Βρωμιά

Oι εξελίξεις στην υπόθεση Παπαγγελόπουλου επιβεβαιώνουν πλήρως όσα ξέραμε και όσα έχουμε ήδη γράψει.

Πρώτον, υπήρχε ένα παρακρατικό κύκλωμα υπό τον Ρασπούτιν, το οποίο αποτελούσαν δικαστικοί, εκδότες και δημοσιογράφοι.

Οι μέθοδοι του κυκλώματος τεκμηριώνονται πλέον από σειρά μαρτυριών και είναι σχεδόν πανομοιότυπες. Στημένα δημοσιεύματα, εμπλοκή της Δικαιοσύνης στη βάση αυτών των δημοσιευμάτων και στη λογική «φτιάξε του κάτι!», εκβιασμός με τα παραπάνω στοιχεία.

Δεύτερον, το κύκλωμα αυτό υπηρετούσε μια πολιτική ατζέντα, δηλαδή την αποδυνάμωση της αντιπολίτευσης και την επανεκλογή της κυβέρνησης.

Προκύπτει τώρα ότι η Εισαγγελία Διαφθοράς ενέπλεξε στην υπόθεση Novartis πολιτικούς της αντιπολίτευσης με ανύπαρκτα στοιχεία και αναξιόπιστους μάρτυρες που προσφέρθηκαν παρανόμως να «πιθανολογήσουν» έναντι προστασίας.

Τρίτον, το κύκλωμα δεν υπηρετούσε μόνο την πολιτική ατζέντα αλλά και την τσέπη του. Χαρακτηριστική η περίπτωση Μιωνή που κατατέθηκε χθες. Προσπάθησαν να βγάλουν ρεγάλο από έναν επιχειρηματία που οι ίδιοι εκβίαζαν.

Απομένει να μάθουμε αν ο Παππάς ή ο Παπαγγελόπουλος ενημέρωσαν τον τότε πρωθυπουργό για το επίμαχο ραντεβού στο Μαξίμου. Υπουργοί του ήταν!

Ουδέποτε στην Ελλάδα από το 1974 και μετά έχει διαπιστωθεί η δράση τέτοιου κυκλώματος. Προφανώς θα πάρουν τον δρόμο του εδωλίου και θα απολογηθούν για τις πράξεις τους.

Η Δικαιοσύνη θα κρίνει.

Να σημειώσω εδώ ότι οι δικαστικοί μηχανισμοί προστασίας των εμπλεκομένων (που υπήρχαν…) έχουν εξασθενήσει και πολύ δύσκολα θα αποφύγουν την αναπότρεπτη εξέλιξη.

Το ερώτημα που αιωρείται αφορά τους πολιτικούς μηχανισμούς προστασίας. Θα συνεχίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, μόνος από όλα τα κόμματα, να καλύπτει ένα αποκρουστικό κύκλωμα; Θα πάρει επάνω του το κρίμα;

Η προσπάθεια των τελευταίων ημερών δείχνει απελπισία. Αλλά η απελπισία δεν είναι πολιτική.

Θέλω να θυμίσω πως στην περίπτωση του σκανδάλου Κοσκωτά ο Ανδρέας Παπανδρέου πέταξε από πάνω του τον Μένιο Κουτσόγιωργα μόλις κατάλαβε τι είχε συμβεί.

Θα κάνει το ίδιο ο Τσίπρας;

Κάθε καλοπροαίρετος παρατηρητής εύχεται να ακούσει τη φωνή της λογικής και το ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Δεν είμαι όμως βέβαιος. Υποψιάζομαι ότι υπάρχουν γύρω του φωνές που του ζητούν να δώσει τη μάχη για τον Ρασπούτιν και τα άλλα παιδιά.

Μακάρι να μην τους ακούσει. Να σκεφτεί τον απλό ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ που ούτε υποθέσεις έστηνε, ούτε εκβιασμούς ασκούσε, ούτε σε παρακράτος συμμετείχε. Αλλά αν το κάνει, φοβάμαι πως θα ανοίξει απλώς την πόρτα του φρενοκομείου – για να δανειστώ μια παλαιά έκφραση του Γεωργίου Παπανδρέου.

Και μάλιστα χωρίς αποτέλεσμα.

Ούτως  ή άλλως, ο πρώην πρωθυπουργός θα πληρώσει το πολιτικό κόστος που του αναλογεί. Αλλά τουλάχιστον η δημοκρατία θα καθαρίσει ανεπηρέαστη κι ακριβοδίκαια τη βρωμιά που την κηλίδωσε.