Σαββατοκύριακο στο σπίτι

Εμάς η δασκάλα μας, μας είπε να γράψουμε στο σπίτι μια έκθεση με τίτλο «Πώς πέρασα το Σαββατοκύριακο» και να τη φέρουμε σήμερα μαζί μας. Αλλά επειδή μετά ειδοποιηθήκαμε ότι το σχολείο μας είναι κλειστό, και μάθημα δεν έχει (γιούπιιιιι!), εγώ ως επιμελής μαθητής που είμαι, τη δημοσιεύω εδώ την έκθεσή μου να τη διαβάσει και η δασκάλα μου, που «μένει (και αυτή) σπίτι» όπως όλοι μας.

Και να μου τη βαθμολογήσει από μακριά, διότι στο δικό μας το σχολείο δεν ήρθε ακόμη το σύστημα της κυρίας Κεραμέως, να έχουμε από τον υπολογιστή μας επαφή με τη δασκάλα μας και εκείνη να μας παραδίδει το παρακάτω.

Ποιο είναι το «παρακάτω» δεν ξέρω, το έχω χάσει κάπως το έργο, διότι έτσι γίνεται άμα λείπεις από το σχολείο και «μένεις σπίτι».

Λογικά όλοι έπρεπε να «μένουμε σπίτι», αλλά ας όψεται η παλικαριά μερικών μερικών, που σου λέει, εμένα του Ελληνάρα ο «τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει». Σιγά να μη μου πάρει τον αέρα μια μαλακία που τη λένε κορωνοϊό. Ασε δε που είμαι ταυτισμένος (με εκφράζει απόλυτα, που λένε) με την άποψη του γνωστού επιστήμονα Σταμάτη Κραουνάκη, ο οποίος ως σοφός γέρων γνωμάτευσε ότι αυτή τη μαλακία την έφτιαξαν σε ένα βιολογικό εργαστήριο στην Κίνα για να ξεπαστρέψουν τη μισή υφήλιο. Ε, λοιπόν εμένα, τον Ελληνάρα, τον πιο μάγκα όλου του πλανήτη, δεν θα με φάει ο κορωνοϊός, διότι εγώ δεν μασάω. Κι όταν μασάω, τα φτύνω τα κουκούτσια.

Challenge κορωνοϊού

Κλείνω την παρένθεση, κυρία, για να σας περιγράψω «πώς πέρασα το Σαββατοκύριακο». Οχι επειδή εμείς είμαστε καλύτεροι, όσο να πεις το έχουμε το σπέρμα του Ελληνάρα στο DNA μας, αλλά γιατί είπαμε να «μείνουμε σπίτι», όπως επίμονα μας ζητήθηκε από τους ειδικούς και την κυβέρνηση. Και καλά πες η κυβέρνηση μπορεί να μην τα ξέρει όλα. Οι ειδικοί όμως τα γνωρίζουν.

Γι’ αυτό σου λένε, οι ειδικοί, αν θες να το παίξεις στο «τζόκερ» το εργάκι «γνώρισα κι εγώ τον κορωνοϊό», ή όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο «we met the covid-19», κάνε μια βόλτα στις πλατείες, άραξε στις 6 φραπεδοκαρέκλες στα καφέ, πλατσούρισε στις παραλίες, κάνε σκι στο βουνό, αγκάλιαζε όποιον βρίσκεις μπροστά σου, πήγαινε όπου γουστάρεις κι αγαπάς.

Αν πάλι απαντάς στο challenge (τι θα γίνω πια με αυτό το πράγμα, μου είναι αδύνατον να απαλλαγώ από τα οξφορδιανά αγγλικά της ευάνδρου…) με το all times classic «να λείπει το βύσσινο – μένουμε σπίτι», είναι φανερό ότι είσαι το όνειρο κάθε γυναίκας: συνετός, σοβαρός, μετρημένος, υπάκουος, αφοσιωμένος, και συνάμα ρεαλιστής, προσγειωμένος και γενικά παιδί για σπίτι.

Παιδί για σπίτι κανονικό, όχι σαν τον άλλο, του ομώνυμου τραγουδιού το οποίο εκτελεί αοιδός εκ Λαρίσης, ονόματι Μιχάλης Παπαματθαίου και οι δυο-τρεις πρώτοι στίχοι είναι οι ακόλουθοι:

«Εγώ δεν είμαι για να βγαίνω απ’ το σπίτι,

Σάββατο βγαίνω και γυρίζω πίσω Τρίτη,

μόνο ζημιές, καταστροφές, ξέρω να κάνω,

γιατί μου λείπει και τον έλεγχό μου χάνω»!

Σωφρονιστικές μέθοδοι

Ξανακλείνω την παρένθεση, διότι με τις παρενθέσεις έτσι είμαι εγώ. Τις ανοίγω, τις κάνω λάστιχο, και εν συνεχεία τις κλείνω – γιατί αλλιώς θα χαθεί ο άλλος στην… ανάγνωση και άντε μετά να τον ξαναβρείς…

Λοιπόν τι έλεγα; Τίποτα δεν έλεγα. Την έκθεση «Πώς πέρασα το Σαββατοκύριακο» ήθελα να παραθέσω, να τη διαβάσει η δασκάλα μου, και να τη βαθμολογήσει, διότι αυτή τη δουλειά κάνουν οι δασκάλες. Διαβάζουν, ακούν, κρίνουν και βαθμολογούν. Τον παλιό καιρό έριχναν και καμιά σφαλιάρα (στην καλύτερη) για να ξεδίνουν, επειδή την προηγούμενη βραδιά στο σπίτι, ο αφέντης του σπιτιού (τους) τούς τα είχε χώσει κανονικά, και ως άνθρωποι και αυτές, κάπου έπρεπε να διοχετεύουν τα νεύρα τους – αφού δεν μπορούσαν πάνω του.

Για πιο hard καταστάσεις, έστρωναν χαλικάκι ψιλό σε μια γωνία της αίθουσας – εμένα που με βλέπεις τα πρόλαβα και αυτά. Τα είδα με τα μάτια μου, που λένε. Ατακτούσες; Γονατιστός στη γωνία με τα γόνατα γυμνά πάνω στο χαλίκι, αφού είχες εισπράξει και τρεις-τέσσερις σε κάθε χέρι, με τον φαρδύ τον χάρακα. Να γίνεται η παλάμη σου πιο κόκκινη κι από το αίμα και να μην μπορείς για ώρες μετά να κρατήσεις μολύβι. Μισή ώρα πάνω στο χαλίκι. Κι όταν κάποια στιγμή χτύπαγε το κουδούνι για διάλειμμα, να μην μπορείς να σταθείς στα πόδια σου, γιατί τα χαλίκια είχαν τρυπήσει το τρυφερό το δέρμα και είχε αρχίσει να τρέχει αίμα. Και έπρεπε να τα βγάλεις ένα ένα, και μετά να βγεις στην αυλή και με όσο κουράγιο και υπερηφάνεια σου είχε απομείνει, να πλύνεις σιωπηλά τα γόνατα…

Σωφρονιστικό σύστημα σου λέει, στην εκπαίδευση, σήμερα. Παραμύθια. Τότε να ‘βλεπες σωφρονιστικές μεθόδους. Να πάει πατέρας ή μάνα στο σχολείο γιατί ο δάσκαλος ή η δασκάλα τράβηξε το αφτί του παιδιού ή το πλάκωσε στις σφαλιάρες; Ούτε κατά διάνοια. Για να συμβεί, δίκιο είχε ο δάσκαλος ή η δασκάλα. Εκ προοιμίου και ασυζητητί. Για να εμφανιστεί γονέας στο σχολείο, το παιδί θα έπρεπε να ήταν με ρήξη τυμπάνου στο σπίτι ή στο κρεβάτι με πυρετό. Πυρετό πραγματικό, όχι σαν της Βουγιουκλάκη στο «Ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο», γιατί ο καθηγητής Παπαμιχαήλ της άστραψε εκείνο το θεϊκό σκαμπίλι, που της έσπασε τον τσαμπουκά οριστικά και διά παντός…

Λοιπόν τι λέγαμε; Τίποτα δεν λέγαμε. Εγώ πρέπει να δημοσιοποιήσω την έκθεσή μου, με τίτλο «Πώς πέρασα το Σαββατοκύριακο», και όλο κάτι λέω κι όλο κάτι θυμάμαι, κι όλο το σπρώχνω προς τα πίσω. Σαν το κακό το όνειρο του κορωνοϊού, που σε βασανίζει όλη νύχτα, και πιστεύεις ότι να, όπου να ‘ναι στο πρώτο φως της ημέρας θα χαθεί, και ούτε που θα το ξαναδείς ποτέ σου.

Αλλοι στην παραλία…

Πέντε αράδες όλες κι όλες είναι η έκθεση «Πώς πέρασα το Σαββατοκύριακο», και φοβάμαι πως η δασκάλα μου θα είναι πολύ αυστηρή μαζί μου. Αλλα παιδάκια θα είχαν περισσότερα να πουν για το «πώς πέρασαν το Σαββατοκύριακο». Είναι αυτά που πήραν τους φίλους τους και πήγαν παραλία, διότι σκέφτηκαν αυτά τα χαζά παιδάκια ότι ο ιός διπλα στην αλμύρα της θάλασσας δεν σε ακουμπάει. Μερικά άλλα ανέβηκαν Παρνασσό, επίσης χαζά, γιατί σου λέει άμα κάνει κρύο πού να επιζήσει ο ιός. Τα πιο πολλά όμως βγήκαν σε πλατείες, κήπους, αλέες, αρκετά στριμώχτηκαν στις καντίνες στον δρόμο να πάρουν καφέδες και να αράξουν έστω και στην πλαστική καρέκλα, διότι το είπαμε και στην αρχή «του Ελληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει». Σιγά να μην (υπ)ακούσει τους ειδικούς.

…και άλλοι στο ψυγείο

Εμεις πάλι «μείναμε σπίτι» . Και δεν είναι που «μείναμε σπίτι», είναι που «λιώσαμε» και στην τηλεόραση. Μας βαρέθηκαν οι καναπέδες και οι μπερζέρες. Αλλά τα είδαμε όλα. Δελτία ειδήσεων, αισθηματικές ταινίες, τον «μπακαλόγατο» Χατζηχρήστο έγχρωμο, έκτακτες εκπομπές, επαναλήψεις, και τούμπαλιν. Και κάθε τόσο να, και μια επίσκεψη στο ψυγείο. Δεν ξέρω πώς θα εξελιχθεί αυτή η τραγωδία με τον κορωνοϊό, αλλά ότι μετά θα δουλέψουν τρελά, γυμναστήρια και διατροφολόγοι, αυτό μπορώ με ασφάλεια να το προβλέψω!