Η Ευρώπη μπορεί ακόμη να γίνει υπερδύναμη

Οπως παρατήρησε κάποτε ένας ευρωπαίος ηγέτης – ο Τόνι Μπλερ -, η Ευρώπη θα έπρεπε να είναι μια υπερδύναμη, όχι ένα υπερκράτος. Το επιχείρημα αυτό είναι πιο επιτακτικό από ποτέ. Σε έναν κόσμο γιγάντων, πρέπει να είσαι και ο ίδιος γίγαντας. Μπορεί όμως η Ευρώπη να αντεπεξέλθει; Υπάρχει ένας τρόπος. Και μπορεί να συνοψιστεί στο σύνθημα της Nike: «Just do it».

Ετσι επιτύχαμε μια ευρωπαϊκή πολιτική έναντι του Ιράν, για παράδειγμα, και σε έναν κάποιον βαθμό έναντι της Ουκρανίας. Το μόνο που χρειάζεται είναι να αναπτύσσει μία ομάδα κρατών, η οποία θα περιλαμβάνει ιδανικά τη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Βρετανία, όποτε είναι δυνατόν μαζί με κάποια άλλα συναφή ευρωπαϊκά κράτη (την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής για τις προκλήσεις της Ανατολικής Ευρώπης, για παράδειγμα, την Ισπανία και την Ιταλία για τις μεσογειακές προκλήσεις), μια αποτελεσματική συντονισμένη πολιτική, σε στενή συνεργασία με τον ύπατο εκπρόσωπο της ΕΕ για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας. Δεν χρειάζεται κάποια μεγάλη θεσμική αλλαγή, και η ομορφιά αυτής της πραγματιστικής μεθόδου είναι ότι μπορεί πάντα να αξιοποιεί την επιρροή χωρών όπως η Βρετανία.

Εκείνο που χρειάζεται ωστόσο είναι μια κοινή στρατηγική ανάλυση της απειλής, συγκλίνουσες αντιλήψεις όσον αφορά το εθνικό συμφέρον και πολλή πολιτική βούληση. Ανάμεσα στους σημερινούς ευρωπαίους ηγέτες, ο Εμανουέλ Μακρόν είναι εκείνος που αρθρώνει με τη μεγαλύτερη σαφήνεια αυτή τη στρατηγική φιλοδοξία, ακόμα και όταν οι συγκεκριμένες προτάσεις του δεν είναι πάντα πειστικές. Αν μπορούσε να βρει κάποιους εξίσου στρατηγικούς και φιλόδοξους εταίρους στο Βερολίνο, στο Λονδίνο, στη Μαδρίτη, στη Ρώμη και σε άλλες εθνικές πρωτεύουσες, καθώς και στις Βρυξέλλες, η Ευρώπη θα μπορούσε ακόμα να ελπίζει να γίνει μια υπερδύναμη.