Ευχαριστίες

Η – για να το πούμε φιλτραρισμένα – δεξιά της δεξιάς πανηγυρίζει στα κανάλια γιατί «τώρα επιτέλους μιλάει το εθνόσημο». Ή διαλαλεί την πίστη της σε αυτά που υπονοεί το καταστατικό της μότο «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» ποστάροντας για το συμβολισμό πίσω από την κίνηση ενός στρατιώτη στον Εβρο να χρησιμοποιήσει ασπίδα των ΜΑΤ. Κάποιοι νιώθουν δικαιωμένοι μάλιστα, αφού εκείνοι μιλούσαν καιρό για «εισβολή» κι όχι μεταναστευτικές ροές – άρα τώρα μπορούν να κραυγάζουν πως η κυβέρνηση «υπερασπίζεται το πάτριον έδαφος». Κι αν όλα αυτά ήταν μάλλον αναμενόμενα – μιας και συσπειρώνουν την εκλογική τους βάση -, ορισμένα πουλέν της εν λόγω νεοδημοκρατικής τάσης θέλησαν να εκφράσουν τις μύχιες σκέψεις τους για όσα συμβαίνουν από την Παρασκευή στα ελληνοτουρκικά σύνορα και το Αιγαίο. Εξού και ευχαρίστησαν on camera τον Ερντογάν «που κατήργησε τα προσχήματα, που μας έδωσε το δικαίωμα να επικαλεστούμε επιτέλους κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Τον ευχαρίστησαν, δηλαδή, που νομιμοποίησε με την τακτική του την εθνικιστική τους ρητορική.

Υπονόμευση

Τον ευχαρίστησαν που τους έδωσε την ευκαιρία να ανεβάζουν τα ντεσιμπέλ προκειμένου να χαϊδεύουν τα αυτιά του πούρου δεξιού ακροατηρίου και να του υπόσχονται την πιθανότητα «το ’21 να ‘ρθει μια στιγμή». Παρά την μπρούτα ειλικρίνειά της πρόκειται για μια οπτική γωνία που δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν ακροδεξιό φολκλόρ. Γιατί όταν ένας βουλευτής – που παρεμπιπτόντως εξελέγη με ένα κόμμα, το οποίο δεσμευόταν για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της Ελλάδας μέσω της τήρησης των διαφόρων συμφωνηθέντων με τους εταίρους της – λέει στο τηλεπλατό, αναφερόμενος σε διεθνείς συμφωνίες, πως «για πολύ καιρό ήμασταν περιορισμένοι από συμφωνίες», ξεπερνάει την εύλογη ανάγκη αυτών που πολιτεύονται να ψηφοθηρήσουν. Μοιάζει να αμφισβητεί τα θεμελιώδη της δυτικής πολιτικής και να υπονομεύει τα επιχειρήματα πάνω στα οποία αιτείται η χώρα την αλληλεγγύη των ξένων. Εφόσον βλέπεις τις συμφωνίες που έχεις υπογράψει σαν περιορισμούς, πώς ακριβώς θα ζητήσεις από τους υπόλοιπους να περιορίσουν εαυτούς σε όσα επιτάσσει το διεθνές δίκαιο; Ευτυχώς, ο ευρωπαϊκός προβολέας δεν φωτίζει πια την ελληνική πολιτική σκηνή.