Μετά τον πανικό, μία εύθραυστη αλληλεγγύη

Το βράδυ της Δευτέρας, ο ιταλός πρωθυπουργός, Τζουζέπε Κόντε, κήρυξε λόγω του COVID-19 το σύνολο της Ιταλίας «προστατευόμενη ζώνη». Τα μέτρα που λήφθηκαν συνιστούν τους μεγαλύτερους περιορισμούς στην ελευθερία κινήσεων στη χώρα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τις τελευταίες εβδομάδες, εδραιώνεται μία ρητορική που θέλει την απάντηση της Ιταλίας στον ιό να είναι ανεπαρκή και την έκρηξη των κρουσμάτων στη χώρα να οφείλεται στην καθυστερημένη αντίδραση των Αρχών. Υπάρχει κάποια βάση σε αυτή την κριτική. Το βράδυ του Σαββάτου, το σχέδιο της κυβέρνησης να θέσει σε καραντίνα ένα μεγάλο κομμάτι του ιταλικού Βορρά διέρρευσε στον Τύπο, πυροδοτώντας μία μεγάλη έξοδο από τον πλούσιο Βορρά προς τον σχετικά φτωχό Νότο. Ηταν μία τεράστια πολιτική γκάφα, που έθεσε τα πιο αδύναμα κομμάτια της υγειονομικής υποδομής της Ιταλίας σε κίνδυνο. Η απόφαση του Κόντε να επεκτείνει την καραντίνα σε ολόκληρη τη χώρα είναι, πρωτίστως, μία προσπάθεια περιορισμού αυτής της εξόδου.

Η διαρροή του Σαββάτου ωστόσο δεν έγινε από τους υπουργούς στη Ρώμη, αλλά από το γραφείο Τύπου της περιφερειακής κυβέρνησης στη Λομβαρδία, η οποία διοικείται από την ακροδεξιά Λέγκα. Κάποιοι μάλιστα αναρωτήθηκαν αν επρόκειτο για μία συνειδητή προσπάθεια υπονόμευσης της αξιοπιστίας της κυβέρνησης.

Παρ’ όλες τις πολιτικές εντάσεις, ωστόσο, θα ήταν άδικο να απορρίψει κανείς συνολικά το έργο των ιταλικών αρχών. Στην πραγματικότητα, οι ειδικοί εξακολουθούν να επικαλούνται την Ιταλία ως πρότυπο απάντησης στον κορωνοϊό. Και παρά τον αρχικό πανικό που προκάλεσε αυτή η καραντίνα, για πρώτη φορά από την αρχή της κρίσης αρχίζει, διστακτικά, να αναδύεται μεταξύ του ιταλικού πληθυσμού μία αίσθηση του «μαζί».

O Τζέιμι Μακέι είναι συγγραφέας και μεταφραστής με έδρα τη Φλωρεντία