Ο Λεωνίδας που φύλαγε Θερμοπύλες

Πέρασε λοιπόν στην αιωνιότητα ο Λεωνίδας Θεοδωρακάκης και μαζί του σε αυτό το ταξίδι έφυγε ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας του Ολυμπιακού και του ελληνικού αθλητισμού…

Δεν το γράφω επειδή τάχα ο νεκρός δεδικαίωται, αλλά επειδή συνιστά μια αδιαμφισβήτητη και κοινώς αποδεκτή αλήθεια: σε παραγοντικό (με την ακριβή και θετική και όχι με τη μεταλλαγμένη και κακή έννοια του όρου) ο εκλιπών σημάδεψε ανεξίτηλα την ιστορία ενός ολόκληρου συλλόγου επί εξήντα συναπτά έτη!

Ο «Λεό» ήταν πανταχού παρών και τα πάντα πληρών! Εστεκε αγέρωχος στις επάλξεις ολόκληρου του Ολυμπιακού, χωρίς να κάνει διακρίσεις σε τμήματα. Η ενασχόλησή του άρχισε με την κολύμβηση και την υδατοσφαίριση, αλλά επεκτάθηκε σε όλη την γκάμα, τον οδήγησε στα ύπατα αξιώματα και τον καθιέρωσε ως μια εμβληματική φιγούρα στο ελληνικό αθλητικό γίγνεσθαι.

Δεν έχει σημασία πόσους τίτλους κατέκτησε και πόσες δυναστείες θεμελίωσε ο Ολυμπιακός επί των ημερών του. Εκείνο που μετρά περισσότερο και θα τον διαιωνίζει κιόλας στη συλλογική μνήμη είναι το γεγονός ότι υπήρξε διαχρονικώς και κυρίως στις πιο δύσκολες και οριακές περιστάσεις ο εγγυητής της βιωσιμότητας του συλλόγου.

Ο Θεοδωρακάκης διέθετε παραγοντικό χάρισμα. Δεν υπήρξε ποτέ αθλητής ή προπονητής, αλλά είχε έμφυτο ταλέντο, αλάνθαστο ένστικτο, διορατικότητα και ικανότητα στο διοικείν, που του επέτρεπαν να διαχειρίζεται και να κουμαντάρει με την ίδια ευκολία πρόσωπα και πράγματα σε όλα τα αθλήματα.

Προϊόντος του χρόνου ο Θεοδωρακάκης απέκτησε τέτοια πολυπραγμοσύνη και τόση σοφία, ώστε έμοιαζε με τον Νέστορα του Ολυμπιακού. Ηταν εκείνος που ποτέ δεν δίστασε να βγει μπροστά και να αναλάβει την ευθύνη σε πλείστες όσες δύσκολες συγκυρίες, όπως για παράδειγμα όταν διέσωσε και κράτησε όρθιο ολόκληρο τον ερασιτέχνη και όταν απευθύνθηκε στους αδελφούς Αγγελόπουλου για να αναλάβουν την ομάδα του μπάσκετ.

Οπως και ο συνονόματός του, βασιλιάς της Σπάρτης, ομοίως και αυτός ο Λεωνίδας (κατά πως το γράφει και ο Καβάφης) στη ζωή του έταξε να φυλάει Θερμοπύλες, ποτέ από το χρέος μη κινών…