Η αποτυχία του πράσινου πειράματος

Η σεζόν 1966/67 αποτέλεσε για τη Σέλτικ το annus mirabilis. Ο σπουδαίος σύλλογος της Γλασκώβης κατέκτησε τα τρόπαια και στις πέντε διοργανώσεις που συμμετείχε. Η κορυφαία του στιγμή ήταν η κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών – το πρώτο από βρετανική ομάδα – νικώντας στον τελικό την Ιντερ με 2-1. Εκείνη η ομάδα έμεινε στην Ιστορία ως Τα Λιοντάρια της Λισαβόνας, λόγω του πάθους που επέδειξαν οι παίκτες της Σέλτικ και της έδρας του τελικού – Estadio Nacional.

Από τους 24 ποδοσφαιριστές του ρόστερ μόνο τρεις ήταν ξένοι και στον τελικό η ενδεκάδα ήταν αμιγώς σκωτσέζικη. Ο μύθος λέει πως η πλειονότητα των παικτών είχαν μεγαλώσει σε μία ακτίνα πέντε χιλιομέτρων από το γήπεδο της Σέλτικ.

Το annus mirabilis των Κελτών είναι μια ιστορία βγαλμένη από τα χρόνια του ποδοσφαιρικού ρομαντισμού.

Γηγενείς παίκτες που αγαπούν τη φανέλα και κατατροπώνουν τους αντιπάλους.

Πολλές ομάδες προσπάθησαν να αντιγράψουν στα νεότερα χρόνια το μοντέλο της Σέλτικ με τη βοήθεια των ακαδημιών που ίδρυσαν. Οι πιο επιτυχημένες απομιμήσεις ήταν ο Αγιαξ του Φαν Γκάαλ και η Μπαρτσελόνα του Γκουαρντιόλα. Το δίδαγμα της συγκεκριμένης προσπάθειας λέει πως δεν αρκεί η θέληση αλλά απαιτείται η σύζευξη πολλών ταλαντούχων παικτών την ίδια χρονική στιγμή. Ενα φαινόμενο που εμφανίζεται κάθε είκοσι με τριάντα χρόνια.

Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε σκληρά, είναι αλήθεια, υπό τις οδηγίες του Γιώργου Δώνη να βγει από το αγωνιστικό τέλμα προσπαθώντας να αντιγράψει το μοντέλο της Σέλτικ. Του ξέφυγε η πιο σημαντική λεπτομέρεια για να φουσκώσει η ζύμη: η απουσία της βασικής ύλης, η ξεχωριστή γενιά παικτών που μεγαλώνουν μαζί.

Δεν πρέπει να εγκαταλείψει την προσπάθεια γιατί κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε θα εμφανιστούν οι αειφανείς αστέρες. Οι επιτυχίες όμως δεν είναι τρένα που περιμένουν πότε θα είσαι έτοιμος να επιβιβαστείς. Αν ο Παναθηναϊκός θέλει να κάνει το ταξίδι της επιστροφής στην κορυφή πρέπει να επενδύσει. Διαφορετικά η ικανοποίησή του θα περιορίζεται σε μεμονωμένες νίκες.