Στα μάτια

Οσοι τον ξέρουν, κι όσοι έχουν ακούσει από ανθρώπους που τον ξέρουν, λένε γι’ αυτόν τα καλύτερα. Οτι είναι δουλευταράς. Οτι είναι αφοσιωμένος σε αυτό που κάνει. Οτι είναι αποτελεσματικός. Οτι είναι έντιμος. Κι ότι έχει χιούμορ. Είναι βέβαια ίσως υπέρ το δέον συγκεντρωτικός. Και μπορεί να γίνει αυταρχικός. Αλλά για έναν λαό με το ταμπεραμέντο των Ελλήνων, κι αυτά αναγκαία είναι.

Οι αποδεδειγμένα μεγάλες ικανότητες ενός ανθρώπου δεν τον εξαιρούν βέβαια της κριτικής. Σε μια δημοκρατική χώρα, ο διάλογος όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά επιβάλλεται. Κι αν έχει ήδη δεχθεί πυρά ένας πράος επιστήμονας όπως ο Σωτήρης Τσιόδρας, ο άνθρωπος που κάθεται κάθε απόγευμα δίπλα του και παίζει τον ρόλο του σκληρού θα μπορούσε να περνάει ακόμη πιο δύσκολα. Αντί γι’ αυτό, τα βάζουν με τον Νίκο Χαρδαλιά επειδή είπε, «χωρίς στοιχεία», ότι έσπασαν τα τηλέφωνα του υπουργείου την Παρασκευή από πολίτες που έπρεπε να σπεύσουν στα εξοχικά τους επειδή χάλασαν ξαφνικά τα υδραυλικά…

Η αλήθεια είναι ότι ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας έχει συχνά μια υπέρμετρη τραχύτητα στον λόγο του. Οπως κι ότι πολλές φορές εκνευρίζεται χωρίς λόγο. Αυτό οφείλεται πρωτίστως στην ένταση των ημερών και το τεράστιο βάρος που κουβαλά. Εχει να κάνει όμως και με τον γενικότερο τρόπο που αντιμετωπίζει την επικοινωνία. Αν την ημέρα που ξέσπασαν οι φονικές πυρκαγιές στο Μάτι ο Αλέξης Τσίπρας και το επιτελείο του έδιναν σόου μπροστά στις κάμερες, ο Χαρδαλιάς αδιαφορεί αν η εικόνα που θα μεταδοθεί από τη σύσκεψη στην Ξάνθη θα είναι sanitarily correct. Φυσικά έπρεπε να φοράει μάσκα. Πάνω απ’ όλα, όμως, τον ενδιέφερε να γίνει σωστά η δουλειά.

Το ίδιο κριτήριο μπορεί να τον οδηγήσει να ξεφύγει από τα όρια της ηπιότητας όταν αναφέρεται στην επικίνδυνη χαλαρότητα που δείχνουν ορισμένοι συμπολίτες μας απέναντι στις απαγορεύσεις της κυκλοφορίας ή στη συνωμοσιολογική  δυσπιστία που δείχνουν κάποιοι εγκλωβισμένοι στη Βρετανία απέναντι στις ελληνικές αρχές. Προφανώς και μια μάνα που δεν έχει πού να αφήσει τα παιδιά της μπορεί να τα πάρει μαζί της στο σουπερμάρκετ. Προφανώς και πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες να επιστρέψει όποιος θέλει στην πατρίδα του. Πάνω απ’ όλα, όμως, πρέπει να διαφυλαχθεί η δημόσια υγεία.

Πείτε με αφελή, ρομαντικό, δεξιό ή Αεκτζή (δεν είμαι τίποτα από αυτά), αλλά το δίδυμο Τσιόδρα – Χαρδαλιά, παρά κάποιες αναπόφευκτες υπερβολές, με πείθει, με καθησυχάζει και με χαλαρώνει. Και ο λόγος είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν μας ειρωνεύονται, δεν κάνουν τους έξυπνους, δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους, δεν προσπαθούν καν να κρύψουν τα συναισθήματά τους: μας κοιτάζουν στα μάτια και μας λένε την αλήθεια.

Γνωρίζοντας καλά φυσικά, όπως γνωρίζουμε κι εμείς, ότι όλοι οι περιορισμοί που καθίστανται σήμερα αναγκαίοι θα αρθούν μόλις εκλείψουν οι λόγοι για τους οποίους επιβλήθηκαν.