Τα παράσιτα {LF}του κορωνοϊού

Μπόρα είναι θα περάσει… Από αυτές τις τέσσερις λέξεις πιάνομαι συχνά το τελευταίο διάστημα ζώντας όλη αυτή τη sui generis κατάσταση με τον κορωνοϊό. Εχοντας βιώσει έντονα την οικονομική κρίση των τελευταίων 10 χρόνων (και ναι, είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως η κρίση δεν έχει ακόμη τελειώσει) το χτύπημα του νέου αυτού ιού με βρήκε ήδη κουρασμένο για περισσότερες… θυσίες.

Ομολογώ πως θα ήθελα να πω «Δόξα τω Θεώ», τελειώσαμε. Αλλά επειδή, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει, περιορίζομαι στο «Βοήθεια Παναγιά μου» τηρώντας βέβαια (όσο μπορώ) τις οδηγίες των ειδικών και ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες. Είπαμε, μπόρα είναι θα περάσει…

Ωστόσο, κινούμενος αυτήν την περίοδο μέσα στην μπόρα, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω και να θυμώσω, με ένα σωρό πράγματα που συνήθως τα ξεχνάμε μετά το πέρας μιας άσχημης κατάστασης μέχρι να τα βρούμε και πάλι μπροστά μας σε μια νέα κρίση.

Ολοι, φαντάζομαι θα έχετε διαπιστώσει πως τις τελευταίες μέρες «εξαφανίστηκαν» οι χειρουργικές μάσκες προσώπου αφού πολλοί… «καλοί» άνθρωποι έσπευσαν να τις προμηθευτούν κατά δεκάδες (και βάλε) αδιαφορώντας για τους συνανθρώπους τους. Μπράβο ρε μάγκες, ζήστε και αφήστε τους άλλους να πεθάνουν (!). Το ίδιο συμβαίνει και με αντισηπτικά, όπου πλέον, πολλοί φαρμακοποιοί πωλούν στη θέση αυτών των προϊόντων οινόπνευμα… Και δεν είναι μόνο αυτά τα δύο προϊόντα.

Ομως ας περιοριστούμε σε αυτά, για να δούμε το μέγεθος του προβλήματος και πως πλουτίζουν τα παράσιτα. Πριν από την εμφάνιση του κορωνοϊού, όπως μου έλεγε χθες φίλος φαρμακοποιός, το σακουλάκι με τις δυο απλές χειρουργικές μάσκες πωλούνταν 20 λεπτά. Τώρα, είσαι τυχερός αν βρεις με δυο ευρώ τη μάσκα (!). Και οροφή δεν υπάρχει… Ολα είναι μια αλυσίδα, αφού οι χονδρέμποροι/προμηθευτές τις πωλούν πάνω από ένα ευρώ τη μία. Στο… μέτωπο τώρα των αντισηπτικών, το μικρό μπουκαλάκι των 80 έως 100 ml από 2,5 ευρώ που επωλείτο πριν από την έξαρση της επιδημίας, τώρα εκτινάχθηκε – τουλάχιστον – στα πέντε και τα έξι ευρώ το μπουκαλάκι…

Και όλοι αυτοί οι τύποι που τώρα πλουτίζουν με τον έναν ή άλλο τρόπο, να ‘στε σίγουροι πως μετά την κρίση θα είναι και πάλι… ευυπόληπτοι πολίτες. Προσωπικά αυτό με ενοχλεί. Μια χάρα λύση μου φαίνεται ο καθένας από εμάς να τους «φακελώσει» (να ‘ναι καλά τα σύγχρονα κινητά τηλέφωνα) και μετά την κρίση να μην πατάει κανείς στα μαγαζιά τους, στα φαρμακεία τους και απ’ όπου αλλού (βλέπε ιστοσελίδες, τηλεοπτικές εκπομπές) έχουν την επιχειρηματική τους βάση.

Αλλωστε, σε όλους μας είναι ακόμη νωπές οι μνήμες από τη δεκαετή κρίση με τα διάφορα ανταλλακτήρια χρυσού και ενεχυροδανειστήρια που πήγαιναν διάφοροι οικονομικά εξαθλιωμένοι άνθρωποι και πωλούσαν τις βέρες, τα χρυσά τους δόντια και τα κειμήλια μιας ζωής για ένα κομμάτι ψωμί…

Ο Καρλ Μαρξ είπε κάποτε πως η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα. Αν, για όλους εμάς, με βάση τα όσα μάθαμε από παππούδες και γονείς, αλλά και διαβάσαμε, η δική μας πρώτη φορά ήταν η κατοχή, όπου περιουσίες άλλαζαν χέρια για έναν τενεκέ λάδι, δεν είναι καθόλου φάρσα, να βλέπεις ανθρώπους που τα πέρασαν αυτά στην κατοχή, να τα ζουν και πάλι την περίοδο της κρίσης, αλλά και τώρα να μην μπορούν να βρουν μια μάσκα (για να προστατέψουν τους γύρω τους) είτε επειδή οι τιμές έπιασαν ταβάνι, είτε επειδή εξαφανίστηκαν όταν λίγο καιρό πριν οι φαρμακοποιοί τις χάριζαν (!).

Και για το τέλος λίγο μαύρο χιούμορ. Οι παλαιότεροι φαντάζομαι (μιλάμε για 30 χρόνια πριν) θα έχετε δει την κωμωδία «Αγάπη μου, συρρίκνωσα τα παιδιά», με έναν τρελό επιστήμονα να συρρικνώνει τα παιδιά του και αυτά να ζουν τη μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής τους στον κήπο τους. Ελπίζω, ορισμένοι να μην αρχίσουν να βλέπουν τα παιδιά ως «βόμβες» κορωνοϊού, και εκεί που ίσχυε το «σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» να γίνει το «μακριά από εμάς τα παιδιά…». Εκεί να δείτε σκηνικά…