Λευτέρης Κουσούλης

Από παιδί βλέπω όνειρα. Πολλά όνειρα. Μέχρι και σήμερα. Τα όνειρα με κατακλύζουν σαν ποτάμι χειμερινής ορμής.

Αλλα θυμάμαι, άλλα όχι. Ισως αυτό οφείλεται στην αγάπη μου για τη νύχτα. Οπως τη ζούσαμε στα παιδικά χρόνια, στο χωριό μου, στην Ελίκα, στις ταράτσες του καλοκαιριού, που ανεμπόδιστα έφτανε σε εμάς ο φωτεινός έναστρος ουρανός του Νότου και ανεμπόδιστα εμείς απλώναμε το χέρι να αγγίξουμε τον απρόσιτο εκείνο εαυτό του.

Και την απαρχή σαν όνειρο την είδα. Ετσι όπως μετά την επεξεργασία στο νυχτερινό ημίφως, παίρνει υπόσταση, βιωμένη στο φως.

Σαν σήμερα θυμάμαι, ψηλάφισα τον κίνδυνο, με την παιδική αφή της σκέψης. Με είχε ήδη αρπάξει. Γύρω στα έξι. Ο πατέρας μου, εκείνος ο αγρότης, με τον ψαρή – το άλογό του – σαν σύντροφο εργασίας στη μνήμη μου, ιερέας πλέον, θα εγκατασταθεί σε τόπο άλλο, σε τόπο «μακρινό».  Τίποτα δεν μένει ζωντανό από εκείνη τη μεταφορά. Μόνο τα όνειρα που εκεί με περιμένουν. Διέσωζε κάτι από την παλαιά εμπειρία και τον σχεδιασμό της απόδρασης, ο νέος θαλασσινός ορίζοντας, που είχε κάτι συναρπαστικό και σωτήριο, ως προέκταση της ελώδους πεδιάδας. Μικρές λίμνες με οδηγούσαν στην ακτή, φανταζόμουν την πλεύση.

Εκεί, αξέχαστο, όλα τα όνειρα καταλήγουν στον ίδιο εφιάλτη. Ον τρομακτικό, γιγαντιαίο που δεν έφτανε η φοβισμένη ματιά στην κορφή του, απειλεί και καταστρέφει. Ο,τι υπάρχει γύρω μου. Γονείς, αδέλφια. Με καταδιώκει στον βαλτώδη κάμπο. Σαν να σε κυνηγάει ο θάνατος. Ο τρόμος δονούσε τη νύχτα. Και πριν την ώρα του τέλους, μόλις το πανίσχυρο χέρι ετοιμαζόταν να με αφανίσει, σύμμαχος πάντα λυτρωτικός η νύχτα, με μια κίνηση, σαν πηδάλιο ονειρικό, με ένα μαντίλι να κρατώ στα δύο χέρια, ερχόταν το πέταγμα-σωτηρία. Μόλις άφηνα τη γη,  απελπισμένος κάτω ο ανήμπορος γίγαντας, σε αγαλλίαση ψηλά ο μικρός ανακτημένος εαυτός μου. Επαναλαμβανόμενος εφιάλτης, επαναλαμβανόμενη απαράλλακτα κάθε βράδυ η μέθοδος της σωτηρίας. Αυτή η ίδια πάντα πτήση. Ακόμη θυμάμαι τις λεπτομέρειες του κάμπου, την οδό προς τη θάλασσα, τις ακίνητες λίμνες που ένωναν γη και υγρό στοιχείο.

Τα όνειρα σκάβουν το χάσμα με την πραγματικότητα, είναι οι γέφυρες προς αυτήν. Ρωγμή και δεσμός μαζί. Ο αυτόνομος, αναρχικός, αταξινόμητος σκηνοθέτης εναλλάσσει σχέδια σκοτεινά και φωτεινά, απειλής και σωτηρίας. Στήνει χορό ζωής και θανάτου δίπλα μας, με ήχους πρωτόγονης μουσικής.

Στη διαδρομή, ζω με τα όνειρα. Ολα όνειρο. Από τη γνώση μέχρι το ταξίδι. Από  ένα καΐκι κόκκινο για να περάσω απέναντι στη Μάνη, μέχρι να μπω στο σκονισμένο λεωφορείο του χωριού. Τρόμαζε, θυμάμαι, η μητέρα μου, όταν της μιλούσα για τα όνειρα της αναχώρησης.

Τα φέρνω μαζί μου, εφιάλτες εκρηκτικοί, οχυρά απροσπέλαστα, τάφροι αδιάβατοι.

Οπαδός των ονείρων, θυμάμαι την πτήση της λύτρωσης. Πάντα τη φέρνω στη σκέψη. Κάθε όνειρο είναι μια πτήση. Μας καλεί να σκάψουμε τον διάδρομο απογείωσης σε βραχώδη τόπο και να συναντήσουμε τον κίνδυνο των καιρών. Μέσα στο στενό όριο της νύχτας, ανεμπόδιστο ανοίγεται το όριο της ύπαρξης.