Κι αυτή η παρτίδα δεν έχει τέλος

Το βιβλίο «Τα μάτια του σκότους» γράφτηκε το 1981 από τον Ντιν Κουντζ και αναφέρεται σε κινεζικό στρατιωτικό εργαστήριο που δημιουργεί, στο πλαίσιο προγράμματος βιολογικών όπλων, τον ιό Ουχάν-400 που ξεφεύγει από τον έλεγχο και προκαλεί πανδημία. Είναι περίεργες οι συμπτώσεις τέχνης – ζωής. Ολα αυτά όμως δεν αφορούν την πιο ηρωική ομάδα ανθρώπων της υπόθεσης, τους νοσηλευτές στα νοσοκομεία της κινεζικής πόλης. Αντιμετωπίζοντας τον θάνατο κατάματα, καταρρέουν από την κούραση. Ας έρθουμε στη θέση τους για ένα λεπτό.

Είναι 28 ετών, δουλεύει σε οικοδομές και πήρε μέρος σ’ ένα σπορ της Νότιας Ινδίας όπου οι συμμετέχοντες τρέχουν 142 μέτρα μέσα σε ορυζώνες μαζί με βουβάλια. Ο Σρινιβάς Γκόουντα κάλυψε την απόσταση σε 13,42 δευτερόλεπτα, δηλαδή τα 100 μέτρα σε 9,55 δευτερόλεπτα. Εκεί ξεκίνησαν οι συγκρίσεις με τον παγκόσμιο πρωταθλητή Γιουσέιν Μπολτ που καλύπτει τα 100 μέτρα σε 9,58 δευτερόλεπτα. Τι έχει να πει για όλα αυτά; Μόνο επαίνους για τα βουβάλια, με τα οποία έχει μάθει να τρέχει μαζί χωρίς να χρησιμοποιεί παλιές βάρβαρες μεθόδους.

H επανάληψη, φαίνεται, δεν είναι μήτηρ μαθήσεως. Η χώρα ασχολήθηκε επί ημέρες με την ιστορία του «βιασμού» του βρέφους ενός ζευγαριού από τη Συρία. Ο ιατροδικαστής έκανε σχόλια πέρα από εκείνα που του επέτρεπε η δεοντολογία μέχρι να βγει το πόρισμα. Και πολλοί – κάποιοι παριστάνουν και τους δημοσιογράφους – άρχισαν να σχολιάζουν και να προβάλλουν κλισέ μισαλλοδοξίας. Εμειναν πίσω ένα συντετριμμένο ζευγάρι, ένα μωράκι που δεν πρόλαβε να κλείσει τον έναν χρόνο ζωής και οι κραυγές που θα μας στοιχειώνουν.

Η Δικαιοσύνη στην Τουρκία βρίσκεται επί ξηρού ακμής. Ο επιχειρηματίας Οσμάν Καβαλά, που κατηγορούνταν ότι πρωτοστάτησε στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του 2013 για το πάρκο Γκεζί της Κωνσταντινούπολης, αφού έμεινε δύο χρονιά στη φυλακή, αθώωθηκε μόνο και μόνο για να εκδοθεί αμέσως νέο ένταλμα σύλληψής του. Η συγγραφέας Ασλί Ερντογάν, που ζει αυτοεξόριστη στη Γερμανία, ήταν πιο τυχερή. Αθωώθηκε για τη «συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση» επειδή έγραφε σε κουρδική εφημερίδα. «Δεν θα επιστρέψω στην Τουρκία» λέει. «Μια ακόμα σύλληψη θα σήμαινε για εμένα τον θάνατο».

To 2015 το θυμόμαστε ανάλογα με το πώς επιβίωσε ο καθένας. Πολύ θα θέλαμε να μάθουμε τι έγινε, τελικά, με το περίφημο «ριφιφί στο Νομισματοκοπείο». Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ήρθε αυτές τις μέρες για να μας δώσει μια διαφορετική τροπή των γεγονότων και με το βιβλίο που γράφει μας βάζει ακόμα πιο βαθιά σ’ εκείνες τις δραματικές μέρες και στις ζωές μας που παίχτηκαν κορόνα-γράμματα εν αγνοία μας.

Η Μπρόνι Γουέρ είναι αυστραλή νοσοκόμα της Εντατικής και αποφάσισε να γράψει εκείνα για τα οποία μετανιώνουν όσοι βρίσκονται στο τέλος της ζωής τους. Πρώτο, κυρίως μεταξύ των ανδρών: «Μακάρι να μην εργαζόμουν τόσο σκληρά». Επίσης: «Μακάρι να είχα το κουράγιο να ζήσω τη ζωή που θέλω εγώ και όχι εκείνη που οι άλλοι περιμένουν από μένα». «Μακάρι να είχα το κουράγιο να εκφράσω τα συναισθήματά μου». «Μακάρι να βρισκόμουν πιο συχνά με τους φίλους μου». «Μακάρι να είχα αφήσει τον εαυτό μου να είναι πιο χαρούμενος». Μακάρι.