Kolotoumba χωρίς πυξίδα

Ακούγεται σαν αυστηρό τελεσίγραφο. Σαν να μην υπάρχει περίπτωση να σηκώσει άλλη κουβέντα. Αλλά δεν χρειάζεται να δει κανείς τη φωτογραφία που πόσταρε ο Νότης Μηταράκης με τον Κωνσταντίνο Μουτζούρη στο πλάι του για να καταλάβει πως δεν πρόκειται περί αυτού. Αρκεί να θυμηθεί πως ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου έδωσε «μία εβδομάδα προθεσμία» στον περιφερειάρχη Βορείου Αιγαίου για να υποδείξει εκείνος και οι υπόλοιποι αιρετοί των νησιών τις εκτάσεις όπου θα κατασκευαστούν οι δομές για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, παρότι ο διάλογος για τις επιτάξεις «είχε ήδη εξαντληθεί», όπως έλεγε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Αν θα έπρεπε να απλοποιήσει κανείς το σχήμα, θα έλεγε πως ό,τι είναι εξαντλημένο για τον έναν κυβερνητικό, για τον άλλον είναι λάστιχο που τεντώνεται στον χρόνο. Ηταν μόλις πριν από επτά ημέρες όταν ο Στέλιος Πέτσας δήλωνε πως «το πρόβλημα πιέζει για λύσεις και όχι διαπιστώσεις» και πως «ο διάλογος δεν μπορεί να διαιωνίζεται». Ηταν ολόκληρη η κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου και του Νότη Μηταράκη, που ετοιμαζόταν να δώσει νομική ισχύ στις επιτάξεις με την αμφιλεγόμενη πρακτική των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου. Και είναι τώρα ο αρμόδιος υπουργός που ανακοινώνει από την τηλεόραση το «πάγωμα των επιτάξεων», πριν διευκρινίσει από τα σόσιαλ μίντια πως το τηλεοπτικό «πάγωμα» δεν είναι ακριβώς πάγωμα, αλλά «μία εβδομάδα προθεσμία στην τοπική αυτοδιοίκηση».

Αυτό λοιπόν που ακούστηκε σαν τελεσίγραφο του Μηταράκη στον Μουτζούρη δεν είναι παρά κάτι που διεθνώς έχει καταχωρηθεί ως kolotoumba. Κι αν μπορεί να φανταστεί κανείς τους λόγους που την υπαγόρευσαν, δεν μπορεί να μην επισημάνει, πέρα από την αντίφαση των εξαντλημένων όριων ενός διαλόγου που συγχρόνως όμως μπορεί να τεντωθεί στον χρόνο σαν λάστιχο, το συνολικότερο πρόβλημα της κυβέρνησης. Το γεγονός πως επτά μήνες από τις εκλογές, η μεταναστευτική πολιτική κινείται χωρίς πυξίδα. Πως η όψιμη αποφασιστικότητα και η υποτιθέμενη ταχύτητα χάρη στις οποίες η «χώρα θα ήταν έτοιμη ως την άνοιξη», δεν είναι παρά το επικοινωνιακό κέλυφος μιας πολιτικής καθυστερήσεων, κακών εκτιμήσεων και παλινωδιών.

Ηταν οι επιτάξεις η μια κάποια λύση που αναζητούσε η κυβέρνηση; Είχε πραγματικά εξαντληθεί ο διάλογος, όπως έλεγε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος; Τίποτε δεν είναι λιγότερο βέβαιο. Αν όμως η κυβέρνηση έπασχε από τέτοια έλλειψη βεβαιοτήτων γιατί προκάλεσε την κοινωνική αναστάτωση των επιτάξεων και τη θεσμική των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου; Γιατί περιέβαλε με την περιωπή στιβαρού σχεδίου κάτι που θα διαλυόταν σχεδόν αμέσως και σε απευθείας μετάδοση με μια kolotoumba;

Ακόμη χειρότερα, η μία εβδομάδα προθεσμία δεν είναι καν ημερολογιακός χρόνος. Ο Μηταράκης θα λείπει στο Βερολίνο για δουλειές, ο Μουτζούρης στις Βρυξέλλες. Σε πραγματικούς χρόνους, η μία εβδομάδα προθεσμία δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα λονγκ γουικέντ: Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, λέει το ρεπορτάζ, πρότεινε στον περιφερειάρχη Βορείου Αιγαίου να συναντηθούν την Παρασκευή ή το Σάββατο για να ακούσει τις προτάσεις του σχετικά με τις εκτάσεις όπου θα μπορούσαν να κατασκευαστούν οι νέες δομές.

Δεν το φαντάζεται κανείς μόνο από το ραντεβού του παρασκευοσαββατοκύριακου, το βλέπει και από την κοινή φωτογραφία. Αυτή μπορεί να είναι η αρχή μιας υπέροχης φιλίας. Μια φιλίας που θα οδηγήσει και σε άλλες προθεσμίες. Σε μία, δυο, τρεις ή – γιατί όχι; – 9 ½ βδομάδες.