«Πού πας ρε Καραμήτρο;»

Τώρα που είμαστε κλεισμένοι σπίτια μας και πραγματικές ειδήσεις δεν κυκλοφορούν ίσως να ρίξουμε μια ματιά προς τα πίσω.

Οκτώβριος 2011. Είχε γίνει ο κακός χαμός στις παρελάσεις του Οχι. Ο (τότε) πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου συγκάλεσε εσπευσμένα σύσκεψη στο σπίτι του από τους Φ. Πετσάλνικο, Δ. Ρέππα, Χ. Καστανίδη, Π. Γερουλάνο και Ρεγγίνα Βάρτζελη.

Οι μετέχοντες δεν συγκροτούσαν κάποιο τυπικό ή άτυπο πολιτικό όργανο. Απλώς θεωρούνταν «άνθρωποι του Γιώργου» με την έννοια ότι δεν έλεγαν ποτέ όχι στους ακατάληπτους σχεδιασμούς του.

Η αλήθεια είναι άλλωστε ότι «χωριό που φαίνεται» δεν χρειάζεται κολαούζο.

Δεν νομίζω να περίμενε κανείς πως η συγκεκριμένη σύνθεση πολιτικού προσωπικού θα μπορούσε ποτέ να χειριστεί ζητήματα ελάχιστα σοβαρότερα από τι καιρό κάνει έξω.

Παρ’ όλα αυτά οι προαναφερθέντες συγκεντρώθηκαν πανικόβλητοι στο Καστρί. Κι αποφάσισαν να προχωρήσουν στο περιλάλητο δημοψήφισμα που δεν έγινε ποτέ. Φυσιολογικά σε μια κανονική δημοκρατία θα τους είχαν πάρει και δίπλωμα και άδεια.

Σε λίγες μέρες ακολούθησαν οι Κάννες και η πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου – αν δεν απατώμαι είναι η πρώτη κυβέρνηση παγκοσμίως που έριξε μόνη της τον… εαυτό της!

Πού τα θυμήθηκα τώρα; Για διάφορους λόγους.

Πρώτον, λόγω του πρόσφατου θανάτου του Φίλιππου Πετσάλνικου, ο οποίος έκτοτε δεν επανεξελέγη βουλευτής. Είναι μια τυπική αφορμή, ας πούμε.

Αλλά ούτε οι υπόλοιποι της ομήγυρης πρόκοψαν ιδιαίτερα.

Μόνο ο Καστανίδης (ο οποίος φαίνεται ότι διακινούσε από καιρό τη φαεινή ιδέα του δημοψηφίσματος…) κατάφερε να διατελέσει για μερικά εικοσιτετράωρα πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ενός κόμματος (Κοινωνική Συμμαχία) που δεν είχε βουλευτές, ούτε απέκτησε ποτέ (Μάιος 2012).

Είναι μια ενδιαφέρουσα πρωτοτυπία. Αλλά δεν το λες και success story!

Δεύτερον, επειδή η Λούκα Κατσέλη στην προσπάθειά της να επιστρέψει με κάποιον τρόπο στην πρώτη γραμμή έβγαλε βιβλίο (Λούκα Κατσέλη, «Δίνες και ευθύνες. Βιώματα και ερμηνείες στην εποχή των Μνημονίων», Εκδόσεις Πατάκης, Αθήνα, 2020).

Παραδόξως πάντως, ενώ στο βιβλίο αναφέρεται ότι ολοκληρώθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2019, κυκλοφόρησε έναν ολόκληρο χρόνο αργότερα. Δηλαδή, βγήκε μετά τις εκλογές και χωρίς να λέει λέξη για το αποτέλεσμα των εκλογών.

Τρίτον, χάρη στη «Βαρουφακειάδα» με τις ηχογραφήσεις του Eurogroup, που δόθηκαν στη δημοσιότητα από τον ηχολήπτη χωρίς να προκαλέσουν τελικά ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Αυτά συνδέονται με κάποιον τρόπο μεταξύ τους επειδή η επιλογή Παπανδρέου για δημοψήφισμα το 2011 περιείχε ακριβώς την ίδια λογική με την οποία το δίδυμο Τσίπρα – Βαρουφάκη έκανε τη διαπραγμάτευση του 2015.

Ουσιαστικά και οι μεν και οι δε αποπειράθηκαν να οργανώσουν έναν εκβιασμό. Πίστεψαν ότι μπορούν να μεταφέρουν την πίεση στον ελληνικό λαό και μάλιστα δωρεάν για τους ίδιους.

Η διαφορά είναι ότι ο Παπανδρέου τα μάζεψε άρον άρον στις Κάννες πριν καν προχωρήσει το δημοψήφισμα. Ενώ ο Τσίπρας προχώρησε στο δημοψήφισμα και μετά έκανε την κωλοτούμπα.

Στην πραγματικότητα όμως και οι δυο απάντησαν με τριάμισι χρόνια απόσταση στο ίδιο ακριβώς ερώτημα: «Πού πας ρε Καραμήτρο;».

Δεν με εκπλήσσει. Πάντα πίστευα ότι οι ιδέες που αλλάζουν δυσκολότερα στην Ελλάδα είναι οι καταστροφικές.

Δεν εξηγείται διαφορετικά για ποιον λόγο τόσοι πολιτικοί, τόσων κομμάτων, επέμεναν κάθε φορά να σπάνε τα μούτρα τους στο ίδιο ερώτημα.

Γιατί δηλαδή να χαριστούν στον Καραμήτρο του ΣΥΡΙΖΑ όταν δεν χαρίστηκαν στον Καραμήτρο της ΝΔ ή στον Καραμήτρο του ΠΑΣΟΚ;

Η Κατσέλη σε αυτό θα πρέπει να διεκδικεί κάποιου είδους ρεκόρ σταθερότητας και διάρκειας – σαν να μην πέρασε μια μέρα!

Δέκα χρόνια μετά την κρίση εξακολουθεί ακόμη να θεωρεί ότι το 2010 η Ελλάδα έπεσε θύμα απρόβλεπτων (;) «κερδοσκοπικών επιθέσεων» διότι δώσαμε στις αγορές ένα δάχτυλο και μας άρπαξαν το χέρι.

Είναι φυσικά ένας εύσχημος τρόπος να μεταθέσει τις ευθύνες από την κυβέρνηση Παπανδρέου στην οποία κι η ίδια συμμετείχε – πριν την πάρει η βάρκα Αριστερά…

Αντιθέτως πιο ενδιαφέρουσα είναι η πληροφορία που παραθέτει ότι μέσα στο ΠΑΣΟΚ υπήρχε κάτι που λεγόταν «το αναπτυξιακό-κοινωνικό ρεύμα του οποίου ηγείτο ο Γεράσιμος Αρσένης» (σ. 50).

Ομολογώ ότι πρώτη φορά ακούω την ύπαρξη τέτοιου ρεύματος στο ΠΑΣΟΚ ή αλλού κι ακόμη λιγότερο ότι ο Αρσένης ηγείτο κάποιου αντίστοιχου πράγματος.

Αν δεν απατώμαι ο Αρσένης εκλήθη από τον Παπανδρέου στην Ελλάδα το 1982 και το 1985 η χώρα είχε σχεδόν χρεοκοπήσει. Μετά τις εκλογές του Ιουνίου, ο Ανδρέας φώναξε επειγόντως τον Σημίτη στο υπουργείο Εθνικής Οικονομίας να μπαλώσει τις ζημιές.

Τι απέγινε το «αναπτυξιακό-κοινωνικό ρεύμα» δεν γνωρίζω. Μάλλον πάτωσε πριν ακόμη υπάρξει.