Παίξε μπάλα

Είμαι άσχετος από ποδόσφαιρο. Πάντοτε ήμουν άσχετος. Οταν ήμουν πιτσιρικάς, με έβαζαν τερματοφύλακα. Δεν με έβαζαν τερματοφύλακα επειδή ήμουν καλός τερματοφύλακας – ήμουν τρισάθλιος – αλλά επειδή, ως τερματοφύλακας, δεν μπλεκόμουν μέσα στα πόδια τους. Μεγαλώνοντας εκτίμησα ιδιαίτερα αυτή την πράξη ελέους εκ μέρους τους, σε μια ηλικία που δεν είναι δημοφιλής ο αλτρουισμός και, εν πάση περιπτώσει, μολονότι γνώριζαν εκ των προτέρων πως, σε εξαιρετικά κρίσιμες φάσεις, τα δίχτυα τους θα είναι τρύπια. Συν τω χρόνω εκλογίκευσα την απέχθειά μου για το ποδόσφαιρο και ανέπτυξα ένα σύμπλεγμα ανωτερότητας/κατωτερότητας, τυπικό της στάσης «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια». Εάν βρισκόμουν εγκλωβισμένος σε αγοροπαρέα με μονοθεματική εμμονή τα κυριακάτικα ματς (προτού, αλίμονο, επεκταθούν και στα Σάββατα), κρατούσα συνήθως οπορτουνιστική στάση, αναλόγως με ποια ομάδα εκείνο τον καιρό φημιζόταν για κάποιον μικροκαμωμένο ποδοσφαιριστή της: έτσι μεταπηδούσα χωρίς τύψεις από τον Ολυμπιακό του Νίκου Αναστόπουλου στον Παναθηναϊκό του Δημήτρη Σαραβάκου και από εκεί στην ΑΕΚ του Ντέμη Νικολαΐδη… Ενας προσεκτικός ωτακουστής θα έβγαζε χρήσιμα συμπεράσματα για τα μελλοντικά πολιτικά μου σούρτα-φέρτα.

Στον χώρο των Γραμμάτων τα πράγματα ήταν πιο εύκολα. Γνωρίζαμε βεβαίως ότι σπουδαίοι συνάδελφοι είχαν στα νιάτα τους στενή σχέση με το ποδόσφαιρο -όπως ο Αλμπέρ Καμί ή οι δικοί μας Κωστής Παπαγιώργης και Νάσος Βαγενάς – αλλά, σε γενικές γραμμές, ενστερνιζόμασταν την αλαζονική περιφρόνηση του Χόρχε Λουί Μπόρχες για τους «μαντράχαλους με τα κοντά παντελονάκια». Η δική μου αποστροφή επεκτεινόταν και στους υπέρβαρους με τα φραπόγαλα και την μπάκα στον ένατο μήνα της εγκυμοσύνης, που ανέλυαν τα ματς με ύφος καρδιοχειρουργού κι έριχναν τους εκάστοτε παίκτες ή τον εκάστοτε προπονητή στο πυρ το εξώτερον. Απέναντι όμως σε ανθρώπους που εκτιμούσα, όπως τους δύο Αντώνηδες, τον Πανούτσο και τον Καρπετόπουλο, φρόντιζα να μην ανοίγω το στόμα μου και να μην κάνω επίδειξη της άγνοιάς μου.

Το τελευταίο που περίμενα, σε αυτή την έρμη τη ζωή, είναι ότι θα πάρω ένα αλησμόνητο μάθημα ορθοφροσύνης από έναν γερμανό πρώην ποδοσφαιριστή και νυν προπονητή της Λίβερπουλ, ονόματι Γιούργκεν Κλοπ, γνωστόν στους πάντες, προφανώς, εκτός από εμένα τον άσχετο. Τις προάλλες, ύστερα από το ματς για το Κύπελλο Αγγλίας της Λίβερπουλ με την Τσέλσι, τον ρώτησε ένας δημοσιογράφος: «Ανησυχείτε ως ομάδα ή ως σύλλογος για τη μετάδοση του κορωνοϊού ή για το πώς ο συγκεκριμένος ιός μπορεί να σας επηρεάσει;». Ο Κλοπ απάντησε επί λέξει: «Αυτό που δεν μου αρέσει στη ζωή είναι πως, για ένα πολύ σοβαρό θέμα, η γνώμη ενός προπονητή ποδοσφαίρου είναι σημαντική. Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Πραγματικά δεν το καταλαβαίνω. Εάν ρωτούσα εσάς – είστε στην ίδια ακριβώς θέση [άγνοιας] όπως κι εγώ… Δεν είναι σημαντικό τι λένε οι διάσημοι άνθρωποι. Πρέπει να μιλάμε για τα πράγματα με σοβαρό τρόπο, όχι να μιλάμε, όπως εγώ, χωρίς να τα γνωρίζουμε. Αυτοί που θα μιλήσουν, θα πρέπει να έχουν γνώση, ώστε να πουν στον κόσμο τι να κάνει ή τι να μην κάνει».

Οσο ο κορωνοϊός θα παίρνει τις διαστάσεις μιας παγκόσμιας απειλής τόσο και η πίεση των δημοσιογράφων πάνω στους «διάσημους ανθρώπους» να μας πουν την… αποψάρα τους θα γίνεται φορτικότερη. Κάθε είδους «διάσημων»: αφελών ψώνιων που κέρδισαν τα γουορχολικά «δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας», αλλά και αδίστακτων πολιτευτών που κυνηγούν ψηφαλάκια, θρησκευτικών ταγών που παραμυθιάζουν το εκκλησίασμά τους, αλλά και γιατρών που καταπατούν τον όρκο τους… Οσο ο ζόφος θα απλώνεται τόσο θα αποζητούμε φωνές σαν του Γιούργκεν Κλοπ.