Τάξη

Στο χθεσινό φύλλο της Libération, η ιταλίδα συγγραφέας Φραντσέσκα Μελάντρι γράφει για όλους εμάς, που ως προς τις συνέπειες από τον ιό είμαστε λίγες ημέρες πριν από την Ιταλία, μια «ανταπόκριση από το (κοντινό) μέλλον». Θα τρώτε πολύ, γράφει. Θα βαρεθείτε να ακούτε το κλισέ ότι είστε όλοι στην ίδια βάρκα. Θα θυμώσετε με πολλούς από τους διανοούμενους στους οποίους μέχρι τώρα ορκιζόσασταν. Θα τηλεφωνήσετε σε ανθρώπους που είχατε υποσχεθεί να μην ξαναδείτε. Θα αναρωτηθείτε για το μέλλον της δημοκρατίας. Θα φάτε ξανά. Και θα καταλάβετε τον αληθινό χαρακτήρα των ανθρώπων που κυκλοφορούν γύρω σας: με άλλους θα επιβεβαιωθείτε, με άλλους θα ξαφνιαστείτε.

Ας μείνουμε στο τελευταίο. Και σε δύο επώνυμα παραδείγματα. Ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου επιβεβαίωσε πλήρως την εικόνα που είχαμε γι’ αυτόν. Αδειάζοντας το σουπερμάρκετ μόλις επέστρεψε στην Αθήνα, και απαντώντας με τον τρόπο που απάντησε όταν αποκαλύφθηκε, ο Δημήτρης Παπαδημούλης συμπεριφέρθηκε όπως περιμέναμε: με αλαζονεία, κυνισμό και περιφρόνηση. Για όσους είχαν ακόμη ψευδαισθήσεις, ήταν το τελειωτικό χτύπημα στο περιβόητο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

Στο άλλο άκρο, μας ξάφνιασε ευχάριστα ένας επιστήμονας που εισέβαλε στην καθημερινότητά μας με πλούσιο βιογραφικό, χαμηλούς τόνους και ένα λεπτό, υπαινικτικό χιούμορ. Οι ιατρικοί συντάκτες που τον γνωρίζουν εδώ και χρόνια λένε τα καλύτερα. Εμείς βλέπουμε και ακούμε έναν άνθρωπο που δεν διστάζει να μας ταρακουνήσει, να μας προειδοποιήσει και να μας τρομάξει, κατορθώνοντας όμως την ίδια στιγμή να μας πείθει ότι η αντιμετώπιση αυτού του εφιάλτη είναι σε καλά χέρια.

Πολλοί είχαν επικρίνει τον Σωτήρη Τσιόδρα για κάποια ατολμία που είχε δείξει στο θέμα της εκκλησίας και το είχαν αποδώσει στο γεγονός ότι ο ίδιος είναι ψάλτης και δεν δίστασε να κάνει επτά παιδιά. Θα ήταν πράγματι ευχής έργον να έχει ξεκαθαριστεί από την αρχή με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο πόσο επικίνδυνο ήταν τόσο το να συνωστίζονται οι πιστοί στους ναούς όσο και να κοινωνούν με το ίδιο κουταλάκι. Εν πάση περιπτώσει, όμως, αυτό ήταν δουλειά πρωτίστως του Αρχιεπισκόπου και ύστερα του Πρωθυπουργού. Οι λοιμωξιολόγοι έχουν άλλα καθήκοντα.

Τι είναι αυτό που μας έκανε να συμπαθήσουμε διαισθητικά τον 55χρονο καθηγητή; Πρώτα απ’ όλα η ηρεμία του, ακόμη κι όταν αναφέρεται στους τραγικούς απολογισμούς αυτής της πανδημίας. Υστερα το κύρος που περιβάλλει αυτά που λέει: νιώθεις ότι δεν λέει ψέματα, δεν κρύβει πράγματα, δεν παίζει παιχνίδια, δεν υποτιμά τη νοημοσύνη αυτών που τον ακούνε. Ο Τσιόδρας είναι ανθρώπινος, είναι ξεκάθαρος, χωρίς να κρύβει την ενόχλησή του όταν τον ρωτούν, για παράδειγμα, αν μπορεί να εγγυηθεί ότι δεν θα γίνουμε Ιταλία.

Μέσα στη λαίλαπα του Brexit, οι φιλοευρωπαίοι Βρετανοί παρηγορούνταν με τη φιγούρα του «Μr Order». Μέσα στον ζόφο του κορωνοϊού, άνθρωποι σαν τον Σωτήρη Τσιόδρα διασφαλίζουν μια άλλη, εξίσου πολύτιμη, τάξη.