Η πιο υγιής διέξοδος

Τελικά το πιο επικίνδυνο επάγγελμα στις μέρες μας είναι του αστυνομικού – και μάλιστα όχι, όπως θα περίμενε κανείς, εν ώρα υπηρεσίας. Μετά τον ειδικό φρουρό που τραυματίστηκε τις προάλλες από επίθεση αντιεξουσιαστών στην ΑΣΟΕΕ, άγριες σκηνές εκτυλίχθηκαν χθες σε ξενοδοχείο της Χίου όπου διέμεναν άνδρες των ΜΑΤ. Αυτά που βλέπουμε στα βίντεο δεν είναι οργή. Ή, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι μόνο οργή. Δεν πας να λυντσάρεις νέους ανθρώπους που κοιμούνται επειδή είσαι οργισμένος. Αλλα ένστικτα είναι αυτά, και δεν είναι η πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία που εκδηλώνονται.

Φυσικά και είναι θυμωμένοι οι κάτοικοι των νησιών, τόσα χρόνια τους κοροϊδεύουν. Φυσικά και είναι δύσπιστοι απέναντι στις εξαγγελίες, τις διαβεβαιώσεις, τα χρονοδιαγράμματα, τις υποσχέσεις. Δικαιολογημένα εξεγείρονται. Και δεν είναι δική τους δουλειά τους να βρουν λύσεις. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να προσέξουν και οι ίδιοι ποιοι τους καθοδηγούν και τους παρασέρνουν, τι συμφέροντα υπηρετούν και τι σκοπούς έχουν. Οι ευθύνες είναι ατομικές, είναι και συλλογικές.

Και οι ημέρες δύσκολες, είναι επιτακτική λοιπόν η ανάγκη να κουλάρουμε λίγο. Το μείγμα της οργής για το Μεταναστευτικό και του φόβου για τον κορωνοϊό είναι εκρηκτικό. Τώρα δοκιμαζόμαστε, στα δύσκολα, όχι όταν δοξάζουμε όλοι μαζί τους προγόνους μας για όσα έκαναν το 1821. Τώρα δοκιμάζεται και η κυβέρνηση, όχι όταν συγκρίνει τον εαυτό της με τον ΣΥΡΙΖΑ. Τα διλήμματα είναι μεγάλα και οι αποφάσεις που καλείται να λάβει είναι συχνά αντιδημοφιλείς. Πρέπει να δείξει αδιαλλαξία στα νησιά όταν έχει δείξει υποχωρητικότητα στην ενδοχώρα; Πρέπει να λάβει προληπτικά μέτρα για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού, όπως για παράδειγμα η ματαίωση των καρναβαλικών εκδηλώσεων στην Πάτρα;

Οι πρόσφατοι θάνατοι δημοφιλών προσωπικοτήτων, σύγχρονων εθνικών συμβόλων σχεδόν, επιδεινώνουν ακόμη περισσότερο τη συλλογική ψυχολογία. Μετά την Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ και την Κική Δημουλά, ήρθε η σειρά του Κώστα Βουτσά. Αν όμως οι ποιήτριες αποτυπώνουν και εκφράζουν μοιραία μια μελαγχολία, ο αποχαιρετισμός σε έναν κωμικό έχει μέσα του κάτι το αντιφατικό. Να το τελευταίο δώρο του Βουτσά: ότι αφού μας διασκέδασε για τόσες δεκαετίες με τους ρόλους του στον κινηματογράφο και το θέατρο, εξακολουθεί να κάνει το ίδιο και τώρα, μετά θάνατον, που βλέπουμε διάφορα ενσταντανέ, και θυμόμαστε διάφορες ατάκες, και συγκινούμαστε, και νοσταλγούμε, και φυσικά λυνόμαστε στα γέλια.

Μα φυσικά, αυτή ήταν πάντα η πιο υγιής διέξοδος: το γέλιο. Δεν λύνει σοβαρά προβλήματα, αυτό είναι βέβαιο. Δεν διώχνει πρόσφυγες ούτε εξοβελίζει ιούς. Και σίγουρα δεν φέρνει πίσω στη ζωή αγαπημένους σου ανθρώπους. Σε βοηθά όμως να χαλαρώσεις. Σε φέρνει πιο κοντά με τους γύρω σου. Σε κάνει να βλέπεις τη ζωή διαφορετικά. Και ενίοτε σε θεραπεύει.

Πρέπει να το είπε ο Βουτσάς στους οικείους του, στην κηδεία μου θέλω να γελάτε.