Βίβα λα ρεβολουσιόν

Θα είναι κάμποσα χρόνια τώρα. Τελευταία Παρασκευή του Ιουλίου. Νωρίς το απόγευμα, κοντά στην ώρα που φεύγουν τα ακτοπλοϊκά από τον Πειραιά. Στη Γρηγορίου Λαμπράκη, τον δρόμο που βγάζει στο λιμάνι. Για το τι γινόταν από κίνηση, δεν χρειάζεται φαντασία, οι περισσότεροι έχουμε ζήσει ανάλογη εμπειρία. Σε κάποιο σημείο όμως τα αυτοκίνητα είχαν ακινητοποιηθεί. Υποθέσαμε ότι θα είχε συμβεί κάποιο ατύχημα αλλά, πλησιάζοντας, τρακάραμε μετωπικά με την απύθμενη ανοησία και την απόλυτη αποδρομή από το κοινωνικό περιβάλλον ενός πολύ χαρακτηριστικού τύπου νεοέλληνα. Ο συμπολίτης μας λοιπόν, με σορτς και φανέλα, έπλενε το παράνομα σταθμευμένο στην άκρη του δρόμου αυτοκίνητό του. Λάστιχο, κουβάς, σφουγγάρι, εργασία και χαρά. Ως προς το χαρά, κυριολεκτώ. Στους οδηγούς που κόρναραν εκνευρισμένοι καθώς τον προσπερνούσαν, χαμογελούσε αγωνιστικά και έκανε το σήμα της νίκης.

Μασκαράδες

Μωρέ πού το έχω ξαναδεί, πρόσφατα, αυτό το σήμα της νίκης; Εννοώ εκτός τόπου και χρόνου. (Και εκτός από τις πίστες των καλοκαιρινών κλαμπ στις οποίες έχει καθιερωθεί ως μέρος χορευτικής φιγούρας). Ναι, το έβλεπα στα τηλεοπτικά πλάνα από το αποκριάτικο φινάλε. Υστερα από αυτά του Εβρου και τα ρεπορτάζ για τον κορωνοϊό. Εσκαγαν και οι πασιονάριες με τα κομφετί και τα κοτιγιόν. Σε κατάσταση ευωχίας αλλά και αγκαλιασμένες συντροφικά και επαναστατικά. Η Εξοδος του Μεσολογγίου ή η Κατάληψη των Χειμερινών Ανακτόρων σε βερσιόν δαλιανιδικού μιούζικαλ. Αντί «στο ένα χέρι το τσιγάρο, στ’ άλλο χέρι το μπεγλέρι», με το ένα χέρι το σήμα της νίκης και το άλλο υψωμένη γροθιά τύπου «Νο πασαράν». Και να τα «Δεν μασάμε εμείς από κορωνοϊό», και τα «Πατρινό καρναβάλι – κορωνοϊός 1-0» και τα «Αλλοι είναι οι μασκαράδες, αυτούς να πάτε να πιάσετε». Με το «μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο η οργή» της Φουέντε Οβεχούνα συντονίστηκαν φέτος ατίθασοι και ανυπότακτοι καρναβαλιστές της Πάτρας, Γενίτσαροι, Μπούλες και διάφοροι άλλοι. Οι ελεύθεροι αγωνιζόμενοι μασκαράδες, οι ελεύθεροι αγωνιζόμενοι Ελληνες.

Η… μαγκιά

Χθες μάθαμε για το πρώτο κρούσμα του κορωνοϊού στο νοσοκομείο της Πάτρας. Ισως και μακάρι να είναι άσχετο με το καρναβάλι των «αντιστασιακών». Η πραγματικότητα όμως καταδεικνύει ανοησία, έλλειψη κοινωνική συνείδησης και επικινδυνότητα. Οχι μόνο αυτών που θεώρησαν πράξη ηρωισμού την παράβαση της απαγόρευσης των αποκριάτικων εκδηλώσεων αλλά, κυρίως, μιας αντίληψης που, εδώ και καιρό, έχει γίνει πεποίθηση και θεωρεί την καταπάτηση του νόμου μαγκιά. Και τεκμήριο επανάστασης. Από το «Δεν θα μας πάρεις τα καγιέν, Ολι Ρεν, Ολι Ρεν» στο «Σιγά μην μου απαγορεύσουν εμένα να γλεντήσω και να ταξιδέψω» μια παιδική ασθένεια δρόμος. Ιδιαίτερα επισφαλές σε μια χώρα που προσπαθεί εδώ και δεκαετίες να ενηλικιωθεί.