Η ντροπή του ποδοσφαίρου{CR}

Η οσμή της πανούκλας είναι πια αισθητή σε όλη την Ευρώπη. Ποδοσφαιριστές δεν θέλουν να βρεθούν αντιμέτωποι με συναδέλφους τους από φόβο μήπως τους κολλήσουν τον Sars-Cov 2.

Οι ποδοσφαιρικές ομάδες αρνούνται να ταξιδέψουν στην Ιταλία, χώρες δεν δίνουν άδεια να προσγειωθούν αεροπλάνα από πληγείσες περιοχές.

Βασικοί κανόνες της αστικής ευγένειας θεωρούνται επικίνδυνοι για τη μετάδοση του κορωνοϊού.

Ο Δυτικός Κόσμος, αυτός που τα τελευταία εκατό χρόνια βλέπει εξ αποστάσεως τις επιδημίες να θερίζουν τους φτωχούς σε Αφρική και Ασία, τώρα νιώθει στο πετσί του την αγωνία του θανάτου.

Η οίηση που πηγάζει μέσα από την ψευδοανωτερότητα που νιώθει ο Δυτικός έναντι των υπόλοιπων ανθρώπων τούτου του κόσμου τον εγκλωβίζει στην εσωστρέφεια μιας ανύπαρκτης δύναμης.

Η προσπάθεια της UEFA να συνεχιστούν οι διοργανώσεις της με κάθε τρόπο αποτελούν προσβολή προς την ίδια τη ζωή.

Οσοι βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας του ποδοσφαίρου κυκλοφορούν πια με φύλλο συκής.

Η ευρωπαϊκή ομοσπονδία, αυτό το κονκλάβιο που διαχειρίζεται δισεκατομμύρια εκμεταλλευόμενο το δημοφιλέστερο άθλημα, πρώτα έχασε το περίφημο «αυτοδιοίκητο» από τις κυβερνήσεις που αποφάσισαν να διώξουν τον κόσμο από τα γήπεδα και τώρα χάνει και την αξιοπρέπειά του.

Επρεπε να αντιδράσουν οι ομάδες, να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές φωνάζοντας «φτάνει πια» για να αντιληφθούν οι πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι γραφειοκράτες που συνήθως δεν έχουν καμία σχέση με το άθλημα πως έμειναν πια γυμνοί.

Οι εκατοντάδες νεκροί της Ιταλίας, οι χιλιάδες φορείς του Sars-Cov 2, η απειλή της υγείας εκατομμυρίων ανθρώπων, η μάχη που δίνουν στα νοσοκομεία οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό, οι τριγμοί στην παγκόσμια οικονομία δεν τους προκάλεσαν καμία έκπληξη.

Οπως δεν είχαν προκαλέσει στους προκατόχους τους οι χιλιάδες νεκροί από την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στους Δίδυμους Πύργους και επέτρεψαν την ίδια ημέρα να διεξαχθούν αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ.

Μία λέξη τους ταιριάζει: ντροπή.