Αγνοια κινδύνου: η Ελλάδα στην Αραβική Χερσόνησο

Η πρόσφατη απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να στείλει μία συστοιχία Πάτριοτ με μια πυροβολαρχία 130 χειριστών στη Σαουδική Αραβία σε συνδυασμό με την αποστολή φρεγάτας ως μέλους πολυεθνικής δύναμης περιπολίας στα Στενά του Ορμούζ αποτελεί πρωτοφανή εξέλιξη στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας, εξέλιξη που δεν συνάδει με το καθιερωμένο ελληνικό δόγμα «δεν διεκδικούμε τίποτε, δεν παραχωρούμε τίποτε». Πρόκειται για κίνηση σαφώς απρόκλητη και επεκτατική που όχι απλώς δεν εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα στην περιοχή αλλά θέτει την Ελλάδα προ αχαρτογράφητων γεωπολιτικών κινδύνων, προκαλώντας το κοινό περί δικαίου αίσθημα του ισλαμικού κόσμου.

Η απόφαση της Αθήνας για την αποστολή των Πάτριοτ εντάσσεται στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ να δημιουργήσουν έναν άξονα δυτικών χωρών, οι οποίες θα εμπλακούν στρατιωτικά στη Μέση Ανατολή για να προκαλέσουν ανάσχεση στην αυξανόμενη επιρροή της Ρωσίας και των σιιτικών χωρών ως αποτέλεσμα της διατήρησης του Μπασάρ αλ-Ασαντ στην εξουσία της Συρίας.

Η διαφαινόμενη στρατιωτική εμπλοκή της Ελλάδας στα τεκταινόμενα της Αραβικής Χερσονήσου και της Μεσοποταμίας είναι η πρώτη του είδους στη νεότερη ελληνική ιστορία και δεν μαρτυρείται κάτι αντίστοιχο στην ιστορία του Ελληνισμού από την εποχή της εκστρατείας του βυζαντινού βασιλιά Ηρακλείου (7 ος αι. μ.Χ.) στη Μεσοποταμία και στα βόρεια της Αραβικής Χερσονήσου. Κατά τη νεότερη περίοδο η παρουσία της Ελλάδας, μιας μεσογειακής χώρας, στα εδάφη της Εγγύς Ανατολής και της Ασίας έλαβε χώρα σε περιόδους πολέμου (στην Αίγυπτο κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στον Πόλεμο της Κορέας και το Αφγανιστάν). Στην προκειμένη περίπτωση η ελληνική στρατιωτική παρουσία στη Σαουδική Αραβία γίνεται εν καιρώ ειρήνης και χωρίς να διασφαλίζονται τα διακυβευόμενα ελληνικά συμφέροντα.

Η ελληνική πρωτοβουλία δεν στηρίζεται σε επαρκή και σωστή εκτίμηση για το ισοζύγιο κινδύνου – οφέλους που θα προκύψει από την εν λόγω ενέργεια. Αφενός η εν λόγω απρόκλητη ενέργεια στρέφεται κατά του Ιράν, μίας φίλης για την Ελλάδα χώρας, στην οποία η Αθήνα είναι ενεργειακά υπόχρεη χωρίς να έχει αποπληρώσει ακόμη το υπολειπόμενο χρέος μερικών εκατοντάδων δολαρίων προς την Τεχεράνη.

Το να τάσσεται στρατιωτικά η Ελλάδα εναντίον μιας χώρας με την οποία όχι μόνο δεν έχει διαφορές αλλά διατηρεί άριστες σχέσεις δεν έχει προηγούμενο στα διπλωματικά χρονικά και αποτελεί ασφαλώς παγκόσμια πρωτοτυπία που εκθέτει την αξιοπιστία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής εν γένει.

Κυρίως όμως το Μαξίμου φαίνεται ότι δεν έχει λάβει υπόψη τον αρνητικό αντίκτυπο που θα έχει στο σύνολο του ισλαμικού κόσμου από τον Ατλαντικό έως τη ΝΑ Ασία η παρουσία ελλήνων στρατιωτών στα ιερά για τους μουσουλμάνους εδάφη του Ισλάμ. Η Σαουδική Αραβία είναι ο τοποτηρητής της Μέκκας και της Μεδίνας και σύμφωνα με το δόγμα του Ισλάμ δεν επιτρέπεται στα εδάφη, και την καρδιά, του Ισλάμ (Νταρ αλ-Ισλάμ) η παρουσία μη-μουσουλμάνων εν γένει, πολλώ δε μάλλον αλλόθρησκων στρατιωτών (Νταρ αλ-Χαρμπ)… Αλλωστε η πρόσκαιρη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στη Σαουδική Αραβία κατά τη δεκαετία του 1990 θεωρήθηκε ιεροσυλία από τους μουσουλμάνους και ήταν εκείνη που προκάλεσε την αντίδραση του σουνιτικού ουαχαβιτικού Ισλάμ με τη μορφή της Αλ-Κάιντα του Οσάμα Μπιν Λάντεν και άλλων οργανώσεων. Η εν λόγω αντίδραση ήταν η κήρυξη ιερού πολέμου (Τζιχάντ) κατά των ΗΠΑ και της κυβέρνησης του Ριάντ.

Προφανώς η ιστορία επαναλαμβάνεται σήμερα και προφανώς η Ουάσιγκτον δεν μαθαίνει από τα λάθη του παρελθόντος. Η Ελλάδα όμως δεν χρειάζεται να παίξει τον ρόλο του «λαγού» στην περιοχή, διότι απλούστατα από την παρουσία της στη Σαουδική Αραβία δεν θα αποκομίσει ουσιαστικά οφέλη αλλά ζημίες. Η προμήθεια πετρελαίου σε προνομιακές τιμές ή η προσέλκυση αμφιβόλου αποτελέσματος επενδύσεων θα ήταν ένα εφήμερο όφελος και αμελητέο σε σύγκριση με τη ζημία σε θέματα πολιτικής, οικονομίας και ασφάλειας, που αναμένεται να προκαλέσει στα ελληνικά συμφέροντα η αντίδραση της κοινής γνώμης του ισλαμικού κόσμου. Κυρίως όμως το Μαξίμου δεν θα πρέπει να πάρει αψήφιστα τους κινδύνους σε επίπεδο ασφαλείας που ενέχει η στοχοποίηση της Ελλάδας και των απανταχού ελληνικών συμφερόντων από τον ισλαμικό κόσμο λόγω αυτής της τυχοδιωκτικής ελληνικής στρατιωτικής εμπλοκής στην καρδιά του Ισλάμ.

Με τέτοιου είδους καιροσκοπικούς μικροτακτικισμούς η Ελλάδα κινδυνεύει να απολέσει το συγκριτικό πλεονέκτημα του σεβασμού του οποίου χαίρει μέχρι σήμερα από τον ισλαμικό κόσμο, σεβασμού βαθιά ριζωμένου λόγω των πλούσιων πολιτιστικών της σχέσεων με την περιοχή και την αντιιμπεριαλιστική πολιτική φιλίας και ουδετερότητας που πάντοτε ακολουθούσε η Αθήνα έναντι του ισλαμικού κόσμου. Το Μαξίμου καλείται να επανεξετάσει την κατάσταση και να άρει σήμερα κιόλας τη στρατιωτική εμπλοκή της Ελλάδας στην Αραβική Χερσόνησο…