Σοβαρότητα

Εκατόν ενενήντα χώρες σε ολόκληρο τον πλανήτη πλήττονται από τον κορωνοϊό. Αλλες βαριά, άλλες βαρύτερα, άλλες λιγότερο βαριά.

Σε όλες αυτές τις χώρες γίνονται συζητήσεις πώς θα αντιμετωπιστεί η επιδημία. Πουθενά δεν πλακώνονται.

Μόνο στην Ελλάδα ακούστηκε ότι η λύση είναι να τα βρουν ο Μητσοτάκης με τον Τσίπρα.

Για ποιον λόγο; Ιδέα δεν έχω. Στερούμαστε Πρωθυπουργού; Οχι. Δεν έχουμε κυβέρνηση; Εχουμε. Υπάρχει πρόβλημα διαχείρισης της κρίσης από την πλειοψηφία; Εως τώρα κανένα. Μας έλειψε ο Πολάκης; Μπρρρρ!

Τότε σε ποιο ερώτημα η απάντηση είναι να τα βρουν ο Μητσοτάκης με τον Τσίπρα; Αγνωστο. Μόνο στην Ελλάδα η συζήτηση ξεκινά από μια πανδημία και καταλήγει σε ένα υπουργείο.

Είναι προφανώς αξιέπαινη μια προσπάθεια να πέσουν οι τόνοι. Κι είναι φυσιολογικό να έχουν οι πολιτικές δυνάμεις μια σοβαρή συνεννόηση αντάξια των περιστάσεων και των στιγμών.

Θέλω όμως με την ευκαιρία να κάνω δυο παρατηρήσεις.

Πρώτον, υπάρχει ένα ζήτημα δημοκρατικής τάξης. Στη δημοκρατία τους ρόλους τους μοιράζει ο λαός στις εκλογές, κανείς άλλος.

Κι όποιος επιχείρησε να παρακάμψει το εκλογικό δεδομένο έσπασε τα μούτρα του. Τον Νοέμβριο 2011 έγινε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ με τον Παπαδήμο κι έξι μήνες αργότερα, στις εκλογές του Μαΐου 2012, διαλύθηκε το πολιτικό σύστημα.

Δεύτερον, υπάρχει ένα ζήτημα κουτοπονηριάς.

Τα τελευταία χρόνια βαρέθηκα να ακούω ότι «ο Αλέξης έχει άστρο» κι ότι «ο Μητσοτάκης είναι λίγος». Καμία αντίρρηση. Η ανοησία δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα και η απάντηση δόθηκε στις εκλογές.

Οι ίδιοι επιδίωκαν να κυβερνήσει ο Μητσοτάκης με τη μικρότερη δυνατή ισχύ.

Εχασαν. Θα προτιμούσαν να μην πάρει αυτοδυναμία. Ηθελαν να κρατήσει στην Προεδρία τον Παυλόπουλο. Τον προτρέπουν να συνεννοείται σε όλα με τον Τσίπρα. Ενδεχομένως θα μπορούσαν και να συγκυβερνήσουν, αν τα πράγματα χειροτερέψουν. Διότι το ζητούμενο είναι τελικά να ελέγξουν τον Μητσοτάκη.

Ολα αυτά είναι θεμιτά. Πολιτική κάνουμε. Δεν είναι όμως έξυπνα.

Πέρυσι τέτοια εποχή έγραφα εδώ για τις Πρέσπες ότι κανένας δημοκρατικός πολιτικός αρχηγός δεν θα πάει αντίθετα στο αίσθημα του 75% του ελληνικού λαού για να κάνει το χατίρι της κυβέρνησης.

Τώρα με την τριπλή κρίση (Προσφυγικό, κορωνοϊός, οικονομία) ο Μητσοτάκης συγκεντρώνει  πλειοψηφίες της τάξης του 85%-90%. Δεν βλέπω τι ζόρι τραβάει.

Προς το παρόν λοιπόν με χαροποιεί η στάση της κυβέρνησης. Με χαροποιεί όμως κι η στάση της αντιπολίτευσης. Είναι τα δυο πολιτικά σκέλη μιας χώρας που δείχνει ευσυνειδησία και σοβαρότητα.

Μακάρι να συνεχίσουν έτσι!