Μνημείο κυνικού εγωκεντρισμού

Οταν ο τέως πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, μιλούσε στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματός του το Σάββατο, γνώριζε (ή θα έπρεπε, τέλος πάντων, να γνωρίζει) ότι η ομιλία του θα μεταδοθεί και δεν αφορά μόνο το κομματικό ακροατήριο. Ο τέως πρωθυπουργός, λοιπόν, επέλεξε να πει δυο πράγματα και ήταν αναμενόμενο ότι θα τύχουν ιδιαίτερης δημοσιότητας. Το ένα είναι κάτι που δεν εκπλήσσει όσους παρακολουθούμε τη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ. Είπε πως θα πρέπει, εφόσον κληθεί ξανά να κυβερνήσει, «να αναλάβει την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων, αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας».

Από τα συμφραζόμενα συνάγεται ότι πιστεύει ότι αυτό δεν το κατάφεραν στην προηγούμενη κυβερνητική θητεία, στην οποία η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είχαν την ευκαιρία να επιλέξουν αρχηγούς σωμάτων, δικαστές, διοικήσεις οργανισμών, όλα αυτά που εν πάση περιπτώσει μπορεί μια κυβέρνηση να επιλέξει. Είχε τον έλεγχο της νομοθετικής εξουσίας με την πλειοψηφία του και την εκτελεστική. Αρα εδώ μπορεί να εννοεί δυο πράγματα. Ή ότι την επόμενη φορά θα πρέπει να βρει τρόπο να ελέγξει περισσότερο όλες τις εξουσίες, συμπεριλαμβανομένων των πτυχών που δεν μπορεί, σύμφωνα με το Σύνταγμα, να ελέγξει. Ας ευχηθούμε ότι δεν φαντασιώνεται κάτι τέτοιο. Το δεύτερο που μπορεί να εννοεί, ότι δεν έκανε σωστές επιλογές. Το κριτήριό του είναι ενδιαφέρον και φάνηκε από την επόμενη αποστροφή που ξεχώρισε από την ομιλία του: «Οταν, για παράδειγμα, εμείς απολογούμασταν για το Μάτι και σήμερα η φυσική ηγεσία, για τους χειρισμούς της οποίας τότε απολογούμασταν, δουλεύει σε θέσεις πολιτικού προϊσταμένου για τον πολιτικό μας αντίπαλο, σημαίνει ότι και τότε που κυβερνούσαμε εμείς, δούλευε για τον πολιτικό μας αντίπαλο. Στη δική μας πλάτη».

Ο κ. Τσίπρας χωρίς καμιά αναστολή ή ενσυναίσθηση, λοιπόν, μας λέει πως είτε πρόσωπο ευθύνης άφησε τον κόσμο να καεί για να του κάνει ζημιά είτε πως ο κόσμος δεν έπρεπε να καεί για να μην πάθει αυτός ζημιά. Σε κάθε περίπτωση όλα περιστρέφονται γύρω από το πολιτικό προφίλ του, ακόμη κι αν μέσα σε αυτά περιλαμβάνονται και ανθρώπινες ζωές. Είναι ενδιαφέρον μάλιστα ότι λέει, με ένα παράπονο, ότι «απολογούμασταν». Να τον παρηγορήσουμε λοιπόν: δεν τον θυμόμαστε να απολογείται.