ΑΘΛΟΙ

Το έχουμε διδαχθεί από αρχαιοτάτων χρόνων και την εποχή του Σόλωνα: Μηδένα προ του τέλους μακάριζε. Θα ήταν λάθος συνεπώς να θεωρήσει κανείς το αποτέλεσμα της μάχης δεδομένο και να κηρύξει τη νίκη πριν τελειώσει ο πόλεμος απέναντι στην πανδημία. Συγχρόνως όμως θα ήταν μεμψίμοιρο να μην αναγνωρίσει κανείς πως η χώρα μας έχει ήδη πετύχει έναν άθλο. Εγινε υπόδειγμα αντιμετώπισης της υγειονομικής κρίσης για χώρες με μεγαλύτερη παράδοση οργάνωσης, υποδομών ή ακόμη και πειθαρχίας.

Ο άθλος αυτός είναι μάλιστα διπλός εάν ληφθεί υπόψη πως στη χώρα μας δεν έλειπε μόνο η παράδοση, αλλά και πολλά από τα μέσα – τα μέσα που είχε στερηθεί εξαιτίας της δεκαετούς κρίσης. Φαίνεται όμως πως η συνειδητοποίηση ακριβώς αυτού του γεγονότος ώθησαν την κυβέρνηση να κινηθεί με ταχύτητα και προνοητικότητα. Οφείλει, με άλλα λόγια, να αναγνωρίσει κανείς στην κυβέρνηση και πάλι χωρίς μεμψιμοιρίες πως μετέτρεψε μια αδυναμία σε καύσιμη ύλη και προτέρημα.

Παραφράζοντας μια φράση που έχει μείνει στην πολιτική ιστορία, θα έλεγε κανείς πως μέσα πάμε καλά. Αυτή είναι μια αίσθηση εμπεδωμένη στην κοινή γνώμη. Και είναι κεφαλαιώδους σημασίας αυτή η αίσθηση επειδή βοηθά στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών απέναντι στους θεσμούς και το κράτος. Χρειαζόταν άραγε μια κρίση για να αρχίσει να αποκαθίσταται η αναγκαία αυτή εμπιστοσύνη; Για να επιτευχθεί και αυτός ο άθλος; Το έχουμε διδαχθεί κι αυτό από αρχαιότατων χρόνων: Ουδέν κακόν αμιγές καλού.