάτσου, ο Αλέξης και ο Θανάσης ο Καρτερός. Του Θανάση πάλι δεν του αρέσει ο Τσιόδρας. Το κατάλαβα διαβάζοντας το άρθρο του της Κυριακής στην «Αυγή». Για την ακρίβεια του τη «σπάει» ο Τσιόδρας. Ασχημα. Εξωπραγματικά. Του τη σπάει συγκεκριμένα το μειλίχιο ύφος του, η ηπιότητα που αποπνέει ο λόγος του, το γεγονός ότι λέει αλήθειες, ότι είναι κάθε απόγευμα συνεπής στο ραντεβού μας, ότι είναι χριστιανός, ότι πήγε μια φορά, εν μέσω κορωνοϊού, στην εκκλησία για να ψάλλει – τρομερό αδίκημα, για ισόβια!

Κυρίως όμως του τη σπάει που κάνει επιστημονικά τη δουλειά του, δεν ωραιοποιεί καταστάσεις, δεν υπερβάλλει, δεν είναι αλαζονικός, δεν καυτηριάζει (τι άραγε;), δεν απειλεί, δεν είναι νταής, δεν είναι αυτό που λέμε και το πρώτο μπόι.

Κατά τον Θανάση, που ως φαίνεται του έχει τσακίσει τα νεύρα ο αυτοεγκλεισμός του «Μένουμε_Σπίτι», ο Τσιόδρας είναι «δικός τους εκπρόσωπος» – του Μητσοτάκη, δηλαδή, της Νέας Δημοκρατίας, της κυβέρνησης, του Κικίλια. Δεν είναι δικός μας, όλων δηλαδή, εκπρόσωπος. Πιθανόν για τον Θανάση, και για όλους τους «θανάσηδες» του ΣΥΡΙΖΑ που μισούν ακόμη και τα σωθικά τους, και νιώθουν (αλλά είναι αδύνατον να το παραδεχτούν) ότι τούτοι εδώ τα καταφέρνουν καλά με τον κορωνοϊό, και πως αν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση αλίμονό μας, στη θέση του Τσιόδρα έπρεπε να είναι ο Πολάκης. Ή έστω ο Ξανθος. Να πουν αυτά που θέλει ο Θανάσης και οι «θανάσηδες», ότι τάχα μου οι δεξιοί τα έχουν κάνει θάλασσα, και άρα τι να μας λέει τώρα κι αυτός ο Τσιόδρας.

Θανάση, πάρε το όπλο σου – and keep walking…