Η στρατηγική της επιβράδυνσης{CR}

Μείνετε σπίτι. Η πολιτική του ελληνικού κράτους απέναντι στην εξάπλωση της πανδημίας είναι σαφής. Στόχος είναι η επιβράδυνση της εξάπλωσης της αρρώστιας προκειμένου να μην καταρρεύσουν το σύστημα υγείας και οι άνθρωποί του. Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση ελπίζει στη σοβαρή πιθανότητα ανάσχεσης της ασθένειας και λόγω της αύξησης των θερμοκρασιών και του καλοκαιριού – ελπίζοντας ότι έτσι θα δουλέψει σε μεγάλο βαθμό και ο τουρισμός, που θα διασώσει την οικονομία. (Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας δεν συμμερίζεται την αισιοδοξία και ανακοίνωσε ότι, σύμφωνα με τα δεδομένα, ο ιός επιβιώνει και σε ζεστά και υγρά κλίματα.)

Η επιβράδυνση εξάπλωσης της αρρώστιας σημαίνει την επιβράδυνση της οικονομικής ζωής της χώρας. Εκλεισαν οι καλλιτεχνικές και οι αθλητικές δραστηριότητες, τα σχολεία και τα φροντιστήρια, τα εστιατόρια και τα μπαρ, περιορίστηκε η εργασία στις δημόσιες υπηρεσίες, αποθαρρύνονται οι δημόσιες συγκοινωνίες… Η αδυναμία της κοινωνίας να ανταποκριθεί στην κρατική στρατηγική ανάσχεσης της πανδημίας υποχρεώνει την κυβέρνηση να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά, ανακοινώνοντας νέες απαγορεύσεις (κλείσιμο των χιονοδρομικών κεντρων και των οργανωμένων πλαζ, αναστολή ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών από και προς την Ιταλία, ενθάρρυνση της τηλεργασίας, επιτήρηση της προσέλευσης στα σουπερμάρκετ, επίταξη φαρμάκων κ.λπ.). Οσο η επέκταση της πανδημίας θα εξαπλώνεται, η επιλογή πρόληψης και ανάσχεσης θα παραμείνει κεντρική στρατηγική αντιμετώπισης του ιού – και στην πορεία θα κριθεί η αποτελεσματικότητα ή μη της στρατηγικής αυτής.

Παράλληλα, γίνονται συστηματικά εκκλήσεις προς την κοινωνία, οι οποίες δεν λειτουργούν πάντα αποτελεσματικά. Οχι υποχρεωτικά επειδή υπάρχει ελληνική ιδιαιτερότητα και ροπή προς την επιπολαιότητα, αλλά επειδή έτσι είναι οι κοινωνίες. Είναι πάντα σχετικά τα όρια της ευθύνης για την καθεμιά και τον καθένα μας, συνεπώς το κράτος οφείλει να εξειδικεύει τι πρέπει να γίνεται και να επιβάλλει κανόνες. Γι’ αυτό ψηφίζονται οι νόμοι άλλωστε, όχι απλώς για να διασαφηνίζεται το πνεύμα του δικαίου, αλλά για να εξειδικεύονται οι κατευθύνσεις του σε δεσμευτικούς για όλους κανόνες. Με την ίδια λογική, γι’ αυτό επιβάλλονται συγκεκριμένες απαγορεύσεις και η επιτήρησή τους ανατίθεται στις αστυνομικές Αρχές.

Ενα μέρος των περιορισμών αφορά την οικονομική ζωή, ένα άλλο κοινωνικές ή αθλητικές δραστηριότητες. Εως σήμερα, έχει γίνει μεγάλη συζήτηση για τις θρησκευτικές δραστηριότητες. Η ελληνική ορθόδοξη Εκκλησία επικαλείται τους δογματικούς κανόνες της τελετουργίας της και, μολονότι οι ταγοί της κατανοούν την έκτακτη κατάσταση στην οποία έχουμε βρεθεί, επιμένουν να λειτουργούν εκθέτοντας στους κινδύνους της μετάδοσης τους πιστούς που συνεχίζουν να επισκέπτονται τους χώρους λατρείας και να κοινωνούν τη Θεία Μετάληψη, ενώ είναι γνωστό ότι το σάλιο είναι αγωγός μετάδοσης του κορωνοϊού.

Ο Πρωθυπουργός έχει κάνει εκκλήσεις στην Εκκλησία να διευκολύνει το κράτος στην προσπάθειά του να ελέγξει την εξέλιξη της πανδημίας. Εως τώρα η Εκκλησία δεν έχει συμβάλει σ’ αυτό. Οπως, λοιπόν, το κράτος πήρε την ευθύνη να επιβάλει μέτρα που θίγουν την εστίαση, τον τουρισμό, το εμπόριο, τις υπηρεσίες, έτσι είναι αναγκαίο να επιβάλει και στην Εκκλησία τι οφείλει να πράξει. Δεν είναι εχθρική πράξη η διασφάλιση της δημόσιας υγείας – και αφού η Εκκλησία δεν αντιλαμβάνεται τις υποχρεώσεις της έναντι του συνόλου, οφείλει το κράτος να της τις επιβάλει. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή.