Μόνο πως ξέρει καλύτερα

Η εικόνα δεν θα ήταν και τόσο ασυνήθιστη. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να καταγγελθεί για το σύστημα δημόσιας υγείας που νοσεί. Για την ατολμία της να προσλάβει όχι τώρα αλλά χθες το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που είναι απαραίτητο. Για την ευθύνη της, ως συνέχεια του «παλιού», αναφορικά με τις χρόνιες παθογένειες της κρατικής μηχανής και των υποδομών – ποιος μας έφερε ως εδώ; Για τα ημίμετρα με τα οποία προσπαθεί να θωρακίσει την οικονομία – αλλά τι να περιμένει κανείς από εκείνους που ενεργούν μόνο με βάση τις εντολές των δανειστών και τις επιθυμίες των αγορών; Θα μπορούσε να καταγγελθεί γι’ αυτά και για πολλά ακόμη – όρεξη να έχει κανείς, η αντιπολιτευτική ύλη είναι άφθονη.

Από τις τηλεδιασκέψεις των πολιτικών αρχηγών, όμως, φαίνεται πως κανένας δεν έχει όρεξη για λίγη πολιτική σπέκουλα ακόμη. Το πολιτικό σύστημα δεν έχει τη διάθεση να αναλωθεί σε εκείνες τις παλιές συνήθειες, σε όλες εκείνες τις έξεις που σήκωναν τόση πολλή σκόνη για να μην αλλάξει στο τέλος τίποτε. Είναι σαν να έχει περάσει μια πολιτική αιωνιότητα από τότε που κανένας, ούτε η κυβέρνηση και ακόμη περισσότερο η αντιπολίτευση, δεν άφηνε την ευκαιρία για λίγη πολιτική κλωτσοπατινάδα να πάει χαμένη. Τώρα είναι αλλιώς. Πώς το είπε ο Αλέξης Τσίπρας μετά την τηλεδιάσκεψη με τον Κυριάκο Μητσοτάκη; «Αυτή δεν είναι η ώρα της αντιπαράθεσης, αυτή είναι η ώρα της ευθύνης».

Δεν μπορεί να μην εξάρει κανείς την επίδειξη πολιτικής υπευθυνότητας. Αλλά δεν μπορεί και να μη δει τον πολιτικό υπολογισμό. Η πολιτική κλωτσοπατινάδα είναι πλέον αντιπαραγωγική. Δεν συμφέρει πια κανέναν. Δεν συμφέρει ασφαλώς την κυβέρνηση. Δεν συμφέρει όμως ούτε μια αντιπολίτευση, η οποία δεν κρίνεται πια από τον αντιπολιτευτικό της οίστρο, αλλά περνάει κάθε μέρα εξετάσεις κυβερνησιμότητας. Κι αυτό είναι το πνεύμα που αποτυπώθηκε στη δήλωση Τσίπρα. Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης ήταν εκεί για να προτείνει. Για να προσφέρει σε ιδέες. Δεν μίλησε μόνο ως πολιτικά ώριμος, αλλά και ως κυβερνητικά έμπειρος. Ξέρει πώς αντιμετωπίζονται οι κρίσεις. Τι μένει να αποδείξει; Πώς ξέρει καλύτερα και περισσότερα από αυτόν που κυβερνά. Πως είναι, όπως λένε και οι δημοσκοπήσεις, καταλληλότερος.

Θα έκανε λάθος εάν συνέδεε κανείς την τακτική αυτή με την εποχή του κορωνοϊού. Η στροφή από την αντιπαραγωγική κλωτσοπατινάδα στην κριτική στήριξη δεν είναι προϊόν της πανδημίας. Πριν από τον κορωνοϊό ήταν τα σύνορα και η δήλωση πως και μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έκανε το ίδιο, πως δεν θα άφηνε κανέναν πρόσφυγα να περάσει τον Εβρο. Μόνο που θα το έκανε καλύτερα. Με σεβασμό στις ανθρωπιστικές αξίες. Χωρίς να σέρνεται πίσω από τους ακροδεξιούς «πολιτοφύλακες». Πιο αποτελεσματικά.

Αξίζει μια σύγκριση με την εποχή του Μνημονίου. Οχι μόνο για να θυμηθεί κανείς πως τότε η αντιπολίτευση, είτε του Σαμαρά είτε του Τσίπρα, δεν σταμάτησε να χοροπηδά πάνω στο τεντωμένο σκοινί για να ρίξει την κυβέρνηση ακόμη και αν ήταν ορατός ο κίνδυνος να γκρεμοτσακιστεί ολόκληρη η χώρα. Αλλά και για να θυμηθεί πως την ίδια εποχή η αντιπολίτευση στην Πορτογαλία κέρδισε τις εκλογές περνώντας τις εξετάσεις της μνημονιακής κυβερνησιμότητας. Εμείς, έλεγαν, θα εφαρμόσουμε, το Μνημόνιο καλύτερα.

Τα κέρδη όμως δεν είναι μόνο εκλογικά. Μια χώρα τότε άφησε πιο γρήγορα πίσω τον εφιάλτη της. Και μια άλλη σήμερα μπορεί να ελπίζει πως θα αφήσει πίσω της πιο γρήγορα τον δικό της.