Μια ανακυκλούμενη κρίση

Σε αντίθεση με την εικόνα που εκπέμπεται καμιά φορά στη δημόσια σφαίρα, η Ελλάδα δεν είναι η μοναδική χώρα της ΕΕ που δέχεται προσφυγικά και μεταναστευτικά ρεύματα. Δεν είναι, επίσης, η μοναδική στην οποία έχουν καταγραφεί προβλήματα, διαφωνίες και πολιτικές συγκρούσεις για το ζήτημα αυτό. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή, είναι η μοναδική στην οποία υπάρχει. Αυτή τη στιγμή, τα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης των νησιών αυτών είναι και πάλι ασφυκτικά γεμάτα. Οι χώροι αυτοί φτιάχτηκαν με προδιαγραφές για πολύ λιγότερες φιλοξενίες. Δεν τις ξεπέρασαν τώρα, πρόσφατα κι όποιος ανατρέξει στην ειδησεογραφία θα διαπιστώσει ότι είναι χρόνια που οι χωρητικότητες έχουν ξεφύγει. Οι συζητήσεις που γίνονταν για τον διαμοιρασμό σε περισσότερα μικρότερα κέντρα και στην ηπειρωτική Ελλάδα δεν είναι καινούργιες. Είναι κάποια χρόνια που γίνονται και αυτές και όποιος ανατρέξει στην ειδησεογραφία θα το διαπιστώσει και αυτό εύκολα. Και παλιότερα η απάντηση στο γιατί δεν γίνονται ήταν ότι «αντιδρούν οι τοπικές κοινωνίες».

Ακόμη και τώρα, πριν από λίγους μήνες, τον Οκτώβριο, η παρούσα κυβέρνηση είχε ανακοινώσει μερικές χιλιάδες μεταφορές. Ενα μήνα μετά ανακοινώθηκαν 20.000 μεταφορές στην ηπειρωτική Ελλάδα. Και πάλι σημειώθηκαν αντιδράσεις, συνήθως με την υποστήριξη (σιωπηλή ή φανερή) βουλευτών και αυτοδιοικητικών προερχόμενων από την κυβερνητική πλειοψηφία. Σήμερα, αν ένας πολίτης παρακολουθεί τις ενημερωτικές εκπομπές, θα ακούσει υπεύθυνα χείλη να του λένε, τη μια ότι η κοινή δήλωση ΕΕ – Τουρκίας λειτουργεί απαγορευτικά για τη μεταφορά στην ηπειρωτική Ελλάδα, από την άλλη ότι η κυβέρνηση θα κάνει τις μεταφορές. Ποιος περιμένει να μην μπερδεύονται οι πολίτες, να μην τους δημιουργείται ανασφάλεια;

Σε αυτήν ακριβώς την ανασφάλεια και πάνω σε ένα πολύ υπαρκτό πρόβλημα έρχονται και κάνουν πολιτική όσοι τρέφονται από τη βία και τον πανικό. Μερικοί είναι ευθέως υπέρ του δόγματος του χάους, άλλοι φοράνε θεσμικά προσωπεία. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που είδαμε τα προηγούμενα εικοσιτετράωρα, με ένοπλους πολίτες να παίζουν πόλεμο με τα όργανα της δημόσιας τάξης της χώρας τους. Κάπου στο βάθος, στις σκηνές της Μόριας, μικρά παιδιά υποσιτίζονται και κοιμούνται στο ύπαιθρο με βρεγμένα ρούχα. Ανθρωποι πεινασμένοι, χωρίς τα δικά μας δικαιώματα, ζουν σε συνθήκες που κανένας μας δεν θα ανεχόταν για συμπολίτη του. Και κανείς δεν μοιάζει να ντρέπεται λιγάκι γι’ αυτό.