Το βύσμα και το θράσος

Εχει έρθει η ώρα το ελληνικό κράτος να μάθει να προχωρεί χωρίς να έχει σημασία ποιο κόμμα κυβερνά. Εχει έρθει η ώρα, οι υπηρεσίες του να στελεχώνονται από τους άξιους, με αδιάβλητες διαδικασίες και με αντικειμενικές αξιολογήσεις. Εχει έλθει η ώρα να αφήσουμε πίσω τις πρακτικές του πελατειακού κράτους, που άλλωστε συνέβαλαν ιδιαίτερα στη χρεοκοπία και στην πρόσφατη εθνική περιπέτεια. Εχει έλθει η ώρα να αλλάξουμε.

Τα παραπάνω καταστατικά γράφονται κυρίως ως δήλωση πίστης, επειδή θα διηγηθώ μια ιστορία που μπορεί να φανεί στους αδαείς ότι εξελίσσεται όπως θα διαβάσετε. Δυστυχώς, δεν είναι έτσι. Προσέξτε την ιστορία που θα σας αφηγηθώ:

Τον Ιούλιο του 2017, μετακινήθηκε αυθαιρέτως στο νοσοκομείο Καλαμάτας ο συντονιστής διευθυντής χειρουργός στο νοσοκομείο Κυπαρισσίας, για να καλύψει τη θέση συντονιστή διευθυντή και σε αυτό το νοσοκομείο. Ο εν λόγω μετακινηθείς ήταν ήδη διάσημος στο συριζαϊκό σύμπαν, διότι λίγο νωρίτερα είχε μεταφέρει ασθενείς από το νοσοκομείο Κυπαρισσίας στο νοσοκομείο Ζακύνθου, για να τους χειρουργήσει ο τότε αναπληρωτής υπουργός Υγείας, Παύλος Πολάκης. Λίγο αργότερα, από το νοσοκομείο Κυπαρισσίας μεταφέρθηκε στην Καλαμάτα και νεφρολόγος ως συντονίστρια διευθύντρια.

Η Καλαμάτα δεν είχε ελλείψεις. Είχε δέκα χειρουργούς (τρεις με βαθμό διευθυντή) και τρεις νεφρολόγους (ένας με βαθμό διευθυντή). Το νοσοκομείο Καλαμάτας δούλευε καλά, οι νεοεισελθόντες διευθυντές μάλλον έφεραν ταραχή και δημιούργησαν παρά έλυσαν προβλήματα. Επιπλέον, υπήρξαν εύλογοι φόβοι για τη λειτουργικότητα του νοσοκομείου Κυπαρισσίας, που απέχει 65 χιλιόμετρα, αφού οι δύο γιατροί που πήγαν στην Καλαμάτα ασκούσαν τα καθήκοντά τους και στην Κυπαρισσία.

Τα σωματεία και οι τοπικοί παράγοντες αντέδρασαν, ο τότε βουλευτής του ΚΙΝΑΛ Κώστας Μπαργιώτας έκανε ερώτηση στη Βουλή. Φωνή βοώντος. Οι δύο γιατροί συνέχισαν να ασκούν τα νέα καθήκοντά τους για μεγάλο διάστημα σε θεσμικό κενό, ώσπου, τον περσινό Μάρτιο, απέκτησαν νομιμοποίηση με μια φωτογραφική τροπολογία σε νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας. Κατόπιν αυτού, ο διοικητής του νοσοκομείου Καλαμάτας, Γεώργιος Μπέζος, με απόφασή του, τους επέτρεψε να διευθύνουν ταυτόχρονα και τα τμήματά τους στην Κυπαρισσία. Πόσο ωραία γίνονταν όλα στην επικράτεια του ΣΥΡΙΖΑ!

Ολα αυτά συνέβαιναν απρόσκοπτα ως τις τελευταίες εκλογές. Από τότε, πέρασαν επτά μήνες. Ε, και; Τα ίδια συνεχίζουν να συμβαίνουν ακόμα. Παρά τις ουρανομήκεις διαμαρτυρίες παραγόντων της περιοχής. Ο δήμαρχος Κυπαρισσίας διαμαρτύρεται θεωρώντας (δικαίως, απ’ όσο μαθαίνω) ότι το νοσοκομείο της πόλης του παραμελείται και λειτουργίες του συρρικνώνονται, ο βουλευτής Μεσσηνίας της ΝΔ Γιάννης Λαμπρόπουλος κατέθεσε επερώτηση, ο επίσης βουλευτής Μεσσηνίας της ΝΔ Μίλτος Χρυσομάλλης πήρε διαβεβαίωση από τον υπουργό ότι το θέμα θα διευθετηθεί… Οκτώ βουλευτές κατέθεσαν σχέδιο τροπολογίας για να ακυρωθεί η τροπολογία Πολάκη, ο Ιατρικός Σύλλογος Μεσσηνίας διαμαρτύρεται για την παραβίαση της νομιμότητας. Φωνές βοώντων…

Τι δείχνουν όλα αυτά; Οτι μια επιλογή υπαγορευμένη από την ευνοιοκρατία μπορεί να αποβεί ισχυρότερη από τη διόρθωσή της, που την απαιτεί το δίκαιο αλλά και η ανάγκη ευρυθμίας δύο νοσοκομείων. Στην περιοχή του πελατειακού κράτους, σημασία δεν έχει η ευρυθμία των υπηρεσιών και η δικαιοσύνη – αλλά το βύσμα και το θράσος.

Αν στη ΝΔ πιστεύουν ότι εκσυγχρονισμός και νέο πνεύμα σημαίνει υποταγή στις επιλογές πελατειασμού των προηγούμενων πλανώνται πλάνην οικτράν. Η δημόσια υγεία δεν μπορεί να είναι παιχνίδι της θρασύτητας που επιδεικνύει η κομματική καμαρίλα.

Η μεγάλη εκδίκηση της δημοκρατίας

Η αναγγελθείσα θριαμβευτική επιστροφή του Mega είναι η μεγάλη εκδίκηση της δημοκρατίας απέναντι σε πολιτικές ηγεσίες που είχαν στο μυαλό τους την περιστολή της.

Για τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ το Mega ήταν το σύμβολο της επιβολής του. Κατά το αφήγημά του, υπήρχε ένας τρομερός συνασπισμός συμφερόντων στόχος των οποίων ήταν η χειραγώγηση των μαζών, προκειμένου αυτές να μην ψηφίσουν την Αριστερά και να στερήσουν από τη χώρα την ευτυχία να κυβερνηθεί «για το καλό της». Δήθεν για να εξουδετερωθούν αυτά τα συμφέροντα, έγιναν προσπάθειες να κλείσουν το Mega αλλά και οι εφημερίδες του ΔΟΛ, «ΤΟ ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ» – ή, έστω, να απολυθούν οι πολύ ενοχλητικές πένες τους.

Οι θεωρίες συνωμοσίας του ΣΥΡΙΖΑ προσέκρουσαν στη θεσμική θωράκιση της δημοκρατίας. Εγινε κυβέρνηση όσο λειτουργούσε το Mega και όσο του έκαναν αντιπολίτευση «ΤΟ ΒΗΜΑ» και «ΤΑ ΝΕΑ». Αργότερα, το Mega έκλεισε – αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό να κρατήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Κατατροπώθηκε, όχι λόγω των ΜΜΕ, που έκαναν τη δουλειά τους, αλλά λόγω της ανεπάρκειας, των λαθών, των κοινωνικών προβλημάτων που ο ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε, της οίησης και της αλαζονείας της εξουσίας.

Η επαναλειτουργία του Mega, απλώς, σημαίνει την αποκατάσταση της τάξης που διασαλεύθηκε. Και την ισχύ των δημοκρατικών θεσμών, ανάμεσα στους οποίους και η ελευθερία του Τύπου. Τεράστια δημοκρατική νίκη.