Το κοντράστ της τραγικότητας

Ο επί δέκα χρόνια υπουργός Πολιτισμού της μεταπολεμικής Γαλλίας Αντρέ Μαλρό έλεγε συχνά πως η τραγωδία του θανάτου έγκειται στο ότι μετατρέπει τη ζωή σε πεπρωμένο. Είναι το κισμέτ, η μοίρα, τα γραμμένα του καθενός.

Μια συνεχής υπόμνηση πως στο βιβλίο της ζωής ο επίλογος γράφεται από ξένο χέρι που δεν αναγνωρίζει «βασιλιάδες», «πρίγκιπες», «black mamba».

Τον Οκτώβριο ο Πελέ θα γιορτάσει τη συμπλήρωση των 80 χρόνων του. Ο άλλοτε μάγος της μπάλας, ο νικητής τριών Παγκοσμίων Κυπέλλων, ο κορυφαίος των κορυφαίων, ο άνθρωπος στον οποίον υποκλίθηκαν από πρόεδροι, βασιλιάδες και πρωθυπουργοί μέχρι δικτάτορες. Αυτός που έκανε τους τυφλούς να παρακαλούν να τους περιγράψουν τα γκολ του είναι πια ένας γέροντας που υποφέρει από κατάθλιψη.

Τα θεϊκά του πόδια έπαψαν να τον κρατούν όρθιο, αποτέλεσμα μιας αποτυχημένης ολικής αρθροπλαστικής ισχίου. Καθηλωμένος σε ένα καροτσάκι αρνείται να βγει από το σπίτι, όπως αποκάλυψε ο γιος του Εντίνιο. Η κατάθλιψη τον έκανε εύθραυστο. Αυτός που πηδούσε στον Θεό, που τα πόδια του χειρίζονταν την μπάλα όπως ο ζωγράφος το πινέλο καταδικάστηκε να μην μπορεί να περπατήσει.

Σαν να χάνει τα φτερά του ο αετός, τη φωνή του το αηδόνι.

Ενα τέλος που δεν είναι αντάξιο της ζωής που έζησε. Οπως δεν ήταν αντάξιος της δόξας που έδρεψε στα παρκέ ο θάνατος του Κόμπι Μπράιαντ.

Ενα ιδιόμορφο κοντράστ τραγικότητας. Τι είναι άραγε καλύτερο; Ενας ανήμπορος αποκαθηλωμένος βασιλιάς με σμπαραλιασμένο ψυχικό κόσμο που ντρέπεται να εμφανιστεί στο φως και προκαλεί τον οίκτο ή ένας πρόωρα χαμένος πρίγκιπας που μεταμφιέστηκε σε αγέραστο μύθο;

Οι ζωές αυτών των αθλητών ποτέ δεν είχαν τα χαρακτηριστικά των κοινών ανθρώπων. Το ίδιο συμβαίνει με την κατάρρευση και την εκδημία τους. Είναι η υπενθύμιση του πεπρωμένου στο οποίο αναφερόταν ο Μαλρό.

Μήπως τελικά ο τρόπος που έρχεται το «τέλος» είναι αυτός που καθορίζει το έντονο του αποτυπώματος του επιμύθιου μας;