Ο κορωνοϊός κάνει και πάλι δημοφιλείς τους ειδικούς

Στις περισσότερες κρίσεις, τείνουμε να βλέπουμε την ιστορία που θέλουμε να δούμε. Και σε αυτή, όσοι από εμάς επιμένουμε σε κάποια ιδεώδη, μπορούμε να διακρίνουμε πράγματα που μιλούν στην αντίληψη που έχουμε για το πώς θα έπρεπε να είναι οργανωμένος ο κόσμος. Το να βλέπει κανείς ψίχουλα πολιτικής παρηγοριάς σε μια επώδυνη κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία μπορεί να φαίνεται ανάρμοστο. Αλλά απροσδόκητα γεγονότα πάντα έχουν συνέπειες πέραν του άμεσου αντίκτυπού τους: το γεγονός και μόνο ότι ταιριάζουν με κάποιες προϋπάρχουσες πεποιθήσεις μας δεν τις καθιστά λιγότερο πραγματικές.

Ακόμα και αν η νέα εντολή για «αποφυγή του συγχρωτισμού» μπορεί να ακούγεται σαν το απόλυτο παράδειγμα ατομικισμού, και το πανικόβλητο άδειασμα των ραφιών στο σουπερμάρκετ δεν μοιάζει ακριβώς με έκφραση αλτρουισμού, η κοινή μας ανθρώπινη φύση έχει επίσης αναδυθεί στην επιφάνεια ή θα αναδυθεί σύντομα. Οπως αποδεικνύει η ταχεία εμφάνιση, στο Ιντερνετ, προσφορών βοήθειας για τους ηλικιωμένους και τις ευπαθείς ομάδες, ήδη συνηθίζουμε να κάνουμε κάποια από αυτά που προστάζει το κοινό καλό.

Και όπως συμβαίνει συνήθως με τις αιφνίδιες αντιξοότητες, η έλευση του COVID-19 έχει σπρώξει τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα στο προσκήνιο. Ο κυβερνητικός μηχανισμός μοιάζει ξαφνικά λιγότερο με την αρτηριοσκληρωτική ενόχληση που εκνευρίζει άτομα όπως ο Ντόμινικ Κάμινγκς και περισσότερο με το πλέον θεμελιώδες μέσο βοήθειας που έχουμε. Πριν από μόλις μερικές εβδομάδες, συνεργάτες του Μπόρις Τζόνσον κήρυτταν τον πόλεμο στο Δημόσιο και το BBC: τώρα, και οι δύο αυτοί τομείς βρίσκονται στην καρδιά του οποιουδήποτε τρόπου με τον οποίο προχωρούμε. Και ο Μπόρις Τζόνσον συνειδητοποιεί ξαφνικά πως ο κόσμος στην πραγματικότητα δεν έχει βαρεθεί τους ειδικούς.