Η Κατερίνα και η Ελόνα

Η Ελόνα Αγκόλι ήρθε οικογενειακώς από την Κορυτσά της Αλβανίας στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1990 με το όνειρο μίας καλύτερης ζωής. Δηλαδή μίας, στοιχειωδώς, υποφερτής ζωής. Δεν γνωρίζω ιδιαίτερες λεπτομέρειες για την προσωπική της ιστορία αλλά όλες οι ιστορίες εκείνης της εποχής που ξεκίνησαν από κάποια αλβανικά κατσάβραχα, πέρασαν παράνομα τα σύνορα και συνεχίστηκαν να γράφονται στο περιθώριο μίας κοινωνίας που χρησιμοποιούσε τις λέξεις «Αλβανός», «Αλβανέζα», «Αλβανάκι» ως επιθετικό προσδιορισμό, έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά.

Η Ελόνα εγκαταστάθηκε τελικά στα Γρεβενά. Τη φαντάζομαι να στύβει την πέτρα όπως την έστυψαν δεκάδες χιλιάδες Ελόνες ανά την επικράτεια, ξεζουμίζοντας τις δυνάμεις τους και αποστραγγίζοντας τη ζωή τους από κάθε υπόνοια χυμού. («Είκοσι πέντε χρόνια κοντεύω στην Ελλάδα. Μια φορά δεν πήγαμε με τον άντρα μου σε μια καφετερία να δώσουμε από πέντε ευρώ, να πιούμε έναν καφέ, να φάμε ένα γλυκό» μου έλεγε τις προάλλες μία άλλη Ελόνα που κατόρθωσε δουλεύοντας σαν σκυλί να αγοράσει ένα διαμερισματάκι στην Αθήνα).

Η δική μας Ελόνα έστησε ένα κατάστημα ρούχων. «Μπουτίκ» το λένε κατ’ ευφημισμό στα μέσα ενημέρωσης. Τρέχα γύρευε. Τις ξέρω αυτές τις «μπουτίκ», μια επέκταση του «Επιδιορθώσεις ρούχων». Και φαντάζομαι τη γυναίκα από την Κορυτσά σαν εκείνη τη μοδίστρα από το «Φαρμακείο εκστρατείας» του Μάνου Ελευθερίου που έραψε, χωρίς να το καταλάβει, και το χέρι της. Στην Ελόνα απευθύνθηκε το νοσοκομείο Γρεβενών για να της ζητήσει, σε αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες που ζούμε, να ράψει μάσκες για το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό. Και εκείνη, θεωρώντας ότι πράττει το αυτονόητο, προσέφερε τη δουλειά της δωρεάν.

Προχθές χτύπησε το τηλέφωνό της. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Για να τη συγχαρεί προσωπικά.

Οι διαφορές που τις ενώνουν
Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου και η Ελόνα Αγκόλι έχουν εντελώς διαφορετικές εκκινήσεις και πορείες ζωής. Εχουν όμως και κάτι κοινό. Αυτό το είδος της ενσυναίσθησης που δεν ξέρω αν είναι γυναικείο χαρακτηριστικό, οι γυναίκες όμως (ακόμη και αν δεν έχουν παιδιά, εν δυνάμει μάνες) το εκφράζουν πιο άμεσα πιο αβίαστα. «Αυτές τις δύσκολες μέρες πρέπει εμείς οι άνθρωποι να βοηθήσουμε όπου μπορούμε, να αντέξουμε» είπε η Ελόνα. Τη φράση του Μισέλ ντε Μοντέν «Σε κάθε άνθρωπο αναγνωρίζω τον συμπατριώτη μου» χρησιμοποίησε η Κατερίνα. Και είναι σαν οι δύο γυναίκες να είπαν, με διαφορετικό τρόπο, το ίδιο πράγμα.

Ο Ισμαήλ στο Λονδίνο
Αρκετά συχνά τις τελευταίες μέρες, έχω γράψει στα κείμενά μου για την εφημερίδα «σκηνές Αποκάλυψης». Και πάντα το σβήνω. Μου φαίνεται υπερβολικά δραματικό, βερμπαλιστικό και τρομοκρατικό.

Χθες όμως άκουγα για τον δεκατριάχρονο Ισμαήλ. Που ζούσε με τη μητέρα του και τα έξι αδέλφια του σε μια περιοχή του Λονδίνου. Φαντάζομαι τι θα γινόταν από φασαρία και φωνές παιδιών μέσα στο σπίτι τους. Στις 23 Μαρτίου ο Ισμαήλ, που την προηγούμενη είχε παρουσιάσει συμπτώματα, βρέθηκε θετικός στο τεστ για τον κορωνοϊό. Υστερα από μια εβδομάδα νοσηλείας ο Ισμαήλ με τα έξι αδέλφια, πέθανε ολομόναχος, λίγες εκατοντάδες μέτρα μακριά από την πολυμελή οικογένειά του. Θα εξακολουθώ να μην αναφέρομαι σε σκηνές Αποκάλυψης αλλά η έκφραση δεν μου φαίνεται πλέον υπερβολική.