Η ώρα της Ευρώπης

«Δείτε ποιος μάς κάνει κήρυγμα για το διεθνές δίκαιο. Ξεδιάντροπα ρίχνουν δακρυγόνα σε χιλιάδες αθώους που συγκεντρώνονται στις πύλες τους. Δεν έχουμε υποχρέωση να εμποδίσουμε ανθρώπους να φύγουν από τη χώρα μας, αλλά η Ελλάδα έχει καθήκον να τους αντιμετωπίσει ως ανθρώπινα πλάσματα».

ΜΕΒΛΟΥΤ ΤΣΑΒΟΥΣΟΓΛΟΥ
Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας

Αναμφίβολα ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου, με αυτό το διαβόητο πλέον tweet, συνοδευόμενο από την ανάλογη φωτογραφία, θέτει από τώρα σοβαρή υποψηφιότητα για ένα από τα Οσκαρ Υποκριτικής (κυριολεκτικά) Ικανότητας της επόμενης χρονιάς. Μη σας πω ότι θα σαρώσει και στις Χρυσές Σφαίρες (κυριολεκτικά) Θράσους. Ετσι και πέσει στην αντίληψη κανενός αδαούς περί τη διεθνή πολιτική, θα του σχηματίσει την εντύπωση ότι ο Τσαβούσογλου αποτελεί μια υβριδική μετενσάρκωση του Μαχάτμα Γκάντι και της Μητέρας Τερέζας – σίγουρα τον πιο ψυχοπονιάρη υπουργό Εξωτερικών χώρας της Μέσης Ανατολής από Κτίσεως Κόσμου. Αποκλείεται το ίδιο άτομο να υπηρετεί ένα από τα πλέον αυταρχικά και αιματοβαμμένα καθεστώτα της περιοχής, ειδικευμένο μάλιστα στην παραβίαση των διεθνών συνθηκών που έχει υπογράψει, με πρώτη και καλύτερη τη Συνθήκη της Λωζάννης.

Εδώ και καιρό, σε αυτή τη γωνιά της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, καταδικασμένοι σε ισόβια κάθειρξη από μια διαχρονική συμπαιγνία της Ιστορίας και της Γεωγραφίας, έχουμε μάθει να ζούμε με δύο τραγελαφικές βεβαιότητες, αλληλοτροφοδοτούμενες και αλληλοσυμπληρούμενες. Από τη μια μεριά ότι η Ελλάδα είναι και «πύλη εισόδου» και «ζώνη ανάσχεσης» (έτσι περίπου μας εκλαμβάνουν οι συμφωνίες του Δουβλίνου, που όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις θέλουν να αναθεωρήσουν και καμία δεν εισακούεται) -κάτι μεταξύ του «έλα» και του «φύγε», τόσο εφικτό στην πράξη όσο και το να προσπαθείς να κάνεις εμετό σπρώχνοντάς τον προς τα μέσα. Από την άλλη μεριά ότι η Τουρκία -λέγε με Ερντογάν – έχει στην κατοχή της την κάνουλα των μεταναστών/προσφύγων και μπορεί να γυρίζει τη στρόφιγγα κατά βούληση, άλλοτε να ανοίγει την κάνουλα και άλλοτε να την κλείνει, αναλόγως με ποια οφέλη θέλει να αποκομίσει από την Ευρώπη, έως ποιον βαθμό θέλει να την απειλήσει ή να την εκβιάσει και έως ποιον βαθμό θέλει να στρέψει αλλού την προσοχή της δικής της κοινής γνώμης, ιδίως μετά από στρατιωτικά της στραπάτσα, όπως το πρόσφατο στη Συρία. Το γεγονός ότι ο υπουργός Εξωτερικών της γείτονος χώρας βγαίνει και μιλάει για «ανθρώπινα πλάσματα» που «δεν έχουμε υποχρέωση να εμποδίσουμε» αποδεικνύει μονάχα ότι η Τουρκία, κάτω και από τις πιο αντίξοες περιστάσεις, δεν χάνει το (μαύρο) χιούμορ της.

Την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, εάν όλα βαίνουν σύμφωνα με το πρόγραμμα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Σαρλ Μισέλ, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, βρίσκονται στον Εβρο, προκειμένου η Ευρωπαϊκή Ενωση να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι πώς διαμορφώνεται – και, κυρίως, πώς… κλιμακώνεται – η κατάσταση. Εχω την αίσθηση ότι, από όλες τις κινήσεις στη διπλωματική σκακιέρα, αυτή η κίνηση της ελληνικής κυβέρνησης μπορεί να αποδειχθεί η πλέον καθοριστική. Υστερα από την πλημμυρίδα των fake news που διακίνησε η τουρκική πλευρά (ότι τα σύνορα δήθεν είναι ανοιχτά, ότι δεκάδες χιλιάδες μετανάστες/πρόσφυγες – παρά τη «δριμύτητα» της ελληνικής καταστολής – δήθεν βρίσκονται κιόλας στην Ελλάδα, ούτως ώστε να «τσιμπήσουν» και να τους ακολουθήσουν πολλαπλάσιοι άλλοι δύσμοιροι), η καλύτερη δική μας προτροπή στην Ευρωπαϊκή Ενωση δεν μπορεί παρά να είναι: Ελάτε να δείτε με τα ίδια σας τα μάτια. Χρειάζεται άραγε να δει η Ευρώπη; Δεν ξέρει τι συμβαίνει ήδη; Ξέρει και παραξέρει. Δεν το χρειάζονται τα μάτια της. Το χρειάζονται τα προσχήματά της.