Το έπος του 1968

Κέρδισαν γιατί δεν μπορούσαν να χάσουν.

Εκείνη η βραδιά στο Καλλιμάρμαρο, σαν σήμερα, 4 Απριλίου, πριν από 52 χρόνια, το 1968, είναι ανεξίτηλο κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ.

Ο θρίαμβος της ΑΕΚ επί της Σλάβια Πράγας (89-82) στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων, δεν ήταν απλά ένας θρίαμβος του ελληνικού μπάσκετ και το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της χώρας και της Ενωσης.

Ηταν η αποθέωση μιας τρομερής παρέας (που μάλιστα είχε χάσει λίγους μήνες νωρίτερα ένα εκλεκτό μέλος της, τον αείμνηστο Γιώργο Μόσχο) αποτελούμενη 100% από λεοντόκαρδους Ελληνες καθώς και ο «Αμερικάνος» της ομάδας ήταν Ελληνας, ο μεγάλος Γιώργος Αμερικάνος.

Μια ομάδα που χτίστηκε από λεβεντόπαιδα από τις φτωχογειτονιές της Ελλάδος. Από τον Κολωνό ήταν ο Στέλιος Βασιλειάδης, από την Καλαμαριά ο Λάκης Τσάβας και ο Αίαντας Λαρεντζάκης, ο Γιώργος Τρόντζος από τη Βέροια. Ο Γιώργος Αμερικάνος από τη Νίκαια.

Παρέα με τους Αντώνη Χρηστέα, Νίκο Νεσιάδη,  Πέτρο Πετράκη, Ανδρέα Δημητριάδη και  Χρήστο Ζούπα, υπό τις οδηγίες του «στρατηγού» Νίκου Μήλα, αυτή η ομάδα μεγαλούργησε.

Ηταν γραφτό να συμβεί, όπως έχουν πει κατά καιρούς οι πρωταγωνιστές, με τον συνάδελφο Βασίλη Γεωργίου να έχει την τύχη και την τιμή να κάνει τις ιστορικές περιγραφές της εποχής.

Τα σημάδια της μοίρας ήταν πολλά και έδειχναν την τελική επικράτηση. Σε μια εξαετία απόλυτης κυριαρχίας στο ελληνικό μπάσκετ (με 5/6 πρωταθλήματα), η ΑΕΚ έχασε μόνο τον τίτλο του 1967, και έτσι βγήκε στο Κυπελλούχων (πρώτο σημάδι).

Στον επαναληπτικό προημιτελικό με τη Ρόαγιαλ στο Βέλγιο, είναι οι βολές του Βασιλειάδη στο τέλος που δίνουν την πρόκριση και στον επαναληπτικό ημιτελικό με τη Βαρέζε στο Παναθηναϊκό Στάδιο η ραβέρσα του Τρόντζου στο φινάλε.

Σε μια εποχή που απαγορευόταν – όπως τώρα λόγω κορωνοϊού – η συνάθροιση άνω των πέντε ατόμων (από το δικτατορικό καθεστώς) στο Στάδιο κόπηκαν 55.800 εισιτήρια, αλλά βρέθηκαν 80.000 (ρεκόρ Γκίνες) και συνολικά κοντά στο μισό εκατομμύριο κόσμος μαζί με αυτούς που έμειναν εκτός στον περιβάλλοντα χώρο.