Σταματήστε το μέτρημα

Σταματήστε το μέτρημα…

Λοιπόν έχω καταλήξει. Αμα είσαι στο σπίτι όλη την ημέρα, το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να σταματήσεις να μετράς. Ακούω διαφόρους που λένε «σήμερα ρε φίλε έκανα πέντε χιλιόμετρα κόβοντας βόλτες από την κρεβατοκάμαρα στο μπαλκόνι, και κατόπιν από το μπαλκόνι στην κουζίνα, μετά σαλόνι, έπειτα στον διάδρομο και ξανά πίσω το ίδιο δρομολόγιο. “Εκαψα” και 274 θερμίδες» – έχουν στο χέρι τα γνωστά ηλεκτρονικά ρολόγια που μετρούν τις επιδόσεις αυτού που τα φοράει, και ασχολούνται συνεχώς με το μέτρημα. Αλλά κάποια στιγμή, εκεί προς το απόγευμα, αντιλαμβάνονται το μάταιο του πράγματος. Το πόσο αγχωτικό είναι όλο αυτό. Ποιο δηλαδή; Να πιάσεις τους χθεσινούς στόχους. Και άντε πάλι από την αρχή. Και μήπως να τρέξω και λιγάκι; Γιατί είμαι πίσω 22 θερμίδες καμένες και 764 μέτρα από το χθεσινό «ρεκόρ» μου. Και τρέχεις σαν τον τρελό πίσω από ένα ρολόι σκουντουφλώντας στα έπιπλα, διότι πάνω από όλα και πέρα από όλα, είναι ο στόχος. Που πρέπει να πιαστεί και σήμερα. Για να μπορέσεις μετά να χωθείς μέχρι τον λαιμό στον καναπέ και να αφεθείς στη γοητεία της ενημέρωσης του Mega που σκίζει αυτές τις μέρες με την πληρέστερη ενημέρωση για την πανδημία.

Κανόνας πρώτος λοιπόν: στους καιρούς του κορωνοϊού μη μετράτε. Κάντε ό,τι είναι να κάνετε, αλλά σταματήστε να μετράτε. Δεν έχει νόημα. Και σε οδηγεί και σε αδιέξοδο. Διότι πόσες φορές να κάνεις τη διαδρομή που προανέφερα; Και πόσες φορές να μετρήσεις τα πλακάκια του δαπέδου; Τις γραμμές στο παντζούρι της μπαλκονόπορτας; Κάποια στιγμή θα πέσεις στα θανατηφόρα νύχια της βαρεμάρας…

… τις φιλοσοφικές συζητήσεις…

Κανόνας δεύτερος: άσε κατά μέρος τις φιλοσοφικές αναζητήσεις του τύπου «τι είναι ο άνθρωπος», «ποια η αποστολή του στη γη», «πού πάμε όταν φεύγουμε από αυτόν τον μάταιο κόσμο», και άλλα τέτοια τα οποία μπορεί να σε ρίξουν στο πιο βαθύ πηγάδι της αναζήτησης, να μη βγεις ποτέ από εκεί μέσα. Αυτές τις απορίες άσ’ τες για αργότερα, όταν περάσει το κακό. Διότι έτσι και τις αφήσεις να σε καταλάβουν, σε βλέπω στο απέναντι μπαλκόνι να μου έχεις καβαλήσει το κάγκελο και να φωνάζεις «κορωνοϊέ, σου ‘ρχομαι».

Τώρα ασχολήσου με πιο ελαφριά θέματα. Απασχολήσου για παράδειγμα με το πώς ο «καθηγητής» κατάφερε να οργανώσει και να πραγματοποιήσει τη ληστεία της τράπεζας στο «La casa de papel». Ή πόσο μοιάζει ο καλός μας κύριος Σωτήρης Τσιόδρας με τον Γούντι Αλεν, και αν ο επιστήμων ασκεί την ίδια γοητεία στις γυναίκες με εκείνη του μεγάλου αμερικανού ηθοποιού. Επίσης μπορεί να σε απασχολήσει και το πώς διαβιούν εσώκλειστα τα ελληνικά celebrities, και τι θα κάνουν φέτος το καλοκαίρι που η Μύκονος θα κατεβάσει, κατά τα φαινόμενα, ρολά. Ή πώς εξελίσσεται η κατάσταση της υγείας της ευειδούς κυρίας Χριστίνας Μπόμπα και του συντρόφου της Σάκη Τανιμανίδη, και αν τους κόλλησε τον ιό ο κουμπάρος ή η κουμπάρα τους.

Αυτά είναι ασφαλή θέματα για τους καιρούς του κορωνοϊού. Τα υπόλοιπα περί του θαύματος της ζωής και ποια η σχέση του ανθρώπου σε όλο αυτό κ.λπ. κ.λπ. είναι για να έχουν δουλειά οι ψυχίατροι και οι ψυχολόγοι…

… τις επισκέψεις στο ψυγείο…

Κανόνας τρίτος: μην τρώτε. Δηλαδή μην τρώτε πολύ. Στις διαδρομές μέσα στο σπίτι, απαγορεύεται διά ροπάλου η επίσκεψη στο ψυγείο. Το ψυγείο μην το βλέπετε έτσι αθώο, ακούνητο, αμίλητο κι αγέλαστο. Κρύβει μέσα του πολύ κακό και κυρίως πόνο. Πολύ πόνο. Ο,τι πάρεις τώρα στον καιρό του κορωνοϊού σε κιλά, δεν τα χάνεις ούτε με δέκα ώρες γυμναστική την ημέρα, όταν με το καλό ανοίξουν και τα γυμναστήρια ή γενικά οι χώροι άθλησης. Εκεί γύρω από την κοιλιά θα τα έχεις – να το βλέπεις καθημερινά το… σωσίβιο και να μην ξέρεις τι να το κάνεις. Αν δε, δεν σου επικαθίσει στην περιφέρεια, αλλά στα πόδια, εκεί να δεις δράματα με τα «ψωμάκια». Τραγωδία. Αρχαία και νέα μαζί. Δεν φεύγουν με τίποτε. Εκτός και αν μπεις σε πριονοκορδέλα μαραγκού, αλλά αυτό δεν το συνιστώ. Τι συνιστώ; Μακριά από το ψυγείο. Το είπα. Μεγάλος κίνδυνος. Ειδικά όταν είναι γεμάτο. Ισως αν έχει λίγα φαγώσιμα (είναι κι αυτό μια λύση να το αφήσεις με ελάχιστα πράγματα…) θα το σκεφτείς να το αφήσεις εντελώς άδειο, να επικοινωνεί ανεμπόδιστα το πρώτο ράφι με το τελευταίο, και την κατάψυξη. Νομίζω…

… και τον ρατσισμό

Κανόνας τέταρτος: βγάλτε τον ρατσιστή που βρίσκεται μέσα σας, και στείλτε τον στο πυρ το εξώτερον. Αυτός ο «σκούρος» με τον οποίο διασταυρωθήκατε κάποια στιγμή πηγαίνοντας στο φαρμακείο, έχει τις ίδιες με εσάς πιθανότητες, πρώτον, να ασθενήσει και αυτός από κορωνοϊό, διότι τώρα δεν έχει και, δεύτερον, να είναι ασυμπτωματικός όπως και εσείς. Επίσης ο άλλος με τον οποίο βρεθήκατε στο σουπερμάρκετ και είχε κάπως σχιστά μάτια, ένδειξη ότι κατά πάσα πιθανότητα ήταν Ασιάτης, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ούτε ότι είναι Κινέζος ούτε ότι έφτασε χθες από την Ουχάν, και το πρώτο πράγμα που έκανε φθάνοντας εδώ ήταν να πάει Σκλαβενίτη. Οσο ασθενής μπορεί να είστε εσείς ή εγώ, άλλο τόσο ασθενεί και εκείνος. Και αγωνιά κι αυτός κάθε φορά που βλέπει κάποιον να έρχεται κατά πάνω του – μήπως είναι εκείνος που θα τον κολλήσει τον φονικό κορωνοϊό.

Επίσης ο άλλος, με τον οποίο καθίσατε μαζί το πρωί στο λεωφορείο και έμοιαζε με Αλβανό, κι αυτός την ίδια αγωνία τραβάει κάθε φορά που μπαίνει σε λεωφορείο – μην κολλήσει.

Συμπέρασμα: μέσα στα «καλά» αυτής της πανδημίας, να προσθέσουμε και αυτό – τη βαριά ήττα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας που έτσι κι αλλιώς κουβαλάει ο καθένας μέσα του, γιατί, βλέπετε, ενυπάρχουν στο DNA του Ελληνα.

Digital δείπνο

Κανόνας πέμπτος και τελευταίος: εκμεταλλεύσου την εποχή της τεχνολογίας. Οχι μόνο για να βλέπεις Netflix, αλλά και για να χτυπήσεις την απομόνωση. Σου λείπουν οι έξοδοι σε καλά εστιατόρια με τους φίλους σου – λέω ένα παράδειγμα. Πολύ ωραία, οργάνωσε ένα digital δείπνο και προσκάλεσέ τους. Υπάρχουν εφαρμογές με τις οποίες μπορείς να επικοινωνήσεις με ήχο και εικόνα μαζί τους – το Skype είναι ίσως η δημοφιλέστερη. Μαγείρεψε το αγαπημένο σου φαγητό, στρώσε τραπέζι για εσένα και τον/την σύντροφό σου, σύστησε και στους φίλους σου να κάνουν το ίδιο, ντύσου, στολίσου σαν να έβγαινες έξω, στήσε και τον υπολογιστή απέναντι, συνδέσου μαζί τους, και αρχίστε να τρώτε όλοι μαζί. Συζητώντας, γελώντας, ανταλλάσσοντας εμπειρίες από τον εγκλεισμό. Θα περάσεις τέλεια!

Δεν θες να φας (ένεκα η καταστροφική σχέση με το ψυγείο που λέγαμε νωρίτερα;). Πολύ ωραία, κάνε το ίδιο με καφέ. Κάθισε στο σαλόνι σου, το ίδιο και οι δικοί σου στα σπίτια τους, βάλε και τον υπολογιστή σε ένα σημείο στο οποίο να σε βλέπουν και να τους βλέπεις και πιείτε τον καφέ σας «μαζί» σαν να βρισκόσασταν στην αγαπημένη σας καφετέρια.

Καλό; Καλύτερο, αν το κάνετε κιόλας. Διότι αυτό που ζούμε, θέλει εφευρετικότητα και ανοιχτό μυαλό…