Πολύς καπνός ακόμη

Να θες να γίνεις η Δανία του Νότου. Αλλά και η Αυστραλία της Ευρώπης; Να θες να δείξεις πως όχι μόνο στη μακρινή και απέραντη θάλασσα της Ωκεανίας αλλά κι εδώ στο μικρό και πάντοτε φιλόξενο Αιγαίο υπάρχουν ακατοίκητα νησιά για να μετατραπούν σε δομές προσφύγων και μεταναστών;

Η ιδέα φαίνεται να επιστρέφει ξανά και ξανά. Το είχε γράψει στα «ΝΕΑ» η Ελένη Ευαγγελοδήμου πριν από λίγους μήνες για να ακολουθήσει διάψευση του δημοσιεύματος. Εμείς; Ποτέ. Επειτα, ο Χαράλαμπος Αθανασίου και ο Κώστας Μουτζούρης, βουλευτής Λέσβου της ΝΔ και περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου αντιστοίχως, πέταξαν την ιδέα να δημιουργηθεί μια δομή στα Τοκμάκια, το ακατοίκητο νησί που βρίσκεται στα ανοικτά του Μανταμάδου. Η πρόταση του διδύμου υποτίθεται πως είχε την ίδια τύχη – την τύχη της διάψευσης αν και, όπως σημείωνε ο τοπικός Τύπος, είχε εξεταστεί σοβαρά από κυβερνητικά στελέχη. Εξετάστηκε και απορρίφθηκε ως δαπανηρή και χρονοβόρα, όπως είχε εξηγήσει τότε ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Νότης Μηταράκης.

Εάν όμως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά, τότε η χθεσινή δήλωση του Μηταράκη στο Θέμα FM πως «εξετάζονται όλα τα εναλλακτικά σενάρια» δεν είναι λίγος αλλά πολύς καπνός ακόμη. Ο καπνός πυκνώνει όλο και περισσότερο. Και πυκνώνει και από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο που και αυτός με τη σειρά του αποφεύγει πια να διαψεύσει τα σενάρια των κλειστών δομών.

«Κοιτάμε», είπε ο Νότης Μηταράκης, «κάθε δυνατότητα που είναι τεχνικά εφικτή και δεν υπάρχει ζήτημα ασφαλείας. Υπάρχουν περιοχές που είναι βατές και κατάλληλες και μπορεί να χρησιμοποιηθούν, εξετάζουμε όλες τις εναλλακτικές». Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου επανέλαβε τον εαυτό του, που τέσσερις ημέρες νωρίτερα στον Αντ1 «δεν είχε αποκλείσει τίποτε». Το σενάριο, όπως βεβαίωνε και το ρεπορτάζ των ΝΕΩΝ που έδειξε για πρώτη φορά τον καπνό, είναι εδώ και μήνες πάνω στο τραπέζι.

Τι μένει; Να δούμε και τη φωτιά. Πληροφορίες των οποίων η μοίρα είναι να διαψευστούν ανεξάρτητα από τη βασιμότητά τους, λένε πως κάποιες κατασκευαστικές εταιρείες είναι έτοιμες να τρέξουν το έργο στα ακατοίκητα νησιά που έχουν υποδειχθεί. Στη δοξασμένη γλώσσα της ελληνικής εργολαβίας, ενός κλάδου που έφτασε ακόμη και να κυβερνήσει με το καλαμάκι του φρέντο στα χείλη, τα μπετά είναι έτοιμα να πέσουν. Και πιθανότατα είναι πιο έτοιμα από πότε εάν λάβει υπόψη του κανείς την πίεση που ασκείται στον Εβρο και την ακόμη μεγαλύτερη που θα ασκηθεί στα νησιά όσο βελτιώνονται οι καιρικές συνθήκες.

Το βλέπει κανείς όχι μόνο από τον καπνό των ακατοίκητων νησιών που πυκνώνει, αλλά και από την αναστολή της καταγραφής των αιτούντων άσυλο. Βλέπει πως η κυβέρνηση αναζητά μέσα αποτροπής των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών που ξεπερνούν τη φύλαξη των συνόρων. Η τακτική δεν είναι καινούργια. Κοιτάξτε τι σας περιμένει. Η Μόρια, πρώτα. Σήμερα, μια κατάσταση in limbo – να μείνετε ξεχασμένοι. Τα ξερονήσια αύριο – αρκεί να βραχούν όπως πρέπει τα μπετά με το λάστιχο.

Η αποτροπή κλιμακώνεται. Δεν χρειάζεται όμως να φτάσει κανείς ως την Αυστραλία για να το διαπιστώσει. Μια χώρα με παρελθόν εξορίας στα ξερονήσια μπορεί ακόμη πιο δύσκολα να σηκώσει ένα τέτοιο βάρος. Κάτι που σημαίνει πως ο καπνός μπορεί να πυκνώνει. Αλλά από κάτω να έχουν ανάψει περισσότερες από μία φωτιές.