Ολα για το παιδί μου

Θρίλερ, ψυχόδραμα και μια διεισδυτική ματιά στην πολυπλοκότητα της γυναικείας ψυχοσύνθεσης. Ο «Εξαφανισμένος» («Madre», Γαλλία/Ισπανία, 2019), τελευταίο φιλμ του Ροντρίγκο Σορογκογέν – από τους πολύ καλούς σύγχρονους ισπανούς σκηνοθέτες ταινιών έντασης όπως το «Κανείς δεν μπορεί να μας σώσει» και ο «Εκπτωτος» που είδαμε το περασμένο καλοκαίρι -, είναι χωρίς αμφιβολία η ταινία που ξεχωρίζει αυτή την εβδομάδα και στην οποία αξίζει να δώσει κανείς σημασία.

Η Μάρτα Νιέτο πρωταγωνιστεί στον ρόλο της ψυχικά τραυματισμένης γυναίκας που εργάζεται σε ένα καφέ μπαρ σε μια παραλία της Νότιας Γαλλίας, εκεί όπου πριν από πολλά χρόνια τής είχε συμβεί η μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής της. Αυτή η τραγωδία επανέρχεται στη μνήμη της γυναίκας εξαιτίας ενός εφήβου που θα συναντήσει στην περιοχή. Ο Σορογκογέν διοχετεύει με υπομονή και σχολαστική προσοχή τις πληροφορίες για τα δύο πρόσωπα που συνθέτουν το δράμα της ταινίας, ενώ η μελέτη του ψυχισμού της γυναίκα αποτελεί το βαρόμετρο της ιστορίας. Μια γυναίκα σε απόγνωση, απελπισμένη αλλά θαρραλέα, τολμηρή και αποφασιστική, ίσως επειδή δεν έχει πια τίποτε να χάσει. Η εσωτερική ενέργεια που πηγάζει από τη Νιέτο είναι απερίγραπτη, μια tour-de-force ερμηνεία που δίνει στην ταινία χαρακτήρα.

Η Νιέτο βραβεύθηκε για αυτή την ερμηνεία της στο περασμένο φεστιβάλ Βενετίας (η ταινία προβλήθηκε στο τμήμα Οριζόντι και αμέσως ξεχώρισε).

Μια ακόμη ισπανόφωνη ταινία αυτή την εβδομάδα είναι «Οι μητέρες μας» («Nuestras Madres», Γουατεμάλα/Βέλγιο, 2019), ντεμπούτο του Σεζάρ Ντίαζ στη μεγάλου μήκους παραγωγή για την οποία διακρίθηκε στο τμήμα της Εβδομάδας Κριτικής του περσινού φεστιβάλ Καννών. Ο σκηνοθέτης διαχειρίζεται ένα δύσκολο θέμα, τα εγκλήματα που έγιναν στον εμφύλιο πόλεμο της Γουατεμάλας, όταν η χώρα βρισκόταν υπό δικτατορικό καθεστώς. Η ιστορία της ταινίας αρχίζει όταν μια ηλικιωμένη γυναίκα ζητεί από έναν ανθρωπολόγο που εργάζεται στο Ιατροδικαστικό Ινστιτούτο για την ταυτοποίηση των αγνοουμένων να τη βοηθήσει να βρει τα ίχνη του άντρα της.

Αν και διστακτικός στην αρχή, ο ανθρωπολόγος δέχεται και μέσα από το ταξίδι που θα ακολουθήσει βγαίνουν στην επιφάνεια ανεκπλήρωτοι λογαριασμοί που αφορούν το δικό του παρελθόν. Η ταινία είναι βαθιά πολιτική αλλά κυρίως ανθρώπινη, στόχος της δεν είναι η καταγγελία μα οι συνέπειες των φρικαλεοτήτων, σε μια στρατιωτική δικτατορία που «γεννήθηκε» στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και πέθανε περίπου 20 χρόνια αργότερα, έχοντας αφήσει στο διάβα της περισσότερα από 200.000 θύματα και 40.000 αγνοουμένους.

Η ρουμανική ταινία «Οι σφυριχτές» («La Gomera» Ρουμανία/Γαλλία/Γερμανία/Σουηδία, 2019) που έκανε πρεμιέρα πέρυσι στο φεστιβάλ των Καννών και δεν διακρίθηκε πουθενά, είναι μια καλοφτιαγμένη απογοήτευση, που πνίγεται στην κινηματογραφοφιλία του δημιουργού της. Ο ρουμάνος σκηνοθέτης Κορνέλιου Πορεμπόιου (Police, Adjective) ανατρέχει στο αρχετυπικό αστυνομικό νουάρ (διεφθαρμένος αστυνομικός, μοιραία γυναίκα, μια απάτη, φόνοι, πολλά χρήματα) και δεν χωρά αμφιβολία στο ότι «έχει» το κάδρο και το στυλιζάρισμα. Από μόνα τους όμως αυτά τα δύο δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος μιας ολόκληρης ταινίας, πέραν ίσως από το να μας φέρουν εμάς στο σημείο να σηκώσουμε το φρύδι από περιέργεια. Ως εκεί. Η ιστορία είναι τόσο μπερδεμένη που γίνεται κουραστική, η αφήγηση μοιάζει με άγνωστη λέξη για τον σκηνοθέτη, ο οποίος προφανώς έχει στο μυαλό του την ταινία, αλλά δεν κατορθώνει ποτέ να τη στήσει ως κάτι το ολοκληρωμένο στην οθόνη (παίζουν: Βλαντ Ιβάνοφ, Kατρινέλ Μάρλον, Ροντρίγκα Λαζάρ).

Ο «Αγώνας για δικαιοσύνη» («Just mercy», ΗΠΑ, 2020) είναι ένα ακαδημαϊκά φτιαγμένο αντιρατσιστικό δικαστικό δράμα του Ντέστιν Ντάνιελ Κρίτον, στο οποίο ξεχωρίζουν οι καλές ερμηνείες των Μάικλ Μπ. Τζόρνταν και Τζέιμι Φοξ. Ο Τζόρνταν υποδύεται τον ιδεολόγο δικηγόρο Μπράιαν Στίβενσον, ο οποίος στην Ατλάντα του 1987 αναλαμβάνει την υπεράσπιση του καταδικασμένου σε θάνατο χωρίς αποδείξεις Γουόλτερ ΜακΜίλαν (Φοξ). Στις σκηνές δικαστηρίου βρίσκεται κάπως προβλέψιμα το φόρτε της ταινίας, της οποίας το σενάριο είναι βασισμένο στην αυτοβιογραφία του Στίβενσον που έχει γράψει ιστορία για τους αγώνες του για τα δικαιώματα των μαύρων.

Επίσης στις αίθουσες

Οπως το «Clueless» (1997) έτσι και η «Emma» (Αγγλία, 2020) είναι μια ελεύθερη διασκευή του ομότιτλου μυθιστορήματος της Τζέιν Οστεν («Λογική και ευαισθησία»), σκηνοθετημένη – στο ντεμπούτο της στη μυθοπλασία μεγάλου μήκους – από την Οτομ ντε Γουάιλντ (επιτυχημένη φωτογράφος μουσικών – Elliott Smith, The White Stripes, Beck – και σκηνοθέτρια μουσικών video-clip). Η ταινία παρακολουθεί την πορεία προς την ωρίμαση μιας έξυπνης και κακομαθημένης αριστοκράτισσας (Ανια Τέιλορ-Τζόι) που πνιγμένη στην ανία της πόλης της όπου θεωρείται βασίλισσα ενορχηστρώνει έρωτες και γάμους άλλων. Ολα αυτά στην Αγγλία του 19ου αιώνα.

Στη μόδα των ταινιών τρόμου με κούκλες προστίθεται και το «Brahms The Boy 2» του Γουίλιαμ Μπρεντ Μπελ με την Κέιτι Χολμς, μια «συνέχεια» της ταινίας τρόμου «The boy» (ΗΠΑ, 2016). Μεταγλωττισμένο στα ελληνικά, τέλος, προβάλλεται και το παιδικό παραμύθι αγγλονορβηγικής συμπαραγωγής 2014 «Ο Πίνκι και οι πειρατές» σε σκηνοθεσία Τζον Αντρέας Αντερσεν και Λίζα Μαρί Γκάμλεμ που είναι βασισμένο στο graphic novel «Ο πειρατής Μαυροδόντης και το κυνήγι του θησαυρού του σουλτάνου».