Μόνος και απρόβλεπτος

Δεν υπάρχει πολιτική θωράκιση. Το έχει αντιληφθεί. Και, σε νομικό επίπεδο, προετοιμάζεται ήδη για τη δική του μάχη στο Ειδικό Δικαστήριο. Με τους παλαιούς συναδέλφους του απέναντι ή σε απόσταση – «δικά του παιδιά», αρκετοί από αυτούς – και χωρίς σοβαρά στηρίγματα στην εγχώρια πολιτική σκηνή. Αν δεν υπάρξουν άλλες επιλογές, λόγω απρόβλεπτων εξελίξεων με εθνικό στίγμα, ο ίδιος κινείται πλέον με τη βεβαιότητα ότι η πορεία των πραγμάτων είναι προδιαγεγραμμένη – και ο δρόμος μοναχικός και ανηφορικός, με βαρύτερο κατηγορητήριο. Υπό αυτό το πρίσμα, τους επόμενους μήνες ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος μπορεί να αποδειχθεί ένας απρόβλεπτος παράγοντας – για πολλούς, πολλά και διάφορα.

Πρόκειται για αλλαγή δεδομένων που ούτε ο ίδιος δεν μπορούσε να προγνώσει το 2015 ότι θα συμβεί. Ο Παπαγγελόπουλος ήταν τότε μία από τις αρνητικές εκπλήξεις στην κυβέρνηση Τσίπρα, αλλά – πλην της Χαριλάου Τρικούπη – ουδείς φρόντισε να διαμαρτυρηθεί. Στον μουδιασμένο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε κανένας το σθένος να αντιδράσει για την παρουσία ενός συντηρητικού, πρώην εισαγγελέα και διοικητή της ΕΥΠ, στο κυβερνητικό σχήμα της «πρώτη φορά Αριστεράς». Η αρχική εξήγηση ότι περίπου είχε επιβληθεί ο Παπαγγελόπουλος στον Τσίπρα από τον «συγκυβερνήτη» Πάνο Καμμένο δεν βρήκε έδαφος να αναπτυχθεί. Ο δίαυλος με τον Καμμένο ήταν ανοικτός, αλλά ο Παπαγγελόπουλος δεν υπήρξε ανελίτης.  Η άλλη εξήγηση ότι ο Παπαγγελόπουλος αποτέλεσε μια «γέφυρα» ανάμεσα στο σύστημα των καραμανλικών και την κυβέρνηση Τσίπρα, έδειχνε πιο στέρεη, αλλά υπήρχαν και κενά. Ο «φίλος του Προκόπη» πρώην εισαγγελέας θα μπορούσε όντως να έχει ανταμειφθεί με ένα υπουργικό κοστούμι, εάν δεν είχε βρεθεί δίπλα στον Τσίπρα πριν ο Παυλόπουλος βρεθεί στο Προεδρικό Μέγαρο. Ολα αυτά, όμως, αρκούσαν για να κινείται ο Παπαγγελόπουλος με μια ασπίδα, από δεξιά και αριστερά. Οι πασόκοι που φώναζαν δεν μετρούσαν, καθώς γι’ αυτούς ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Τσίπρα αποτελούσε «κόκκινο πανί» ήδη από τα χρόνια της κυβέρνησης Σημίτη, όταν δεν άφηνε μέρα να περάσει στην Ευελπίδων χωρίς παραγγελία για κάποια αντικυβερνητική εισαγγελική έρευνα. Ο Καραμανλής, ωστόσο, τον είχε προωθήσει μέχρι τη θέση του διοικητή της ΕΥΠ και όχι σε υπουργικούς θώκους.

Στην πάροδο του χρόνου, στον ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο, άρχισε να γίνεται ξεκάθαρο ότι η προσέγγιση του Παπαγγελόπουλου με την Κουμουνδούρου περνούσε μέσα από την προσωπική διασύνδεση Τσίπρα – Παπαγγελόπουλου. Μπορεί να έχει παίξει τον ρόλο της η γειτνίαση της οικίας του πατρός Τσίπρα με την οικία Παπαγγελόπουλου, στη Δροσιά, ή να είχαν λειτουργήσει για την επαφή κι άλλα παράλληλα συστήματα, αλλά περισσότερο από άλλους ο Παπαγγελόπουλος, ίσως και πριν από το 2015, ήταν «άνθρωπος του Τσίπρα». Ενα πρόσωπο ειδικών αποστολών, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα πρόσωπα που κινούνται σε έναν στενό κύκλο εμπιστοσύνης για την κορυφή της εξουσίας.

Με το τοπίο να γίνεται πιο τραχύ και τον ρόλο του μοναδικού διωκόμενου από μια Προανακριτική Επιτροπή να εξελίσσεται σε βαρύ φορτίο, ο Παπαγγελόπουλος είναι αναγκασμένος να υπερασπιστεί εαυτόν με συνεχείς δημόσιες παρεμβάσεις. Πρόκειται, επίσης, για κατάσταση που δεν είχε συνηθίσει – ως υπουργός Δικαιοσύνης δεν υπήρξε λαλίστατος και οι λίγες φορές που είχε προβεί σε δηλώσεις φορτώνουν πλέον το εις βάρος του κατηγορητήριο. Η υπερέκθεση είναι, προφανώς, απόρροια και της ελλιπούς πολιτικής υπεράσπισης. Το πρόβλημα, ωστόσο, θα γίνει μεγαλύτερο εάν οι μέχρι πρότινος σύμμαχοι ξεπεράσουν το στάδιο των αποστάσεων και αρχίσουν να στρέφονται εναντίον του. Μέσα σε αυτό το κλίμα, ο Παπαγγελόπουλος φρόντισε να διαμηνύει ότι «έχει τη στήριξη του Τσίπρα» – με τη βεβαιότητα ίσως ότι ο Τσίπρας, ως στήριγμα, αρκεί. Είναι αυτονόητο ότι εάν σε στηρίζει ο αρχηγός, αναγκαστικά θα σε στηρίξει και το κόμμα. Εκτός κι αν επρόκειτο για προειδοποίηση, αφού και ο Παπαγγελόπουλος γνωρίζει πως ο Τσίπρας έχει πλέον όλο και λιγότερες αυταπάτες.