Λεπτές ισορροπίεςκαι ο ρόλοςτου… κυανόκρανου
Ο συμβιβαστικός ρόλος του Νίκου Βούτση και το μήνυμα του Αλέξη Τσίπρα εν όψει της κρίσιμης Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ
Εύθραυστες ισορροπίες καταγράφονται στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ εν όψει της κρίσιμης συνεδρίασης της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος το προσεχές Σαββατοκύριακο και στο παρασκήνιο γίνονται κινήσεις να πέσουν οι τόνοι για να μην δίνει την εικόνα ότι σπαράσσεται η αξιωματική αντιπολίτευση από εσωκομματικές έριδες.
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, σε μια κρίσιμη εβδομάδα, όπου κυριαρχεί η ΚΕ, καλείται να ισορροπήσει στην παρούσα χρονική περίοδο, μην επιλέγοντας την απευθείας σύγκρουση με τις διάφορες τάσεις του κόμματος.
Εξάλλου, ο ίδιος, με δεδομένο ότι θέλει να δώσει δυναμική στη διαδικασία διεύρυνσης, αφήνει χώρο στον χρόνο και αποφεύγει τις εν θερμώ αντιδράσεις, όπως λένε οι μυημένοι επί των συριζαϊκών παρασκηνίων, και εκτιμούν ότι στον δρόμο προς το 3ο συνέδριο ανατρέπονται οι εσωκομματικοί συσχετισμοί προκαλώντας εκνευρισμό.
Ομως, πίσω από τις κουρτίνες της συριζαϊκής εξουσίας υπάρχει μεγάλη πίεση και αντίδραση στο μαζικό άνοιγμα του κόμματος, καθώς το «βαθύ κόμμα» εκτιμά ότι θα χάσει μερίδιο της κομματικής εξουσίας με την έλευση «πασοκογενών» και κεντροαριστερών του κόμματος.
Η βασική αρχή του Αλ. Τσίπρα, και το έχει πει σε βασικούς συνομιλητές του, είναι ότι «τα κόμματα που δεν αλλάζουν πεθαίνουν ή μεταλλάσσονται» και η κεντρική κατεύθυνση είναι η συστοίχιση της εκλογικής με την ιδεολογική αποδοχή και η δημιουργία πλατιών κοινωνικών συμμαχιών και ουσιαστικά η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο πρώην πρωθυπουργός όμως θέλει πάση θυσία να πέσουν οι τόνοι άμεσα, και αυτό αναμένεται να διαφανεί και στη σημερινή συνεδρίαση της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ, όπου είναι πιθανόν να συζητηθεί και η έκθεση Αριστείδη Μπαλτά, Γιάννη Δραγασάκη και Θοδωρή Δρίτσα για τον απολογισμό της κυβερνητικής πορείας του ΣΥΡΙΖΑ από τον Ιανουάριο του 2015 έως την ήττα της 7ης Ιουλίου.
Για να επιτευχθεί εσωκομματική συμφωνία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο ο Νίκος Βούτσης, που κατέθεσε τη συμβιβαστική πρόταση να υπάρξει προσθήκη στο όνομα αργότερα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά να μη γίνει το άτυπο συμβουλευτικό δημοψήφισμα και όλα να συζητηθούν στο συνέδριο. Αυτό ουσιαστικά θα είναι και το μήνυμα του Αλ. Τσίπρα στην προσεχή ΚΕ, μια κίνηση που θα ηρεμήσει ενδεχομένως τα πνεύματα, αλλά δεν θα ικανοποιήσει τους «πασοκογενείς» που γενικά δυσανασχετούν με όσα παρακολουθούν.
Μάλιστα, οι πασοκογενείς, και αυτό καταγράφηκε και στην προ ημερών συνεδρίαση της ΠΓ ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτικής Συμμαχίας, έθεσαν θέμα για τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις και θέλουν συμμετοχή, απαντώντας ουσιαστικά στον συμβιβασμό-συμφωνία του Αλ. Τσίπρα με τους «53», τον Πάνο Σκουρλέτη, τον Νίκο Φίλη κ.ά., για να είναι η Κουμουνδούρου το κέντρο των αποφάσεων, με ό,τι αυτό σημαίνει για τον ρόλο του κόμματος στον δρόμο προς το συνέδριο.
Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ. Επί της ουσίας, η μετεξέλιξη του κόμματος συναντά την αντίδραση του βαθέος κόμματος που ήδη προκαλεί προβλήματα στην προοπτική της περαιτέρω «πασοκοποίησης» του ΣΥΡΙΖΑ. Η τάση των «53+» θέτει εκτός τελείως την όποια αναφορά στην προοπτική έστω σοσιαλδημοκρατικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Η παρουσία των πασοκογενών και η εμπλοκή τους με την «κομματική κουζίνα» στον ΣΥΡΙΖΑ είναι νομοτέλεια για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο πλαίσιο του στρατηγικού σχεδίου του Αλ. Τσίπρα να ηγηθεί ο ίδιος της προοδευτικής παράταξης με τη νέα της μορφή στο νέο πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον που δημιούργησαν οι εκλογές της 7ης Ιουλίου.
Εμπειρα στελέχη που έχουν πολυετή κομματική διαδρομή στο ΠΑΣΟΚ και μέσω αυτού σε μαζικούς χώρους, συνδικαλισμό (ΠΑΣΚΕ), αυτοδιοίκηση, κ.ά. λένε ότι υπάρχει αρνητισμός από σημαντικό τμήμα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ του βαθέος κόμματος, να τους αποδεχθούν ως ισότιμους στο κομματικό παιχνίδι. Και λένε ότι δεν έχουν πραγματική διάθεση να γίνει το άνοιγμα και ταυτόχρονα διαμοιρασμός της κομματικής εξουσίας.
Οσοι αντιδρούν διαχωρίζουν τον Τσίπρα και λένε ότι και ο ίδιος πρέπει «να πατήσει πόδι» και να χαράξει άλλη στρατηγική που θα έχει δύο πυλώνες: α) άρνηση της εσωκομματικής μιζέριας και β) αυτοοργάνωση σε ένα δομημένο ιδεολογικό πλαίσιο που θα καλύπτει το σύνολο του προοδευτικού χώρου.














