Το μπάσκετ στις ρίζες του

Η παράσταση του αθεόφοβου Σέιν Λάρκιν το βράδυ της Παρασκευής απέναντι στον Ολυμπιακό, έδωσε την ευκαιρία στους εραστές του αθλήματος να νιώσουν δικαιωμένοι. Να χαμογελάσουν. Να στρέψουν το βλέμμα τους με ικανοποίηση σε έναν αληθινό σούπερ σταρ του αθλήματος που έχει το μυαλό στη δημιουργία και στο πώς θα προκαλέσει ευφορία τους θεατές – όχι στο πώς θα καταστρέψει το ίδιο το παιχνίδι.

Οσοι – και δεν είναι λίγοι – μεγάλωσαν μπασκετικά με ιστορίες για τον Γκούμα, τον Κολοκυθά και τον Αμερικάνο, αλλά και έχοντας στο μυαλό τους Πετρόπουλο, Γκάλη και Καλιγκάρις, τόσα χρόνια δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν με τις ιδέες των προπονητών τούτης της εποχής. Λες και ήταν όλοι συνεννοημένοι, υπερθεμάτιζαν για την άμυνα, προτιμούσαν εξολοθρευτές, κοιτούσαν «πόσα τρώει ο παίκτης σταρ» και όχι πόσα βάζει στο μπροστά κομμάτι του παιχνιδιού. Ηταν δύσκολο για τους ίδιους να συμβιβαστούν με την ιδέα να διδάξουν επίθεση. Η άμυνα, άλλωστε, ήταν ευκολότερο θέμα για μελέτη και διδασκαλία. Ομοίως, το μοντέλο Λιμόζ με το χαμηλό-γυναικείο σκορ, έγινε το πρότυπό τους. Ολοι αυτοί δεν έδωσαν το παραμικρό. Δεν προχώρησαν το μπάσκετ στην επόμενη πίστα. Ηταν αδύναμοι να το κάνουν. Γιατί δεν γνώριζαν τον τρόπο. Μιλούσαν και ύψωναν φωνές για «νέα εποχή» και «τα διαφορετικά δεδομένα του σήμερα», λες και δεν είναι πάντα ο στόχος να βάζει κάποιος το καλάθι. Και ο Λάρκιν, ο κάθε σύγχρονος χορευτής του παρκέ που το πράττει, δημιουργεί ρίγος συναισθημάτων στο φιλοθεάμον κοινό. Πέρυσι, υπέροχος στο final -4, έφτασε με την Εφές έως τον τελικό. Τον Νοέμβριο του ’19 σταμάτησε στους 49 πόντους, κάτι που ουδείς άλλος στη διοργάνωση έχει καταφέρει. Με τον Ολυμπιακό στην Πόλη, 10/15 τρίποντα και συνολικά 40 πόντους! Ασυγκράτητος. Και δεν παίζει λίγο, γιατί απλά ο σκόρερ πρέπει να έχει ρυθμό, να είναι ζεστό το χέρι του, να νιώθει πρωταγωνιστής όπως ο ηθοποιός στο θέατρο. Μπορεί να είναι κομπάρσος; Ο πρωταγωνιστής κάνει το νεύμα στους συνοδοιπόρους του στο σανίδι για να βγουν δεύτερη και τρίτη φορά, ώστε να γευτούν το παρατεταμένο χειροκρότημα του κοινού στο φινάλε κάθε παράστασης;

Ε, αυτός είναι ο ποιητής του μπάσκετ στις μέρες. Σαγηνεύει. Δημιουργεί νέα δεδομένα. Αφήστε τους άλλους να ομνύουν στην άμυνα. Κουραφέξαλα! Η επίθεση είναι το ίδιο το μπάσκετ. Μπορεί να επιμένουν κάποιοι πως δεν φέρνει τίτλους, ωστόσο όσα κάνει ο Λάρκιν που δεν είναι ακόμη 28 χρόνων με την όχι βαριά φανέλα της Εφές Αναντολού, καθαγιάζουν τα πάθη και δίνουν νόημα σε ένα ενίοτε ψυχρό σύμπαν. Μένουν στην αιωνιότητα και στη θύμηση του κόσμου, όπως μένει η μουσική στην ψυχή όσων την αποζητούν…