Σοσιαλδημοκρατία

Ο αστεϊσμός κυκλοφορεί στους νεοδημοκρατικούς κόλπους από τα ακομπλεξάριστα στελέχη, από εκείνα δηλαδή που δεν γράφουν μεγάλο σκορ στο δεξιόμετρο: «Από τη μια το ΕΣΥ, από τη άλλη το “βοήθεια στο σπίτι”. Ολα τα επιτεύγματα του ΠΑΣΟΚ καλούμαστε να ενισχύσουμε προκειμένου να φανούμε αποδοτικοί κυβερνητικά» λένε. Πέρα από την εσωκομματική πλάκα πάντως, μια κυβέρνηση που εκλέχθηκε διαφημίζοντας τον φιλελεύθερο προσανατολισμό που θα έχει καλείται τώρα όχι απλά να βασιστεί στο δημόσιο σύστημα υγείας, αλλά να εφαρμόσει πολιτικές που αν έπρεπε κανείς να τις κατηγοριοποιήσει με βάση τους παλιούς διαχωρισμούς θα τις αποκαλούσε σοσιαλδημοκρατικές. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, τα 800 ευρώ στο 81% των μισθωτών του ιδιωτικού τομέα. Η στροφή στο σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο δεν παρατηρείται μόνο στην Ελλάδα. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αναπληρώνουν τον μισθό των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα σε ποσοστό 70% με 100%.

Ευκαιρία
Εντάξει, το 100% δίνει μόνο η Γαλλία, αλλά οι Βρετανοί Συντηρητικοί π.χ. δίνουν το 80%. Η δεξιά κυβέρνηση του Ρούτε στην Ολλανδία καλύπτει το 90% της μισθολογικής δαπάνης για κάθε τύπο σύμβασης εργασίας. Μέχρι και οι ΗΠΑ, ο καπιταλιστικός παράδεισος, θα μοιράζουν επιταγές των 1.200 δολαρίων στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα – συν 500 δολάρια για κάθε παιδί. Με άλλα λόγια, η πανδημία προκαλεί ήδη μια αλλαγή στα μοντέλα διακυβέρνησης: Την υιοθέτηση πρακτικών του σοσιαλδημοκρατικού εγχειριδίου από τους παραδοσιακούς ιδεολογικούς αντιπάλους των σοσιαλιστών. Αν, λοιπόν, η οικονομική κρίση που ξεκίνησε το 2008 έριξε τη σοσιαλδημοκρατία στα εκλογικά αζήτητα – και καθιέρωσε το pasokification ως διεθνή όρο στην πολιτική ανάλυση –, μήπως η τωρινή είναι η ευκαιρία να δείξει εκείνη τη σημασία της ύπαρξής της; Αυτό προϋποθέτει, βέβαια, νέες και προσαρμοσμένες στις ανάγκες της εποχής προτάσεις εκ μέρους της. Οχι μόνο κλισέ για την ίδρυση του ΕΣΥ. Ο κορωνοϊός την ξανακάνει δελεαστική, εκείνη όμως πρέπει να κάνει εαυτήν σχετική.