Στην επιδημία μετριέται και η εμπιστοσύνη

Αν κάποιος ανειδίκευτος διαβάσει με ψυχραιμία και προσοχή τα ως τώρα δεδομένα για τον κορωνοϊό COVID-19, σε σχέση με άλλες εποχικές επιδημίες, θα διαπιστώσει ορισμένα πράγματα.

Το πρώτο συμπέρασμα ανειδίκευτου είναι ότι δεν ξέρουμε για αυτόν τον τύπο κορωνοϊού όσα ξέρουμε για άλλους που ανά περιόδους ταλαιπωρούν την ανθρωπότητα, εξ ου και η αναστάτωση.

Το δεύτερο, το αβίαστο, είναι η σπουδαιότητα της καταγραφής των δεδομένων σε κάθε χώρα που έχει διεγνωσμένα περιστατικά και της ανταλλαγής των πληροφοριών αυτών, ώστε να καταλήξει σε όσο το δυνατόν ασφαλέστερα συμπεράσματα η επιστημονική κοινότητα, που εργάζεται για τη δημιουργία φαρμάκων και εμβολίου.

Το τρίτο είναι το πόσο σημαντικές είναι η δημοκρατία και η διαφάνεια, μιας και χωρίς αυτές δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για το πόσα στοιχεία προσφέρονται από κάθε χώρα και το πόση διάθεση έχουν να συνεργαστούν με διεθνείς οργανισμούς, άρα και άλλες χώρες, ακόμη και ανταγωνιστικές τους, για έναν κοινό καλό σκοπό. Μια επιδημία άλλωστε δεν αφορά μόνο ανθρώπινες ζωές, με τη στενή έννοια του όρου, που, δυστυχώς, δεν μετριούνται το ίδιο στην αξιακή κλίμακα όλων. Αφορά και την οικονομία, και αυτό είναι το κυνικό ωφελιμιστικό επιχείρημα που ενδέχεται να τους κινητοποιήσει περισσότερο.

Τι καταλαβαίνουμε ότι μπορούμε να κάνουμε εμείς; Να λαμβάνουμε τα ατομικά μέτρα προστασίας, που δεν είναι αυτονόητα, οπότε η πολιτεία οφείλει να τα επικοινωνεί με κάθε δυνατό τρόπο. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει ως τώρα συλλέξει ο ΠΟΥ, ένα 15%-20% όσων προσβάλλονται χρειάζεται αναπνευστική υποστήριξη ή/και νοσηλεία σε ΜΕΘ.

Εδώ έρχεται και φωλιάζει η ανασφάλεια: στο αν εμπιστευόμαστε την πολιτεία. Οποιος έχει εμπειρία από τη δημόσια υγεία τα τελευταία χρόνια, πέρα από τον αδιανόητο ηρωισμό που επιδεικνύει το προσωπικό, έχει πάντοτε τουλάχιστον μια αφήγηση για την υποστελέχωση, τις ελλείψεις και την ανοργανωσιά που συναντά. Η δημόσια υγεία είναι το πρώτο μέτωπο, πάντα, είναι αυτό που αφορά το μεγάλο μέρος του πληθυσμού και που πρέπει να λειτουργεί άριστα, προκειμένου να μη φτάνουν οι οικονομικές ανισότητες να γίνονται τόσο κρίσιμος παράγοντας για το προσδόκιμο ζωής. Γιατί το θέμα, τελικά, δεν είναι μόνο από τι φοβάσαι ότι θα αρρωστήσεις αλλά να μη φοβάσαι να αρρωστήσεις στη χώρα σου.