Κρίσεις

Να πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Τι έχουμε μπροστά μας;

Πρώτον, έχουμε μια παγκόσμια υγειονομική κρίση με άδηλη (προς το παρόν) εξέλιξη.

Δεύτερον, έχουμε μια παγκόσμια οικονομική κρίση που θα δούμε πόσο θα φτάσει το κόστος της και πώς θα αντιμετωπιστεί.

Τρίτον, έχουμε τις αντοχές των κοινωνιών που καλούνται να αντιμετωπίσουν και την υγειονομική και την οικονομική κρίση με πρωτόγνωρα δεδομένα.

Τι δεν έχουμε;

Πρώτον, δεν έχουμε την πτώση ή την κατάρρευση του καπιταλισμού. Δεν έχουμε τη διάλυση του κράτους.

Δεύτερον, δεν έχουμε καβγά, ούτε καλλιστεία μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής υγείας.

Τρίτον, δεν έχουμε μια αναστάτωση στην οποία ο κάθε επιχειρηματίας, πολιτικάντης ή συνδικαλιστής θα κάνει το κομμάτι του και θα βγάλει το κατιτί του.

Ως εκ τούτου ακούω ως πολιτικά ανόητες και κοινωνικά αναλφάβητες τις «αξιολογήσεις» της κυβέρνησης για το δώρο του Πάσχα.

Δεν ξέρω αν όντως σκέφτεται κάτι τέτοιο ο Σταϊκούρας αλλά καλύτερα να το ξεχάσει. Ουδείς του έχει αναθέσει να μεταφέρει το κόστος της κρίσης στους εργαζομένους.

Ακούω ως βαριά ασυνείδητες τις προσπάθειες διαφόρων επιχειρηματιών να επωφεληθούν από το κλίμα που έχει δημιουργηθεί για να πληρώσουν λιγότερα ή για να μη βάλουν καθόλου το χέρι στην τσέπη.

Η κρίση δεν είναι ένα πρόσχημα για να μειώσουν το κόστος τους.

Ακούω ως ψυχικά αρρωστημένες τις παρεμβάσεις συνδικαλιστικών ενώσεων, ομοσπονδιών ή μεμονωμένων αγωνιστών υπέρ του εαυτού τους και των απόψεων που μπορεί να έχουν.

Η πανδημία δεν αποτελεί δίκιο, ούτε δικαίωση κανενός. Δεν είναι επιχείρημα διεκδικήσεων. Κι ούτε μπορεί η εξέλιξή της να καταλήγει σε ένα κλαδικό νταραβέρι για προσλήψεις, υπερωρίες, ελλείψεις ή προτιμήσεις.

Ολα τα παραπάνω είναι κατώτερα και των περιστάσεων και των στιγμών. Διότι η χώρα δεν έκλεισε. Η χώρα έχει κυβέρνηση, έχει Βουλή, έχει διοίκηση, έχει γιατρούς και υγειονομικούς. Η χώρα παλεύει. Σε εύλογο χρονικό διάστημα θα επιστρέψει στην κανονικότητα.

Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να αντικρίσουν τότε μια άλλη χώρα.

Με άλλα λόγια η κρίση δεν αποτελεί ευκαιρία, ούτε αφορμή για να αλλάξουμε τους κανόνες του παιχνιδιού υπέρ του ενός ή υπέρ του άλλου.

Η χώρα οφείλει να επιστρέψει στην κανονικότητα όρθια και ακέραια, με τις μικρότερες δυνατές απώλειες. Και τότε (αλλά μόνο τότε…) με απόλυτη επίγνωση και νηφαλιότητα θα καταγράψουμε τα λάθη και τα σωστά. Θα μετρήσουμε την ευθύνη και την ανευθυνότητα.

Θα δούμε ποιοι αξίζει να ανταμειφθούν και ποιοι θα υποστούν τη χλεύη της κοινωνίας.